ଏକ ପବିତ୍ର ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ବର ନିଜ ପତ୍ନୀ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ, “ଏହି ଜିଏ ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମ ସହ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବି।” ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ସୂର୍ୟାଙ୍କ ପରି ଏହି ଜିଏକୁ ସନ୍ତାନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିବା ପାଇଁ ସବିତା ଓ ଭଗାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଦ୍ୟାଉସ୍-ପୃଥିବୀ, ମାତରିଶ୍ୱାନ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଭଗ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବୃହସ୍ପତି, ମାରୁତଗଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଓ ସୋମ—ସମସ୍ତେ ଏହି ଜିଏକୁ ସନ୍ତାନରେ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରଥମେ ସୂର୍ୟାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କେଶ ବିନ୍ୟାସ କରିଥିଲେ; ଏହି ସୂନ୍ଦର କେଶ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜିଏକୁ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଶୋଭିତ କରାଯାଉଛି। ସ୍ତ୍ରୀର ସ୍ୱଭାବ ଏପରି: ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଚିନ୍ତାରେ ଚଳିଥାଏ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନୂତନ ସଙ୍ଗୀଦେଇ ଅନୁସରଣ କରିବି—ଏହି ବନ୍ଧନ କିଏ ଖୋଲିଛି ଜାଣିଛନ୍ତି କି? ମୁଁ ଏହି ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେଉଛି; ତାଙ୍କ ଆକୃତି ମୋ ମନରେ ଅଛି, ମୁଁ ଜାଣିଛି; ମୁଁ କିଛି ଚୋରି କରିନାହିଁ, ମନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳିନାହିଁ; ମୁଁ ନିଜେ ବରୁଣଙ୍କ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେଉଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ବରୁଣଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଯାହା ସବିତା ଦୟାଳୁଭାବେ ଦେଇଥିଲେ; ହେ ବଧୂ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏକ ବିଶାଳ ଜଗତ, ସହଜ ମାର୍ଗ ତୁମ ପାଇଁ ତିଆରି କରୁଛି। ଉଠ, ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଏହି ଜିଏକୁ ଶୁଭମନ୍ଦଳରେ ବସାଅ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ଭଗ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତୁ, ସନ୍ତାନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ। ଭଗ ଚାରିଟି ଚକା, ଚାରିଟି ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟଭାଗ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି, ତାଳି ଲାଗିଛି; ସେ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ଏହି ଜିଏ ଅନେକ ରୂପର ସୁନ୍ଦର ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆବରଣ ପିନ୍ଧନ୍ତୁ, ଭଲ ଚକ୍ର ସହିତ; ହେ ବଧୂ, ଅମୃତ ସୂର୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ, ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାର୍ଗକୁ ଶୁଭ କର। ସବିତା, ଆମ ପାଇଁ ଏମିତି ଜିଏ ଆଣିଦିଅ, ଯିଏ ଭାଇକୁ ହନ୍ତିନାହିଁ, ସ୍ୱାମୀକୁ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ, ବରୁଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତାନଧାରିଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାମୀକୁ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ। ହେ ବିବାହ ସ୍ତମ୍ଭ, ଏହି ଦେବମାର୍ଗରେ ବଧୂଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଦେବସଦନ ଦ୍ୱାରରେ ଆମେ ବଧୂଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ମଧୁର କରୁଛୁ। ଏହି ବିବାହର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ରହିବ; ଦେବସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଗୃହରେ ଶୁଭ ଓ ମଧୁର ଭାବରେ ଅଭିଭାସ କର। ବଧୂଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ ରଥରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି; ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଶୁଭ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଅଗ୍ନି ବଧୂଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ସହିତ; ସ୍ୱାମୀ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ କରନ୍ତୁ। ପ୍ରଥମ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ ସୋମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତୃତୀୟ ଅଗ୍ନି, ଚତୁର୍ଥ ମନୁଷ୍ୟ। ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଧନ, ପୁତ୍ର ଓ ଏହି ଜିଏ ଦେଲେ। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଭଲ ଚିନ୍ତା ଓ ଅଶ୍ୱ-ଧନ୍ୟ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ; ଆଶାମନ୍ତର ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତୁ; ସୌନ୍ଦର୍ୟର ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ଦୟା ଆମେ ପାଉ। ଆନନ୍ଦିତ ମନ, ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ବିର ପ୍ରଶଂସିତ; ସହଜ ଯାତ୍ରା, ଭଲ ପାନୀୟ, ଦିଅ; ସ୍ଥିର ଦେଖ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଦୂର କର। ଔଷଧ, ନଦୀ, କ୍ଷେତ୍ର, ଓ ଅରଣ୍ୟ ଏହି ବଧୂକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ସନ୍ତାନଧାରିଣୀ ହେଉ। ଆମେ ସେହି ସହଜ ଓ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ବାଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବୀର ନଶ୍ୱର ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି ଶୁଭ ଶୂଭାଷୀଷ୍ୟ ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦମ୍ପତି ଶୁଭ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଓ ବୃକ୍ଷରେ ବସୁଥିବା ଦେବତା ଏହି ବଧୂ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାମନା କରନ୍ତୁ, ନୂତନ ଗୃହକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି ବଧୂଙ୍କୁ ରୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଦେବତା ସେଠାକୁ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଚୋରମାନେ ଲୁଚି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦମ୍ପତିକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ପଳାନ୍ତୁ, ତୁମେ ଅସୁବିଧା ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖି ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଚାଲିଯାଅ। ମୁଁ ବିବାହ ରଥକୁ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର, ଗୃହ, ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି, ମିତ୍ରତା ସହିତ ଯୋଜି ଦେଉଛି; ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧନ ଓ ଅନେକ ରୂପ ଅଛି, ସବିତା ସେଉଁଠି ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କରନ୍ତୁ। ଏକ ଦୟାଳୁ ନାରୀ ଏହି ଗୃହକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହି ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି; ଆର୍ୟମାନ, ଭଗ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନରେ ସମୃଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ପୁରୁଷ ତାଙ୍କରେ ବୀଜ ରୋପଣ କରନ୍ତୁ; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ସ୍ନେହ ଓ ବୃଷ ରସ ସହିତ। ଏଠି ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଏଠି ତୁମ ଶ୍ରୀ ଅବସ୍ଥାନ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ସିନିବାଳୀ ଜନ୍ମ ନିଅ, ଭଗଙ୍କ ଆନୁଗ୍ରହରେ ବସ। ତରଙ୍ଗ ଉଠୁ, ମୃଦୁ ଆଘାତ ଦିଅ; ଜଳ, ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦିଅ; ଦୁଷ୍ଟ, ଈର୍ଷ୍ୟୁ, ହନ୍ତା କେହି କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ। ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି, ଶୁଭ, ଦୟାଳୁ, ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ, ଗୃହରୁ ଆସି, ସନ୍ତାନ ଓ ଭାଉଜଙ୍କ ଆଶା କରି, ସୁଖ ଚାହିଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଭାଉଜଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ଗୋମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ, ଉଜ୍ୱଳ, ସନ୍ତାନ ଧାରିଣୀ, ଭାଉଜ ଆଶାରେ ଏହି ଗୃହଅଗ୍ନି ପାଖେ ବସ, ମୃଦୁ ହେଉ। “କାହିଁକି ଉଠୁଛ, କ’ଣ ଚାହୁଁଛ, ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ?”—ମୁଁ ତୁମକୁ ଜୟ କରିଛି, ତୁମ ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଆସିଛ; ଏହି ଘର ଖାଲି, ନିରୃତି, ତୁମେ ବନ୍ଧିଛ; ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ, ଏଠି ରୁହିବା ନୁହେଁ।