प्रातर्जितं भगमुग्रं हवामहे वयं पुत्रमदितेर्यो विधर्ता । आध्रश्चिद्यं मन्यमानस्तुरश्चिद्राजा चिद्यं भगं भक्षीत्याह
आपण सकाळी विजयशाली, बलवान, अदितीचा पुत्र असलेल्या भगाला हाक मारतो, जो वाटप करणारा आहे. ज्याला स्वतःला दु:खी वाटते, किंवा जलद असतो, किंवा राजा असतो, तो सुद्धा म्हणतो, 'भगच आपली वाटणी करतो.'
भग प्रणेतर्भग सत्यराधो भगेमां धियमुदवा ददन् नः । भग प्र णो जनय गोभिरश्वैर्भग प्र नृभिर्नृवन्तः स्याम
भग, तू आम्हाला योग्य मार्ग दाखव. भग, खरा देणारा, तू आम्हाला ही चांगली बुद्धी दे. भग, आमच्यासाठी गायी आणि घोडे वाढव. भग, आम्ही लोकांत श्रेष्ठ होऊ दे.
उतेदानीं भगवन्तः स्यामोत प्रपित्व उत मध्ये अह्नाम् । उतोदितौ मघवन्त्सूर्यस्य वयं देवानां सुमतौ स्याम
आता आपण भाग्यवान होऊ, दिवसाच्या सुरुवातीला आणि मध्यान्ही देखील तसेच होऊ. दयाळू सूर्य उगवताना, आपण देवांच्या कृपेने राहू.
भग एव भगवाँ अस्तु देवस्तेना वयं भगवन्तः स्याम । तं त्वा भग सर्व इज्जोहवीमि स नो भग पुरएता भवेह
फक्त भगच आपला देव असो; त्याच्यामुळे आपण भाग्यवान होऊ. भग, मी तुला पूर्ण मनाने हाक मारतो; तूच आमचा पुढारी हो.
समध्वरायोषसो नमन्त दधिक्रावेव शुचये पदाय । अर्वाचीनं वसुविदं भगं मे रथमिवाश्वा वाजिन आ वहन्तु
यज्ञांनी समृद्ध झालेल्या उषा वंदन करतात, जशी दधिक्राव शुद्ध मार्गासाठी झुकतो. त्या आमच्याजवळ धन देणारा भग घेऊन येवो, जसे वेगवान घोडे रथ ओढतात.
अश्वावतीर्गोमतीर्न उषासो वीरवतीः सदमुच्छन्तु भद्राः । घृतं दुहाना विश्वतः प्रपीता यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः
घोड्यांनी, गायींनी आणि पुत्रांनी समृद्ध अशा शुभ उषा नेहमी आपल्या साठी उगवोत. सर्व बाजूंनी तुपाचे दूध देणाऱ्या तुम्ही, नेहमी आमचे कल्याण करा.
सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक्। धीरा देवेषु सुम्नयौ
शहाणे लोक नांगर जुळवतात, जू बांधतात, प्रत्येकजण वेगळा मार्ग निवडतो. विचारशील लोक देवांची कृपा मिळवतात.
युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम् । विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमा यवन्
नांगर जुळवा, जू बांधा, इथे तयार केलेल्या ओढ्यात बी पेरा. ओढ, फाळ, नांगर आणि बैल आपल्यासाठी असोत. जवळचे ढेकळ आपल्याला पिकलेले धान्य देवोत.
लाङ्गलं पवीरवत्सुशीमं सोमसत्सरु । उदिद्वपतु गामविं प्रस्थावद्रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम्
मजबूत, उत्तम फाळ असलेला नांगर जमिनीत खोलवर जावो. तो गायी, धन बाहेर काढो, बैलांचा जोडा पुढे जावो, फाळ आणि काठी तयार असो.
इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु । सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम्
इंद्र सिता ताब्यात घेवो, पूषण तिला नीट जपोत. ती आपल्याला दूधाने समृद्ध अशी, हंगामागणीत भरपूर उत्पन्न देवो.
शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान् । शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तमस्मै
शेतकरी चांगल्या फाळांनी जमिनीत नांगर मारोत, मजूर बैलांच्या मागे नीट चालोत. नांगर आणि जू, हवनाने संतुष्ट होवोत, आणि फळदायी वनस्पती आपल्यासाठी हे घडवोत.
शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् । शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय
बैलांचे, लोकांचे, नांगराचे कल्याण होवो. पट्टे नीट बांधले जावोत, काठी वर उचलली जावो.
शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम् । यद्दिवि चक्रथुः पयस्तेनेमामुप सिञ्चतम्
नांगर आणि जू, तुम्ही इथे माझ्यावर प्रसन्न व्हा. आकाशात जे दूध तयार केले आहेस, ते या शेतावर ओता.
सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव । यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः
सिता, आम्ही तुझा सन्मान करतो; तू आमच्यावर कृपावंत आणि शुभचिंतक हो. जशी तू आमच्यावर प्रेम करतेस, तशीच आमच्यासाठी फळदायी हो.
घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर्देवैरनुमता मरुद्भिः । सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत्पिन्वमाना
सिता, तुपाने आणि मधाने अभिषेक केलेली, सर्व देव आणि मरुतांनी मान्य केलेली, तू आम्हाला दूध दे, शक्तीने परिपूर्ण, तुपाने समृद्ध, नेहमी वाढणारी.
इमां खनाम्योषधिं वीरुधां बलवत्तमाम् । यया सपत्नीं बाधते यया संविन्दते पतिम्
मी ही औषधी उपटतो, जी सर्व वनस्पतींपैकी सर्वात बलवान आहे, जिला वापरून दुसरी पत्नी दूर होते आणि जिच्यामुळे पती मिळतो.
उत्तानपर्णे सुभगे देवजूते सहस्वति । सपत्नीं मे परा णुद पतिं मे केवलं कृधि
उत्तानपर्णे, भाग्यवती, देवांनी सन्मानित आणि सामर्थ्यवान, माझ्या सौताला दूर कर आणि माझा नवरा फक्त माझाच राहू दे.
नहि ते नाम जग्राह नो अस्मिन् रमसे पतौ । परामेव परावतं सपत्नीं गमयामसि
तुझे नाव कोणी घेतले नाही, तू या पतीमध्ये आनंद घेत नाहीस; चला, आपण माझ्या सौताला खूप दूर पाठवूया.
उत्तराहमुत्तर उत्तरेदुत्तराभ्यः । अधः सपत्नी या ममाधरा साधराभ्यः
मी सगळ्यांत श्रेष्ठ आहे, श्रेष्ठांमध्येही श्रेष्ठ आहे; माझी सौत खालच्या थरातली, सगळ्यांत तळाच्या थरातली आहे.
अहमस्मि सहमानाथो त्वमसि सासहिः । उभे सहस्वती भूत्वा सपत्नीं मे सहावहै
मी जिंकणारी आहे, तूही जिंकणारी आहेस; आपण दोघी मिळून, सामर्थ्यवान होऊन, माझ्या सौतावर विजय मिळवूया.
अभि तेऽधां सहमानामुप तेऽधां सहीयसीम् । मामनु प्र ते मनो वत्सं गौरिव धावतु पथा वारिव धावतु
मी तुझ्याकडे, जिंकणाऱ्या कडे येते; मी तुझ्याकडे, अधिक सामर्थ्यशाली कडे येते; तुझे मन माझ्या मागे गायीने वासरामागे धावते तसे, किंवा पाणी आपल्या मार्गाने वाहते तसे, धावू नये.
संशितं म इदं ब्रह्म संशितं वीर्यं बलम् । संशितं क्षत्रमजरमस्तु जिष्णुर्येषामस्मि पुरोहितः
माझे हे स्तोत्र धारदार झाले आहे, माझे सामर्थ्य आणि बळ धारदार झाले आहे; माझे राजसत्तेचे सामर्थ्यही कधीही जुने होणार नाही—मी, त्यांचा पुरोहित, नेहमी जिंकू दे.
समहमेषां राष्ट्रं स्यामि समोजो वीर्यं बलम् । वृश्चामि शत्रूणां बाहून् अनेन हविषा अहम्
मी त्यांच्यात राज्यात समान होऊ दे, सामर्थ्य आणि बळातही समान होऊ दे; या हविसाने मी माझ्या शत्रूंचे हात छाटतो.
नीचैः पद्यन्तामधरे भवन्तु ये नः सूरिं मघवानं पृतन्यान् । क्षिणामि ब्रह्मणामित्रान् उन् नयामि स्वान् अहम्
जे लोक आपल्या उदार स्वामीला विरोध करतात, ते सगळे खाली वावरू देत आणि आपल्या खाली राहू देत; मी प्रार्थनेने शत्रूंना कमी करतो आणि आपल्याला वर नेतो.
तीक्ष्णीयांसः परशोरग्नेस्तीक्ष्णतरा उत । इन्द्रस्य वज्रात्तीक्ष्णीयांसो येषामस्मि पुरोहितः
ज्यांचा मी पुरोहित आहे, त्यांचे धार अधिक तीक्ष्ण आहे कुऱ्हाडीपेक्षा, अग्नीपेक्षाही, आणि इंद्राच्या वज्रापेक्षाही.
एषामहमायुधा सं स्याम्येषां राष्ट्रं सुवीरं वर्धयामि । एषां क्षत्रमजरमस्तु जिष्ण्वेषां चित्तं विश्वेऽवन्तु देवाः
मी त्यांच्या शस्त्रांशी एकरूप होऊ दे; त्यांच्या वीर राज्याची वाढ होऊ दे; त्यांची राजसत्ता कधीही जुनी होऊ नये आणि नेहमी जिंकू दे; सर्व देवांनी त्यांचे मन राखावे.
उद्धर्षन्तां मघवन् वाजिनान्युद्वीराणां जयतामेतु घोषः । पृथग्घोषा उलुलयः केतुमन्त उदीरताम् । देवा इन्द्रज्येष्ठा मरुतो यन्तु सेनया
मघवानाच्या विजयी घोड्यांचे हिणहिणाट वर जाऊ दे; विजयींच्या वेगवेगळ्या गर्जना, झेंड्यांसह, घुमू देत; देव, इंद्र प्रमुख आणि मरुतगण, सैन्यासह पुढे जाऊ देत.
प्रेता जयता नर उग्रा वः सन्तु बाहवः । तीक्ष्णेषवोऽबलधन्वनो हतोग्रायुधा अबलान् उग्रबाहवः
पुढे चला, जिंका, हे वीरांनो; तुमचे हात बलवान होवोत; तुमचे बाण तीक्ष्ण, धनुष्य मजबूत, शस्त्र घातक असो; तुमच्या बलवान हातांनी दुर्बळांना पाडा.
अवसृष्टा परा पत शरव्ये ब्रह्मसंशिते । जय अमित्रान् प्र पद्यस्व जह्येषां वरंवरं मामीषां मोचि कश्चन
सोडलेला बाण, प्रार्थनेने धारदार झालेला, दूर उडून जा; शत्रूंना जिंक, पुढे जा, त्यांच्यातील श्रेष्ठांना पाड, आणि त्यातील कोणीही मला इजा करू नये.
अयं ते योनिर्ऋत्वियो यतो जातो अरोचथाः । तं जानन्न् अग्न आ रोहाधा नो वर्धय रयिम्
हे ऋत्विजा, हे तुझे मूळ स्थान, जिथून तू जन्मला आणि प्रकाशला; ते जाणून, अग्नी, वर जा आणि आमचे धन वाढव.