ଅଦେଵୃଘ୍ନ୍ଯପତିଘ୍ନୀହୈଧି ଶିଵା ପଶୁଭ୍ଯଃ ସୁଯମା ସୁଵର୍ଚାଃ । ପ୍ରଜାଵତୀ ଵୀରସୂର୍ଦେଵୃକାମା ସ୍ଯୋନେମମଗ୍ନିଂ ଗାର୍ହପତ୍ଯଂ ସପର୍ଯ
ଦେବରଙ୍କ ପ୍ରତି ଶତୃତା ନଥିବା, ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ, ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସନ୍ତାନ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଉଥିବା, ଦେବର ଆଶା କରୁଥିବା, ଏହି ଗୃହ୍ୟାଗ୍ନି ପାଖରେ ବସ, ହେ ମୃଦୁ ମନ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠେତଃ କିମିଚ୍ଛନ୍ତୀଦମାଗା ଅହଂ ତ୍ଵେଡେ ଅଭିଭୂଃ ସ୍ଵାଦ୍ଗୃହାତ୍। ଶୂନ୍ଯୈଷୀ ନିର୍ଋତେ ଯାଜଗନ୍ଥୋତ୍ତିଷ୍ଠାରାତେ ପ୍ର ପତ ମେହ ରଂସ୍ଥାଃ
କାହିଁକି ତୁମେ ଉଠୁଛ, କଣ ଆଶା କରୁଛ, ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଘରରୁ ବାହାର କରିଛି। ଏହା ଖାଲି, ହେ ନିରୃତି, ତୁମେ ଏଠାକୁ ବାନ୍ଧିଛ; ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ, ଏଠାରେ ରୁହନି।
ଯଦା ଗାର୍ହପତ୍ଯମସପର୍ଯୈତ୍ପୂର୍ଵମଗ୍ନିଂ ଵଧୂରିଯମ୍ । ଅଧା ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ନାରି ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ନମସ୍କୁରୁ
ଯଦି ବଧୂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃହ୍ୟାଗ୍ନିକୁ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ।
{୮} ଶର୍ମ ଵର୍ମୈତଦା ହରାସ୍ଯୈ ନାର୍ଯା ଉପସ୍ତିରେ । ସିନୀଵାଲି ପ୍ର ଜାଯତାଂ ଭଗସ୍ଯ ସୁମତାଵସତ୍
ଏହି ରକ୍ଷା, ଏହି କବଚ ମୁଁ ଏହି ଜନନୀ ପାଇଁ ପିଛାଉଛି। ସିନୀବାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଭଗର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବସି।
ଯଂ ବଲ୍ବଜଂ ନ୍ଯସ୍ଯଥ ଚର୍ମ ଚୋପସ୍ତୃଣୀଥନ । ତଦା ରୋହତୁ ସୁପ୍ରଜା ଯା କନ୍ଯା ଵିନ୍ଦତେ ପତିମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଲ୍ବଜ ରଖିବା ଓ ଚର୍ମ ପିଛାଇବା, ସେତେବେଳେ ଯିଏ ବର ପାଉଛି, ସେ କନ୍ୟା ଭଲ ସନ୍ତାନ ସହ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।
ଉପ ସ୍ତୃଣୀହି ବଲ୍ବଜମଧି ଚର୍ମଣି ରୋହିତେ । ତତ୍ରୋପଵିଶ୍ଯ ସୁପ୍ରଜା ଇମମଗ୍ନିଂ ସପର୍ଯତୁ
ଲାଲ ଚର୍ମ ଉପରେ ବଲ୍ବଜ ପିଛାଅ; ସେଠାରେ ବସି, ଭଲ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜନ୍ତୁ।
ଆ ରୋହ ଚର୍ମୋପ ସୀଦାଗ୍ନିମେଷ ଦେଵୋ ହନ୍ତି ରକ୍ଷାଂସି ସର୍ଵା । ଇହ ପ୍ରଜାଂ ଜନଯ ପତ୍ଯେ ଅସ୍ମୈ ସୁଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯୋ ଭଵତ୍ପୁତ୍ରସ୍ତ ଏଷଃ
ଚର୍ମ ଉପରେ ଚଢ଼, ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସ; ଏହି ଦେବତା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ୱାନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଏହି ପତି ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦିଅ; ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଅ, ଏହି ତୁମ ପୁଅ ହେଉ।
ଵି ତିଷ୍ଠନ୍ତାଂ ମାତୁରସ୍ଯା ଉପସ୍ଥାନ୍ ନାନାରୂପାଃ ପଶଵୋ ଜାଯମାନାଃ । ସୁମଙ୍ଗଲ୍ଯୁପ ସୀଦେମମଗ୍ନିଂ ସଂପତ୍ନୀ ପ୍ରତି ଭୂଷେହ ଦେଵାନ୍
ମାଆର ପାଖରେ ନିଜ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପଶୁମାନେ ଦଢ଼ ହେଉ। ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ସହ ବସ, ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜ, ଦେବତାମାନେକୁ ଶୋଭା ଦିଅ, ହେ ସହପତ୍ନୀ।
ସୁମଙ୍ଗଲୀ ପ୍ରତରଣୀ ଗୃହାଣାଂ ସୁଶେଵା ପତ୍ଯେ ଶ୍ଵଶୁରାଯ ଶଂଭୂଃ । ସ୍ଯୋନା ଶ୍ଵଶ୍ର୍ଵୈ ପ୍ର ଗୃହାନ୍ ଵିଶେମାନ୍
ଶୁଭ, ସଫଳ ହୋଇ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ପତି ପାଇଁ ଭଲ ଭାବରେ, ଶ୍ୱଶୁର ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ପାଇଁ ମୃଦୁ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ସ୍ଯୋନା ଭଵ ଶ୍ଵଶୁରେଭ୍ଯଃ ସ୍ଯୋନା ପତ୍ଯେ ଗୃହେଭ୍ଯଃ । ସ୍ଯୋନାସ୍ଯୈ ସର୍ଵସ୍ଯୈ ଵିଶେ ସ୍ଯୋନା ପୁଷ୍ଟାଯୈଷାଂ ଭଵ
ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ପାଇଁ ମୃଦୁ ହେଉ, ପତି ଓ ଘର ପାଇଁ ମୃଦୁ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାଇଁ ମୃଦୁ ହେଉ, ସେମାନଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ମୃଦୁ ହେଉ।
ସୁମଙ୍ଗଲୀରିଯଂ ଵଧୂରିମାଂ ସମେତ ପଶ୍ଯତ । ସୌଭାଗ୍ଯମସ୍ଯୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯୈର୍ଵିପରେତନ
ଏହି ବଧୂ ଶୁଭ; ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହେଉ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖ। ତାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ, ଅଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂର କର।
ଯା ଦୁର୍ହାର୍ଦୋ ଯୁଵତଯୋ ଯାଶ୍ଚେହ ଜରତୀରପି । ଵର୍ଚୋ ନ୍ଵସ୍ଯୈ ସଂ ଦତ୍ତାଥାସ୍ତଂ ଵିପରେତନ
ଯେଉଁ ଯୁବତୀମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧାମାନେ ଅଛନ୍ତି — ସେମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏହି ବଧୂଙ୍କୁ ମିଳୁ, ତାଙ୍କ ଅଭାଗ୍ୟ ଦୂର ହେଉ।
ରୁକ୍ମପ୍ରସ୍ତରଣଂ ଵହ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣି ବିଭ୍ରତମ୍ । ଆରୋହତ୍ସୂର୍ଯା ସାଵିତ୍ରୀ ବୃହତେ ସୌଭଗାଯ କମ୍
ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା ସୁନା ଆବରଣ ଆଣ। ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ କନ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟା ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଚଢ଼ନ୍ତୁ।
{୯} ଆ ରୋହ ତଲ୍ପଂ ସୁମନସ୍ଯମାନେହ ପ୍ରଜାଂ ଜନଯ ପତ୍ଯେ ଅସ୍ମୈ । ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଵ ସୁବୁଧା ବୁଧ୍ଯମାନା ଜ୍ଯୋତିରଗ୍ରା ଉଷସଃ ପ୍ରତି ଜାଗରାସି
ସୁଖି ମନେ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଚଢ଼; ଏଠାରେ, ଏହି ପତି ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ପରି ସଚେତନ ହୋଇ, ଆଲୋକ ଧାରଣ କର, ପ୍ରଭାତ ଆସିଲେ ତୁମେ ଜାଗିଉ।
ଦେଵା ଅଗ୍ରେ ନ୍ଯପଦ୍ଯନ୍ତ ପତ୍ନୀଃ ସମସ୍ପୃଶନ୍ତ ତନ୍ଵସ୍ତନୂଭିଃ । ସୂର୍ଯେଵ ନାରି ଵିଶ୍ଵରୂପା ମହିତ୍ଵା ପ୍ରଜାଵତୀ ପତ୍ଯା ସଂ ଭଵେହ
ଦେବତାମାନେ ଆରମ୍ଭରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକାଉଁକୁ ଦେହରେ ଛୁଇଁଲେ। ହେ ନାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ନିଜ ରୂପକୁ ବିଭିନ୍ନ କର, ମହାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ରହ, ସନ୍ତାନବତୀ ହେଉ; ଏଠାରେ ତୁମର ପତି ସହିତ ଏକତା ହେଉ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠେତୋ ଵିଶ୍ଵାଵସୋ ନମସେଡାମହେ ତ୍ଵା । ଜାମିମିଚ୍ଛ ପିତୃଷଦଂ ନ୍ଯକ୍ତାଂ ସ ତେ ଭାଗୋ ଜନୁଷା ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି
ଉଠ, ହେ ବିଶ୍ୱାବସୁ; ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁ। ତୁମର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିଜ ଜାତିଜନକୁ ଖୋଜ; ଜନ୍ମରେ ତୁମର ଅଂଶ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛି—ଏହାକୁ ଜାଣ।
ଅପ୍ସରସଃ ସଧମାଦଂ ମଦନ୍ତି ହଵିର୍ଧାନମନ୍ତରା ସୂର୍ଯଂ ଚ । ତାସ୍ତେ ଜନିତ୍ରମଭି ତାଃ ପରେହି ନମସ୍ତେ ଗନ୍ଧର୍ଵର୍ତୁନା କୃଣୋମି
ଅପ୍ସରାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ହବି ଦେବା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ। ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ସେଠାକୁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ତୁମକୁ ପଠାଉଛି।
ନମୋ ଗନ୍ଧର୍ଵସ୍ଯ ନମସେ ନମୋ ଭାମାଯ ଚକ୍ଷୁଷେ ଚ କୃଣ୍ମଃ । ଵିଶ୍ଵାଵସୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ତେ ନମୋଽଭି ଜାଯା ଅପ୍ସରସଃ ପରେହି
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭାମା ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ବିଶ୍ୱାବସୁ, ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ବଧୁ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼।
ରାଯା ଵଯଂ ସୁମନସଃ ସ୍ଯାମୋଦିତୋ ଗନ୍ଧର୍ଵମାଵୀଵୃତାମ । ଅଗନ୍ତ୍ସ ଦେଵଃ ପରମଂ ସଧସ୍ଥମଗନ୍ମ ଯତ୍ର ପ୍ରତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଧନରେ ଆମେ ସୁମନା ହେଉ, ଆନନ୍ଦ କରିବା; ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଡାକିବା। ଦେବତା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଆମେ ସେଠି ଆସିଛୁ, ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ନବୀନ ହୁଏ।
ସଂ ପିତରାଵୃତ୍ଵିଯେ ସୃଜେଥାଂ ମାତା ପିତା ଚ ରେତସୋ ଭଵାଥଃ । ମର୍ଯ ଇଵ ଯୋଷାମଧି ରୋହଯୈନାଂ ପ୍ରଜାଂ କୃଣ୍ଵାଥାମିହ ପୁଷ୍ଯତଂ ରଯିମ୍
ମା ଓ ପିତା, ବୀଜ ଦେବା ଦାତା ଭାବରେ, ବଧୁକୁ ପଠାନ୍ତୁ; ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ପରି, ବିବାହ ଶୟନରେ ଏହାକୁ ରଖନ୍ତୁ। ଏଠାରେ, ତୁମେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କରିବା ଓ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧି ହେଉ।
ତାଂ ପୂଷଂ ଛିଵତମାମେରଯସ୍ଵ ଯସ୍ଯାଂ ବୀଜଂ ମନୁଷ୍ଯା ଵପନ୍ତି । ଯା ନ ଊରୂ ଉଶତୀ ଵିଶ୍ରଯାତି ଯସ୍ଯାମୁଶନ୍ତଃ ପ୍ରହରେମ ଶେପଃ
ପୂଷଣ, ସେଉଁଠି ନେଇଯାଉ, ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବୀଜ ରୋପନ କରନ୍ତି। ଯାହାର ଉରୁ ଦୁର୍ବଳ ହୁଏନାହିଁ, ଯାହା ଶିଥିଳ ହୁଏନାହିଁ—ଶକ୍ତିଶାଳି ଯିଏ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ିବା।
ଆ ରୋହୋରୁମୁପ ଧତ୍ସ୍ଵ ହସ୍ତଂ ପରି ଷ୍ଵଜସ୍ଵ ଜାଯାଂ ସୁମନସ୍ଯମାନଃ । ପ୍ରଜାଂ କୃଣ୍ଵାଥାମିହ ମୋଦମାନୌ ଦୀର୍ଘଂ ଵାମାଯୁଃ ସଵିତା କୃଣୋତୁ
ତାଙ୍କର ହାତକୁ ନିଅ, ତୁମର ଉରୁରେ ରଖ; ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତୁମର ବଧୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର। ଏଠାରେ ଦୁଇଜଣେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କରିବା, ଖୁସି ହେଉ; ସବିତା ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦେଉ।
ଆ ଵାଂ ପ୍ରଜାଂ ଜନଯତୁ ପ୍ରଜାପତିରହୋରାତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସମନକ୍ତ୍ଵର୍ଯମା । ଅଦୁର୍ମଙ୍ଗଲୀ ପତିଲୋକମା ଵିଶେମଂ ଶଂ ନୋ ଭଵ ଦ୍ଵିପଦେ ଶଂ ଚତୁଷ୍ପଦେ
ପ୍ରଜାପତି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଉ; ଦିନ ଓ ରାତି ଆର୍ୟମା ସହିତ ଏକତା ଦେଉ। ଅଶୁଭ ଛଡ଼ି ପତିର ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା; ଦୁଇପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଭଲ ରହିବା।
{୧୦} ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତଂ ମନୁନା ସାକମେତଦ୍ଵାଧୂଯଂ ଵାସୋ ଵଧ୍ଵଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରମ୍ । ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚିକିତୁଷେ ଦଦାତି ସ ଇଦ୍ରକ୍ଷାଂସି ତଲ୍ପାନି ହନ୍ତି
ଦେବତାମାନେ ଓ ମନୁ ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ବଧୁର ପୋଷାକ, ବଧୁ ଓ ବରର ପୋଷାକ। ଯିଏ ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଶୟନରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଶୁଭ ଦୂର କରେ।
ଯଂ ମେ ଦତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଭାଗଂ ଵଧୂଯୋର୍ଵାଧୂଯଂ ଵାସୋ ଵଧ୍ଵଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରମ୍ । ଯୁଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣେଽନୁମନ୍ଯମାନୌ ବୃହସ୍ପତେ ସାକମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଦତ୍ତମ୍
ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅଂଶ, ବଧୁର ପୋଷାକ, ବଧୁ ଓ ବରର ପୋଷାକ—ଦୁଇଜଣେ ସମ୍ମତି ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଅ, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ।
ସ୍ଯୋନାଦ୍ଯୋନେରଧି ବଧ୍ଯମାନୌ ହସାମୁଦୌ ମହସା ମୋଦମାନୌ । ସୁଗୂ ସୁପୁତ୍ରୌ ସୁଗୃହୌ ତରାଥୋ ଜୀଵାଵୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ
ସୁଖଦ ବିବାହ ଶୟନରେ ବନ୍ଧି ହସୁଥିବା, ଏକାଉଁ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା—ଦୁଇଜଣେ ଭଲ ରକ୍ଷିତ, ଭଲ ସନ୍ତାନ, ଭଲ ଘରେ ରହିବା; ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଦେଖିବା।
ନଵଂ ଵସାନଃ ସୁରଭିଃ ସୁଵାସା ଉଦାଗାଂ ଜୀଵ ଉଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଆଣ୍ଡାତ୍ପତତ୍ରୀଵାମୁକ୍ଷି ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦେନସସ୍ପରି
ନୂତନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଭଲ ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ଜୀବନ୍ତ ଭାବରେ ଉଠି ଉଷାକୁ ଦେଖ। ଡିଉଁ ଭିତରୁ ପକ୍ଷୀ ପରି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଶୁମ୍ଭନୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତିସୁମ୍ନେ ମହିଵ୍ରତେ । ଆପଃ ସପ୍ତ ସୁସ୍ରୁଵୁର୍ଦେଵୀସ୍ତା ନୋ ମୁଞ୍ଚନ୍ତ୍ଵଂହସଃ
ସୁଶୋଭିତ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ, ଉତ୍ତମ ଭାବରେ, ମହା ନିଶ୍ଚୟରେ; ସାତି ଦେବୀ ଜଳ ଝରିଛି—ସେମାନେ ଆମକୁ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ସୂର୍ଯାଯୈ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଚ । ଯେ ଭୂତସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସସ୍ତେଭ୍ଯ ଇଦମକରଂ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟା, ଦେବତାମାନେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ଭୂତର ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ନମସ୍କାର ଦେଇଛି।
ଯ ଋତେ ଚିଦଭିଶ୍ରିଷଃ ପୁରା ଜତ୍ରୁଭ୍ଯ ଆତୃଦଃ । ସଂଧାତା ସଂଧିଂ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁର୍ନିଷ୍କର୍ତା ଵିହ୍ରୁତଂ ପୁନଃ
ଯିଏ କୌଣସି କ୍ରିୟା ଛଡ଼ି ଏକଥାରେ ଅଙ୍ଗକୁ ସମର୍ଥନ ଦେଇଥିଲେ—ସେ ଯୋଗଦାତା, ବନ୍ଧନକାରୀ, ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିବା ମଘବନ, ହାରାଇଥିବାକୁ ପୁନଃ ଫେରାଇଥିବା।