ଅଭି ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ର ଵରିମତଃ ପୁରା ତ୍ଵାଂହୂରଣାଦ୍ଧୁଵେ । ହ୍ଵଯାମ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଚେତ୍ତାରଂ ପୁରୁଣାମାନମେକଜମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଦୂରରୁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ଯେପରି ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ପ୍ରବଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅନେକ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ ଡାକୁଛି।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ସେନ୍ଯୋ ଵଧୋ ଜିଘାଂସନ୍ ନ ଉଦୀରତେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତତ୍ର ବାହୂ ସମନ୍ତଂ ପରି ଦଦ୍ମଃ
ଯେ କେହି ଆଜି ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଉଠିବେ ନାହିଁ। ସେଠି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ବାହୁକୁ ଚାରିପାଖରେ ରଖୁଛି।
ପରି ଦଦ୍ମ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ବାହୂ ସମନ୍ତଂ ତ୍ରାତୁସ୍ତ୍ରାଯତାଂ ନଃ । ଦେଵ ସଵିତଃ ସୋମ ରାଜନ୍ତ୍ସୁମନସଂ ମା କୃଣୁ ସ୍ଵସ୍ତଯେ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାହୁକୁ ସମସ୍ତ ପାଖରେ ରଖୁଛି, ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ; ରକ୍ଷକ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦେବ ସବିତା, ସୋମ ରାଜା, ଆମକୁ ଭଲ ମନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ଦେଵା ଅଦୁଃ ସୂର୍ଯୋ ଦ୍ଯୌରଦାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯଦାତ୍। ତିସ୍ରଃ ସରସ୍ଵତିରଦୁଃ ସଚିତ୍ତା ଵିଷଦୂଷଣମ୍
ଦେବମାନେ ଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଲେ, ଆକାଶ ଦେଲେ, ପୃଥିବୀ ଦେଲେ। ସରସ୍ବତୀ ତାଙ୍କ ମନରେ ତିନିଥର ଦେଲେ, ବିଷକୁ ଦୂର କଲେ।
ଯଦ୍ଵୋ ଦେଵା ଉପଜୀକା ଆସିଞ୍ଚନ୍ ଧନ୍ଵନ୍ଯୁଦକମ୍ । ତେନ ଦେଵପ୍ରସୂତେନେଦଂ ଦୂଷଯତା ଵିଷମ୍
ଦେବମାନେ ଯେ ଜଳ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ଢେଳାଇଥିଲେ, ସେଇ ଦେବମୂଳ ଜଳରେ ଏହି ବିଷକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଅସୁରାଣାଂ ଦୁହିତାସି ସା ଦେଵାନାମସି ସ୍ଵସା । ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସଂଭୂତା ସା ଚକର୍ଥାରସଂ ଵିଷମ୍
ତୁମେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଝିଅ, ଦେବମାନଙ୍କ ଭଉଣୀ। ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ତୁମେ ରସ, ବିଷ ତିଆରି କରିଛ।
ଆ ଵୃଷାଯସ୍ଵ ଶ୍ଵସିହି ଵର୍ଧସ୍ଵ ପ୍ରଥଯସ୍ଵ ଚ । ଯଥାଙ୍ଗଂ ଵର୍ଧତାଂ ଶେପସ୍ତେନ ଯୋଷିତମିଜ୍ଜହି
ଝାଡ଼ି ପକା, ଶ୍ୱାସ ନିଅ, ବଢ଼, ବିସ୍ତାର କର। ଯେପରି ଦେହର ଅଂଗ ବଢ଼େ, ସେଇପରି ଲିଙ୍ଗ ବଢ଼; ତାହାରେ ନାରୀକୁ ଜିତ।
ଯେନ କୃଷଂ ଵାଜଯନ୍ତି ଯେନ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯାତୁରମ୍ । ତେନାସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଧନୁରିଵା ତାନଯା ପସଃ
ଯାହାରେ ଶୁଣାକୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି, ଯାହାରେ ରୋଗୀକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଧନୁର ତାର ଭଳି ଟାଣ।
ଆହଂ ତନୋମି ତେ ପସୋ ଅଧି ଜ୍ଯାମିଵ ଧନ୍ଵନି । କ୍ରମସ୍ଵ ଋଷ ଇଵ ରୋହିତମନଵଗ୍ଲାଯତା ସଦା
ମୁଁ ତୁମର ଲିଙ୍ଗକୁ ଧନୁର ତାର ଭଳି ଟାଣୁଛି। ବୃଷ ଭଳି ଆଗେ ବଢ଼, କେବେ ଅସାଫଳ ହେଉନାହିଁ, ସଦା।
ଯଥାଯଂ ଵାହୋ ଅଶ୍ଵିନା ସମୈତି ସଂ ଚ ଵର୍ତତେ । ଏଵା ମାମଭି ତେ ମନଃ ସମୈତୁ ସଂ ଚ ଵର୍ତତାମ୍
ଯେପରି ଏହି ଅଶ୍ୱମାନେ ଏକତାରେ ଆସି ଏକସাথে ଚଲନ୍ତି, ସେପରି ତୁମର ମନ ମୋ ସହିତ ଏକତାରେ ଆସୁ, ଏକସাথে ଚଲୁ।
ଆହଂ ଖିଦାମି ତେ ମନୋ ରାଜାଶ୍ଵଃ ପୃଷ୍ଟ୍ଯାମିଵ । ରେଷ୍ମଛିନ୍ନଂ ଯଥା ତୃଣଂ ମଯି ତେ ଵେଷ୍ଟତାଂ ମନଃ
ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ମୋ ସହିତ ଆଣୁଛି, ରାଜା ଘୋଡ଼ା ଯୋକରେ ଲଗିଥିବା ଭଳି; ଯେପରି ତୃଣ ଏକଠା ହୋଇ ବାନ୍ଧାଯାଏ, ସେପରି ତୁମର ମନ ମୋ ସହିତ ବାନ୍ଧାଯାଉ।
ଆଞ୍ଜନସ୍ଯ ମଦୁଘସ୍ଯ କୁଷ୍ଠସ୍ଯ ନଲଦସ୍ଯ ଚ । ତୁରୋ ଭଗସ୍ଯ ହସ୍ତାଭ୍ଯାମନୁରୋଧନମୁଦ୍ଭରେ
ଅଞ୍ଜନ, ମଧୁ, କୁଷ୍ଟ, ନଳଦା ଦେଇ, ମୁଁ ଭାଗର ଅନୁଗ୍ରହ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଣୁଛି।
ସଂଦାନଂ ଵୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ସଂଦାନଂ ସଵିତା କରତ୍। ସଂଦାନଂ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ସଂଦାନଂ ଭଗୋ ଅଶ୍ଵିନା
ବୃହସ୍ପତି ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ସବିତା ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ଯ୍ୟମା ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ଭଗ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।
ସଂ ପରମାନ୍ତ୍ସମଵମାନ୍ ଅଥୋ ସଂ ଦ୍ଯାମି ମଧ୍ଯମାନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତାନ୍ ପର୍ଯହାର୍ଦାମ୍ନା ତାନ୍ ଅଗ୍ନେ ସଂ ଦ୍ଯା ତ୍ଵମ୍
ଉଚ୍ଚ, ନିମ୍ନ ଓ ମଧ୍ୟମ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଘେରିଛନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର।
ଅମୀ ଯେ ଯୁଧମାଯନ୍ତି କେତୂନ୍ କୃତ୍ଵାନୀକଶଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତାନ୍ ପର୍ଯହାର୍ଦାମ୍ନ ତାନ୍ ଅଗ୍ନେ ସଂ ଦ୍ଯା ତ୍ଵମ୍
ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପତାକା ଆଗରେ ଉଠାଇଛନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଘେରିଛନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର।
ଆଦାନେନ ସଂଦାନେନାମିତ୍ରାନ୍ ଆ ଦ୍ଯାମସି । ଅପାନା ଯେ ଚୈଷାଂ ପ୍ରାଣା ଅସୁନାସୂନ୍ତ୍ସମଛିଦନ୍
ଧରିବା ଓ ବାନ୍ଧିବା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ବଶ କରୁଛୁ। ଯେଉଁମାନେଂକର ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସ ବାହାରୁଛି, ସେମାନେ ଅଚେତନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇଦମାଦାନମକରଂ ତପସେନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଶିତମ୍ । ଅମିତ୍ରା ଯେଽତ୍ର ନଃ ସନ୍ତି ତାନ୍ ଅଗ୍ନ ଆ ଦ୍ଯା ତ୍ଵମ୍
ଏହି ଧରିବାକୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କରିଛି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଆମର ଶତ୍ରୁ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସେମାନେଂକୁ ବଶ କର।
ଐନାନ୍ ଦ୍ଯତାମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସୋମୋ ରାଜା ଚ ମେଦିନୌ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ ଆଦାନମମିତ୍ରେଭ୍ଯଃ କୃଣୋତୁ ନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଓ ପୃଥିବୀର ରାଜା ସେମାନେଂକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେଂକର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଯଥା ମନୋ ମନସ୍କେତୈଃ ପରାପତତ୍ଯାଶୁମତ୍। ଏଵା ତ୍ଵଂ କାସେ ପ୍ର ପତ ମନସୋଽନୁ ପ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍
ଯେପରି ମନ ଏହି ଚିନ୍ତା ଓ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ହେ କାଶ, ତୁମେ ମନର ପଥ ଅନୁସରି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଅ।
ଯଥା ବାଣଃ ସୁସଂଶିତଃ ପରାପତତ୍ଯାଶୁମତ୍। ଏଵା ତ୍ଵଂ କାସେ ପ୍ର ପତ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅନୁ ସଂଵତମ୍
ଯେପରି ଭଲ ଧାର ଦିଆଯାଇଥିବା ତୀର ଦୂରକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଏ, ସେପରି ହେ କାଶ, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ପଥ ଅନୁସରି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଅ।
ଯଥା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମଯଃ ପରାପତନ୍ତ୍ଯାଶୁମତ୍। ଏଵା ତ୍ଵଂ କାସେ ପ୍ର ପତ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାନୁ ଵିକ୍ଷରମ୍
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦୂରକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ହେ କାଶ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ରର ପ୍ରବାହ ଅନୁସରି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଅ।
ଆଯନେ ତେ ପରାଯଣେ ଦୂର୍ଵା ରୋହନ୍ତୁ ପୁଷ୍ପିଣୀଃ । ଉତ୍ସୋ ଵା ତତ୍ର ଜାଯତାଂ ହ୍ରଦୋ ଵା ପୁଣ୍ଡରୀକଵାନ୍
ତୁମ ଯାତ୍ରା ଓ ଫେରାବେଳେ ଫୁଲ ଧରିଥିବା ଦୁର୍ବା ଘାସ ଉଗୁଅ। ସେଠାରେ ଏକ ଝରଣା ବା କମଳ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ହେଉ।
ଅପାମିଦଂ ନ୍ଯଯନଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ । ମଧ୍ଯେ ହ୍ରଦସ୍ଯ ନୋ ଗୃହାଃ ପରାଚୀନା ମୁଖା କୃଧି
ଏହା ଜଳର ଅବତରଣ, ସମୁଦ୍ରର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ। ହ୍ରଦର ମଧ୍ୟରେ ଆମର ଘର, ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ରହୁନ୍ତୁ।
ହିମସ୍ଯ ତ୍ଵା ଜରାଯୁଣା ଶାଲେ ପରି ଵ୍ଯଯାମସି । ଶୀତହ୍ରଦା ହି ନୋ ଭୁଵୋଽଗ୍ନିଷ୍କୃଣୋତୁ ଭେଷଜମ୍
ହିମର ପତଳି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଧାନ ଖେତକୁ ଘେରିବାକୁ ଦେଉଛୁ। ଆମ ଭୂମି ଶୀତଳ ହ୍ରଦର ଭଳି—ଅଗ୍ନି ତାହାର ଔଷଧ ତିଆରି କରନ୍ତୁ।
ଵିଶ୍ଵଜିତ୍ତ୍ରାଯମାଣାଯୈ ମା ପରି ଦେହି । ତ୍ରାଯମାଣେ ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ନୋ ରକ୍ଷ ଚତୁଷ୍ପାଦ୍ ଯଚ୍ଚ ନଃ ସ୍ଵମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ଦିଅନି। ତାଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ, ଆମ ସମସ୍ତ ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜୀବ ଓ ଯାହା କିଛି ଆମର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ରାଯମାଣେ ଵିଶ୍ଵଜିତେ ମା ପରି ଦେହି । ଵିଶ୍ଵଜିଦ୍ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ନୋ ରକ୍ଷ ଚତୁଷ୍ପାଡ୍ଯଚ୍ଚ ନଃ ସ୍ଵମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ଦିଅନି। ତାଙ୍କର ବିଜୟରେ, ଆମ ସମସ୍ତ ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜୀବ ଓ ଯାହା କିଛି ଆମର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିଶ୍ଵଜିତ୍କଲ୍ଯାଣ୍ଯୈ ମା ପରି ଦେହି । କଲ୍ଯାଣି ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ନୋ ରକ୍ଷ ଚତୁଷ୍ପାଦ୍ ଯଚ୍ଚ ନଃ ସ୍ଵମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି ଶୁଭ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ଦିଅନି। ତାଙ୍କର ଶୁଭତାରେ, ଆମ ସମସ୍ତ ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜୀବ ଓ ଯାହା କିଛି ଆମର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର।
କଲ୍ଯାଣି ସର୍ଵଵିଦେ ମା ପରି ଦେହି । ସର୍ଵଵିଦ୍ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ନୋ ରକ୍ଷ ଚତୁଷ୍ପାଦ୍ ଯଚ୍ଚ ନଃ ସ୍ଵମ୍
ସମସ୍ତକୁ ଜାଣି ଶୁଭ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ଦିଅନି। ତାଙ୍କର ସବୁଜଣାରେ, ଆମ ସମସ୍ତ ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜୀବ ଓ ଯାହା କିଛି ଆମର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ଵଂ ନୋ ମେଧେ ପ୍ରଥମା ଗୋଭିରଶ୍ଵେଭିରା ଗହି । ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିସ୍ତ୍ଵଂ ନୋ ଅସି ଯଜ୍ଞିଯା
ହେ ମେଧା, ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଅଛ, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ବଳିଦାନ ଯୋଗ୍ୟ।
ମେଧାମହଂ ପ୍ରଥମାଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଵତୀଂ ବ୍ରହ୍ମଜୂତାମୃଷିଷ୍ଟୁତାମ୍ । ପ୍ରପୀତାଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଭିର୍ଦେଵାନାମଵସେ ହୁଵେ
ମୁଁ ପ୍ରଥମ ମେଧାଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରେରିତ, ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସମ୍ମାନିତ, ଦେବତାମାନେଂକର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛି।