ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ରିୟାରେ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଜନମାନେ ନିଜ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପଥରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ପଠାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ଯେଉଁପଥରେ ଯାଆନ୍ତି ସେଠାରେ ଫେରି ନ ଆସିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଅଗ୍ନି ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗ୍ରତ ରହିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଲା। ଏଠି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଭ୍ର ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି, ପୁନିଥରେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦେବତା ଅଗ୍ନି ଆକାଶର ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ଥାନକୁ ଉଠିଗଲେ, ଏବଂ ଅଶୁଦ୍ଧତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆମେ ଅପୟ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ଦୂରେ ରହିବାକୁ ଚାହିଁଲୁ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲୁ, ଆମେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଲୁ। ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଉ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଚମକୁଥିବା, ନିଶ୍ଚେଦକ ଏବଂ ନିର୍ବାଚନ୍ତ ଅଗ୍ନି, ରୋଗକୁ ଦୂରକୁ ଚାଲାଇଦେଇଥିଲେ। ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଆମ ଘୋଡ଼ା, ବୀର, ଗାଈ କିମ୍ବା ଛାଗରେ ଥାଏ, ଆମେ ତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲୁ। ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ଦୂର କଲୁ। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେଠି ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଲିପ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇଲୁ। ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଆମଠାରୁ ଯାଅ ନାହିଁ, ଏଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୁହ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା। ଅଗ୍ନି, ଆଗ୍ରଭାଗରେ, କାଣ୍ତାରେ, ଜ୍ୱାଳାରେ ଓ ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଅକ୍ଷିନ୍ନ ଶାଖା, ମୁଣ୍ଡମାଳା ଓ ଆଧାରରେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର। ମୁଣ୍ଡଠାରୁ ଅଶୁଦ୍ଧତା ହଟାଇ, ମୁଣ୍ଡମାଳାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି, ଅପରିମିତ ନଦୀରେ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ହେଉ। ଏଠି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମେ କହୁଛୁ—ଦେବମାନେ ଯେଉଁପଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି ଯାଅ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ପଥ ଅନୁସରଣ କର। ଦୃଷ୍ଟିମାନ୍, ଶ୍ରୁତିମାନ୍ ତୁମେ, ଅନେକ ବୀରମାନେ ତୁମ ସହ ଯାଆନ୍ତୁ। ଏଠି ଜୀବନ୍ତମାନେ ମୃତମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଆଜି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଲା। ଆମେ ନୃତ୍ୟ ଓ ହାସ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ ସଭାରେ କଥା କହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲୁ। ଏଠି ଆମେ ଜୀବନ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲୁ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି ସୀମା ଚାଲିନଯାଉ। ସେମାନେ ଏକଶତ ଶରଦ ଜୀବନ କରନ୍ତୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ନିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ରଖନ୍ତୁ। ତୁମେ ଉଠ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ନିଜର ଭାଗ୍ୟ ଭାବେ ନିଅ, ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଚେଷ୍ଟାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶୁଭ ସନ୍ତାନ ଓ ସମନ୍ୱୟ ସହ ତୁମର ଜୀବନକୁ ଦୀର୍ଘ କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ଦିନମାନେ କ୍ରମିକ ଚଳିଥାଏ, ଋତୁମାନେ ତାଙ୍କ ସମୟ ସହ ଚଳିଥାଏ, ସେପରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉ ନାହିଁ; ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଏପରି ଗଠନ କର। ଏହି ପଥର ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଦେଉ, ଏହି ପାର ହେଉ। ଏଠି ଅଶୁଭମାନେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ରୋଗ ଛାଡ଼ି, ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ସହ ଆମେ ପ୍ରତିଫଳ ସହ ଅପାର ପାରକୁ ଯିବା। ଉଠ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଏହି ପଥର ନଦୀ ପାର କର; ଏଠି ଅଶୁଭମାନେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଶୁଭମାନେ ସହ ଆମେ ପ୍ରତିଫଳ ସହ ପାରକୁ ଯିବା। ଶୁଭ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ପବିତ୍ର ଦେବମାନଙ୍କର ଚମକ ଆଲିଙ୍ଗନ କର; ଅଶୁଭ ପଦଚିହ୍ନ ଉପରେ ଚାଲି, ଆମେ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଶତ ଶୀତକାଳ ଆନନ୍ଦ କରିବା। ଉତ୍ତର ପଥ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରି, ବାୟୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ପଥରେ, ତଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଥର ଋଷିମାନେ ଏହିପରି ଚାଲି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ଥଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦୀର୍ଘାୟୁ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଠି ବସି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ସଭାରୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ତେବେ ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ରୁହି ସଭାରେ କଥା କହିପାରିବା। ଏହି ଜନନୀମାନେ, ବିଧବା ନୁହଁ, ଶୁଭ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଘୃତ ଓ ଉଙ୍ଗୁରା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ; କ୍ଷୁଦ୍ର, ରୋଗ ଓ ଅଶ୍ରୁ ଛାଡ଼ି, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଜନନ ଗର୍ଭକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ଅଲଗା କଲି; ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲି। ପିତୃମାନଙ୍କର ଅଂଶ କ୍ଷୀଣ ହେବ ନାହିଁ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ସହ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ମୁକ୍ତ କରିଲି। ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ, ମରଣଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ଅମର, ସେହି ଦେବତାକୁ ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରିବି; ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରୁ ନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନୁହଁ। ଘରର ଅଗ୍ନିରୁ ମାଂସଭୋଜୀମାନେ ଦୂରେ ହଟିଲେ; ହେ ପିତୃମାନେ, ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯାଆନ୍ତୁ—ପିତୃମାନେ, ଆତ୍ମା ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହା ପ୍ରିୟ କର। ଏହି ଦୁଇ ଅଂଶ ଧନ ନେଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ତାହା ଭୋଗ କରେ; ଯଦି ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ନି ମାଂସଭୋଜୀକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଅଗ୍ନି ଅପବିତ୍ର ରହିଯାଏ। ଯେଉଁ କୃଷି, ଯେଉଁ ଧନ, ଯେଉଁ ଲାଭ ମିଳେ, ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି ନାହିଁ ତେବେ, ସେ ସବୁ ମରଣଶୀଳଙ୍କ ହେବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ପଛେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ହେବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ତେଜ ନାଶ ହୁଏ, ତାଙ୍କୁ ହବି ମିଳେ ନାହିଁ; ସେ ମାଂସଭୋଜୀ ପଛେ ଚାଲି ଖେତର ଉତ୍ପାଦ ଓ ଗାଈର ଦୁଧ କଟି ଦେଇଥାଏ। ମଣିଷ ଆବାର ଆବାର ଲୋଭରେ ଦୁଃଖ କଥା କହେ; ଜ୍ଞାନୀ, ମାଂସଭୋଜୀଙ୍କୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଦୂରେ ରଖେ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀର ପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଘରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯିଏ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜାଣେ, ସେ ମାଂସଭୋଜୀକୁ ଦୂରେ କରିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଅପବିତ୍ରତା କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଆମେ କରିଛୁ, ତାହାଠାରୁ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ନିକଟରୁ ଜଳମାନେ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ।