ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਜਿੰਨੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਅਗਨੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ! ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ! ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੇ ਭੰਬੀਰ, ਕੀੜੇ, ਕੁਰੂਰ ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ! ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਪਲਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਚੁੱਪ ਕਰ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ! ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਵੀ ਕਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ; ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ! ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਉਹ ਸੁਭਾਵਕ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਰੂਪ, ਹੇ ਕਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ—ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵਿਚ ਆ, ਤੇ ਮੰਦ-ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਹਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਹਾਲ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਫੰਦਾ, ਗੰਢ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਏ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਸੀਆਂ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ, ਘਾਹ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਜੇ, ਪਲੇਟਾਂ, ਤੇ ਗਲਵੇਂ ਦੀ ਗਿੱਲੀ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਟੋਕਰੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੁਖ ਲਈ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹਵਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਹਾਲ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਸਭਾ—ਹੇ ਹਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਹਾਲ! ਧੁਰਾ, ਜੋਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਾੜਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਹਾਲ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਪਿਆ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਣ, ਇਕੱਠੇ ਵਧਣ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ, ਹਰ ਜੋੜ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਹੇ ਹਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਹਾਲ ਦੇ مالک ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ। ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਆਸਰਾ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਧੂੜ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਭਾਗਿਆਂ ਲਈ ਗਰਭ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਆਸਰਾ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਪਿਆ ਤੇ ਸੀਮਤ, ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਢੋਣ ਵਾਲਾ—ਹੇ ਆਸਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਆਸਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇਟਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਣੀਆਂ ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਭਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਜੋ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਆਸਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਘੋਸਲਾ, ਇਕ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਪਰਾਂ, ਛੇ ਪਰਾਂ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਅੱਠ ਪਰਾਂ, ਦਸ ਪਰਾਂ—ਹੇ ਆਸਰੇ, ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਸਰੇ, ਅਣਹਾਨੀ। ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਅਗਨੀ ਸਮੇਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ; ਇਹ ਹਲਕਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਆਸਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਸਰੇ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਦਿਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਦੱਖਣੀ, ਪੱਛਮੀ, ਉੱਤਰੀ, ਅਟੱਲ, ਉਪਰਲੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਦਿਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਂਡ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ; ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਾਗਾ ਬੁਣਨ ਵਾਲਾ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਮਹਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਚਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਰੱਬੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ—ਉਹ, ਬਛੜਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਧੂਤਾ ਦੇਵੇ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ; ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਮਾਰਗਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।