ସପ୍ତ କ୍ଷରନ୍ତି ଶିଶଵେ ମରୁତ୍ଵତେ ପିତ୍ରେ ପୁତ୍ରାସୋ ଅପ୍ଯଵୀଵୃତନ୍ନ୍ ଋତାନି । ଉଭେ ଇଦସ୍ଯୋଭେ ଅସ୍ଯ ରାଜତ ଉଭେ ଯତେତେ ଉଭେ ଅସ୍ଯ ପୁଷ୍ଯତଃ
ସପ୍ତ ପୁଅ ଶିଶୁ ପାଇଁ, ମାରୁତଙ୍କ ପିତା ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି; ପୁଅମାନେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଦୁଇଁ, ଦୁଇଁଟି, ଦୁଇଁଟି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଦୁଇଁଟି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ସୁତପାଵିମଂ ସୁତଂ ସୋମଂ ପିବତଂ ମଦ୍ଯଂ ଧୃତଵ୍ରତୌ । ଯୁଵୋ ରଥୋ ଅଧ୍ଵରୋ ଦେଵଵୀତଯେ ପ୍ରତି ସ୍ଵସରମୁପ ଯାତୁ ପୀତଯେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଏହି ଛାନାଯାଇଥିବା, ମଦକର, ସୁସ୍ଥିତ ସୋମରସ ପିଉ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ। ତୁମର ରଥ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ଅଞ୍ଜଳିକୁ ପହଞ୍ଚି, ନିଜ ଧାରାରେ ପିଇବାକୁ ଆସୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ମଧୁମତ୍ତମସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ ସୋମସ୍ଯ ଵୃଷଣା ଵୃଷେଥାମ୍ । ଇଦଂ ଵାମନ୍ଧଃ ପରିଷିକ୍ତମାସଦ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ବର୍ହିଷି ମାଦଯେଥାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ମଧୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମରସ ପିଉ। ଏଠାରେ ଛିଟାଯାଇଥିବା ଏହି ହବିରେ ଆସ, ଏହି ବର୍ହିରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କର।
ଯୋ ନଃ ଶପାଦଶପତଃ ଶପତୋ ଯଶ୍ଚ ନଃ ଶପାତ୍। ଵୃକ୍ଷ ଇଵ ଵିଦ୍ଯୁତା ହତ ଆ ମୂଲାଦନୁ ଶୁଷ୍ଯତୁ
ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଯେପରି ଭାବେ ନିଜେ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ ବିଜୁଳି ଲାଗିଥିବା ଗଛ ପରି ମୂଳରୁ ଶୁଖିଯାଉନ୍ତୁ।
ଊର୍ଜଂ ବିଭ୍ରଦ୍ଵସୁଵନିଃ ସୁମେଧା ଅଘୋରେଣ ଚକ୍ଷୁଷା ମିତ୍ରିଯେଣ । ଗୃହାନ୍ ଐମି ସୁମନା ଵନ୍ଦମାନୋ ରମଧ୍ଵଂ ମା ବିଭୀତ ମତ୍
ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଭଲ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା, ମୃଦୁ ଓ ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ମୁଁ ଭଲ ମନେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଘରକୁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କର, ମୋତେ ଭୟ କରନି।
ଇମେ ଗୃହା ମଯୋଭୁଵ ଊର୍ଜସ୍ଵନ୍ତଃ ପଯସ୍ଵନ୍ତଃ । ପୂର୍ଣା ଵାମେନ ତିଷ୍ଠନ୍ତସ୍ତେ ନୋ ଜାନନ୍ତ୍ଵାଯତଃ
ଏହି ଘରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଶକ୍ତି ଓ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ବାମପଟେ ପ୍ରଚୁରତାରେ ଭରି ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଆମେ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଆମକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତୁ।
ଯେଷାମଧ୍ଯେତି ପ୍ରଵସନ୍ ଯେଷୁ ସୌମନସୋ ବହୁଃ । ଗୃହାନ୍ ଉପ ହ୍ଵଯାମହେ ତେ ନୋ ଜାନନ୍ତ୍ଵାଯତଃ
ଯେଉଁଘରରେ ଅତିଥି ରହିଥାଏ, ଯେଉଁଘରରେ ବହୁତ ସଦଭାବ ଅଛି—ସେଉଁଘରକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ସେମାନେ ଆମେ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଆମକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତୁ।
ଉପହୂତା ଭୂରିଧନାଃ ସଖାଯଃ ସ୍ଵାଦୁସଂମୁଦଃ । ଅକ୍ଷୁଧ୍ଯା ଅତୃଷ୍ଯା ସ୍ତ ଗୃହା ମାସ୍ମଦ୍ବିଭୀତନ
ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି ଧନୀ ବନ୍ଧୁମାନେ, ମିଳିବାରେ ମଧୁର; ଘରମାନେ, ତୁମେ କ୍ଷୁଧା ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ହୀନ ରୁହ, ଆମକୁ ଭୟ କରନି।
ଉପହୂତା ଇହ ଗାଵ ଉପହୂତା ଅଜାଵଯଃ । ଅଥୋ ଅନ୍ନସ୍ଯ କୀଲାଲ ଉପହୂତୋ ଗୃହେଷୁ
ଏଠାରେ ଗାଈମାନେ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି, ଛାଗ ଓ ମେଷମାନେ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ଖାଦ୍ୟର ସାର ମଧ୍ୟ ଘରମାନେ ଆଣାଯାଇଛି।
ସୂନୃତାଵନ୍ତଃ ସୁଭଗା ଇରାଵନ୍ତୋ ହସାମୁଦାଃ । ଅତୃଷ୍ଯା ଅକ୍ଷୁଧ୍ଯା ସ୍ତ ଗୃହା ମାସ୍ମଦ୍ବିଭୀତନ
ଭଲ କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦ ଓ ହସରେ ଭରିଥିବା; ଘରମାନେ, ତୁମେ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ କ୍ଷୁଧା ହୀନ ରୁହ, ଆମକୁ ଭୟ କରନି।
ଇହୈଵ ସ୍ତ ମାନୁ ଗାତ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣି ପୁଷ୍ଯତ । ଐଷ୍ଯାମି ଭଦ୍ରେଣା ସହ ଭୂଯାଂସୋ ଭଵତା ମଯା
ଏଠି ରୁହ, ଯିଅନ୍ତୁ ଯାଅନି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଉନ୍ନତି କର; ମୁଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ସହିତ ଆସିବି—ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଅଧିକ ଉନ୍ନତି କର।
ଯଦଗ୍ନେ ତପସା ତପ ଉପତପ୍ଯାମହେ ତପଃ । ପ୍ରିଯାଃ ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ଭୂଯାସ୍ମାଯୁଷ୍ମନ୍ତଃ ସୁମେଧସଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତପସ୍ୟାର ତାପରେ ଆମେ ତପ କରୁଛୁ; ଆମେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଉ।
ଅଗ୍ନେ ତପସ୍ତପ୍ଯାମହ ଉପ ତପ୍ଯାମହେ ତପଃ । ଶ୍ରୁତାନି ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଃ ଵଯମାଯୁଷ୍ମନ୍ତଃ ସୁମେଧସଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ, ତପ କରୁଛୁ; ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ଆମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଉ।
ଅଯମଗ୍ନିଃ ସତ୍ପତିର୍ଵୃଦ୍ଧଵୃଷ୍ଣୋ ରଥୀଵ ପତ୍ତୀନ୍ ଅଜଯତ୍ପୁରୋହିତଃ । ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନିହିତୋ ଦଵିଦ୍ଯୁତଦଧସ୍ପଦଂ କୃଣୁତାଂ ଯେ ପୃତନ୍ଯଵଃ
ଏହି ଅଗ୍ନି ନିଜେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ, ସଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରଥି ଯେପରି ପଦାତିମାନେକୁ ଜିତିଥାଏ, ସେପରି ପୂରୋହିତ; ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ ବସିଛି, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଚମକେ—ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି ସେମାନେ ଦଢ଼ ଆଧାର ତିଆରି କରନ୍ତୁ।
ପୃତନାଜିତଂ ସହମାନମଗ୍ନିମୁକ୍ଥ୍ଯୈର୍ହଵାମହେ ପରମାତ୍ସଧସ୍ଥାତ୍। ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦୁର୍ଗାଣି ଵିଶ୍ଵା କ୍ଷାମଦ୍ଦେଵୋଽତି ଦୁରିତାନ୍ଯଗ୍ନିଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା, ସହନଶୀଳ ଅଗ୍ନିକୁ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ ସ୍ତୁତି ସହ କୁହୁଛୁ; ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଗମ ପଥରୁ ଦେଇ ଯାଉ, ଦେବତା ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁ।
ଇଦଂ ଯତ୍କୃଷ୍ଣଃ ଶକୁନିରଭିନିଷ୍ପତନ୍ନ୍ ଅପୀପତତ୍। ଆପୋ ମା ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ଦୁରିତାତ୍ପାନ୍ତ୍ଵଂହସଃ
ଯଦି କଳା ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଏ କିମ୍ବା ପଡ଼ିଯାଏ, ତେବେ ଜଳ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଇଦଂ ଯତ୍କୃଷ୍ଣଃ ଶକୁନିରଵାମୃକ୍ଷନ୍ ନିର୍ଋତେ ତେ ମୁଖେନ । ଅଗ୍ନିର୍ମା ତସ୍ମାଦେନସୋ ଗାର୍ହପତ୍ଯଃ ପ୍ର ମୁଞ୍ଚତୁ
ଯଦି କଳା ପକ୍ଷୀ ଚିତ୍କାର କରେ, ହେ ନଶ୍ୱରତାର ଦେବୀ, ତୁମ ମୁଁହରେ—ଘରର ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ସେ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କରୁ।
ପ୍ରତୀଚୀନଫଲୋ ହି ତ୍ଵମପାମାର୍ଗ ରୁରୋହିଥ । ସର୍ଵାନ୍ ମଚ୍ଛପଥାମଧି ଵରୀଯୋ ଯଵଯା ଇତଃ
ତୁମେ ଅପାମାର୍ଗ, ପଛକୁ ଫଳ ଧରି, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛ; ଏଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଖରାପ ପଥରେ ଚଲନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ଯଦ୍ଦୁଷ୍କୃତଂ ଯଚ୍ଛମଲଂ ଯଦ୍ଵା ଚେରିମ ପାପଯା । ତ୍ଵଯା ତଦ୍ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖାପାମାର୍ଗାପ ମୃଜ୍ମହେ
ଆମେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛୁ, ଯେଉଁ ଅଶୁଚି କରିଛୁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଖରାପ କାମ କରିଛୁ, ସେସବୁକୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଦେଖୁଥିବା ଅପାମାର୍ଗ ସହିତ ଆମେ ସଫା କରୁଛୁ।
ଶ୍ଯାଵଦତା କୁନଖିନା ବଣ୍ଡେନ ଯତ୍ସହାସିମ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସର୍ଵଂ ତଦପ ମୃଜ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଅନ୍ଧାର ଦାନ୍ତ, ଖରାପ ନଖ ଥିବା, କିମ୍ବା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଯାହା ଭାଗ କରିଛୁ, ଅପାମାର୍ଗ ତୁମ ସହିତ ଆମେ ସେସବୁକୁ ସଫା କରୁଛୁ।
ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵାତ ଆସ ଯଦି ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଯଦି ଵୋଲପେଷୁ । ଯଦଶ୍ରଵନ୍ ପଶଵ ଉଦ୍ଯମାନଂ ତଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପୁନରସ୍ମାନ୍ ଉପୈତୁ
ଯଦି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ଯଦି ପବନରେ, ଯଦି ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଗହ୍ବରରେ, ବଢ଼ି ଆସୁଥିବା ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଗାଏମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆମ ପାଖକୁ ପୁଣି ଫେରିଆସୁ।
ପୁନର୍ମୈତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ପୁନରାତ୍ମା ଦ୍ରଵିଣଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଚ । ପୁନରଗ୍ନଯୋ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଯଥାସ୍ଥାମ କଲ୍ପଯନ୍ତାମିହୈଵ
ମୋର ଶକ୍ତି, ଆତ୍ମା, ଧନ-ଦୌଲତ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଣି ଆସୁ। ଅଗ୍ନିମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପୁଣି ସ୍ଥିର ହେଉନ୍ତୁ।
ସରସ୍ଵତି ଵ୍ରତେଷୁ ତେ ଦିଵ୍ଯେଷୁ ଦେଵି ଧାମସୁ । ଜୁଷସ୍ଵ ହଵ୍ଯମାହୁତଂ ପ୍ରଜାଂ ଦେଵି ରରାସ୍ଵ ନଃ
ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗୃହରେ, ଆମ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବି ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ଦେବୀ, ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ।
ଇଦଂ ତେ ହଵ୍ଯଂ ଘୃତଵତ୍ସରସ୍ଵତୀଦଂ ପିତୄଣାଂ ହଵିରାସ୍ଯଂ ଯତ୍। ଇମାନି ତ ଉଦିତା ଶମ୍ତମାନି ତେଭିର୍ଵଯଂ ମଧୁମନ୍ତଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ଏହି ହବି ଘିଅରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୋଜନ। ଏହି ତୁମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମଧୁରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଶଂ ନୋ ଵାତୋ ଵାତୁ ଶଂ ନସ୍ତପତୁ ସୂର୍ଯଃ । ଅହାନି ଶଂ ଭଵନ୍ତୁ ନଃ ଶଂ ରାତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଧୀଯତାମ୍ । ଶମୁଷା ନୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛତୁ
ବାତାସ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆମକୁ ମୃଦୁତାରେ ତାପିଉ। ଦିନ ଓ ରାତି ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ପ୍ରଭାତ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଯତ୍କିଂ ଚାସୌ ମନସା ଯଚ୍ଚ ଵାଚା ଯଜ୍ଞୈର୍ଜୁହୋତି ହଵିଷା ଯଜୁଷା । ତନ୍ ମୃତ୍ଯୁନା ନିର୍ଋତିଃ ସଂଵିଦାନା ପୁରା ସତ୍ଯାଦାହୁତିଂ ହନ୍ତ୍ଵସ୍ଯ
ଯେଉଁ କିଛି ସେ ମନ, କଥା, ଯଜ୍ଞ, ହବି ବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରେ, ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ନିରୃତି ଏହି ଅର୍ପଣକୁ ସତ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ନଷ୍ଟ କରୁ।
ଯାତୁଧାନା ନିର୍ଋତିରାଦୁ ରକ୍ଷସ୍ତେ ଅସ୍ଯ ଘ୍ନନ୍ତ୍ଵନୃତେନ ସତ୍ଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତା ଦେଵା ଆଜମସ୍ଯ ମଥ୍ନନ୍ତୁ ମା ତତ୍ସଂ ପାଦି ଯଦସୌ ଜୁହୋତି
ଯାତୁଧାନ ଏବଂ ନିରୃତି ତାଙ୍କୁ ଅସତ୍ୟରେ ବାନ୍ଧି, ସତ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ; ସେ ଯାହା ଅର୍ପଣ କରେ, ତାହା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚୁନାହୁଁ।
ଅଜିରାଧିରାଜୌ ଶ୍ଯେନୌ ସଂପାତିନାଵିଵ । ଆଜ୍ଯଂ ପୃତନ୍ଯତୋ ହତାଂ ଯୋ ନଃ କଶ୍ଚାଭ୍ଯଘାଯତି
ଦୁଇଟି ତୀବ୍ର ରାଜା, ଦୁଇଟି ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଘିଅ ଭାରି ତୀବ୍ର ଭାବେ ବାହାରି, ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ସେଉଁଠାରେ ବିନାଶ ଆଣୁ।
ଅପାଞ୍ଚୌ ତ ଉଭୌ ବାହୂ ଅପି ନହ୍ଯାମ୍ଯାସ୍ଯମ୍ । ଅଗ୍ନେର୍ଦେଵସ୍ଯ ମନ୍ଯୁନା ତେନ ତେଽଵଧିଷଂ ହଵିଃ
ମୁଁ ତୋର ଦୁଇଟି ହାତ ପଛକୁ ବାନ୍ଧୁଛି, ମୁଁ ତୋର ମୁଁହ ବନ୍ଧୁଛି। ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ତୋର ହବିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛି।
ଅପି ନହ୍ଯାମି ତେ ବାହୂ ଅପି ନହ୍ଯାମ୍ଯାସ୍ଯମ୍ । ଅଗ୍ନେର୍ଘୋରସ୍ଯ ମନ୍ଯୁନା ତେନଽଵଧିଷଂ ହଵିଃ
ମୁଁ ତୋର ହାତ ବାନ୍ଧୁଛି, ମୁଁ ତୋର ମୁଁହ ବନ୍ଧୁଛି। ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ତୋର ହବିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛି।