ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਾ, ਪਰਦਾਦਾ, ਪਤਨੀ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਜਣਨਹਾਰ ਨੂੰ। ਇਸ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਗਰਮੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਰਦੀ। ਇਹ ਗਰਮੀ ਤੇ ਸਰਦੀ ਦਰਅਸਲ ਉਹ ਬਕਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਪਕਵਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਬਕਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਬਕਰਾ ਹੈ—ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਬਕਰਾ ਦੱਖਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹੀ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਬਕਰਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਮੋਟਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਟਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਬਕਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਠਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਬਕਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਬਕਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਬਕਰੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਪਕਵਾਨੀਆਂ ਪਕਾਓ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕਜੁੱਟ ਤੇ ਸਾਂਝੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਘਿਉ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਹੀ ਜਪ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾਮਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਯਜੁਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਓੜਣੀ ਅਰਪਣ ਲਈ ਲੱਕੜ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤਿਥੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮੀਆ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਵਾਸ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਤੇ ਅਰਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਕੂਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਉਪਰਲੀ ਓੜਣੀ ਜੋ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਗੱਦੀਆਂ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੇਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਲਹਮ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਿਉ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਚੱਖਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਕਵਾਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਚਾਵਲ ਤੇ ਜੌ ਜੋ ਤੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਢੋਲ ਤੇ ਮਸਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਹਨ। ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਛਿਲਕੇ ਅੰਗਾਰੇ ਹਨ, ਛਾਣਣੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਕੱਠਾ, ਚਮਚ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ, ਛਾਣਣੀ, ਟੋਟੇ, ਘੜੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਭਾਂਡੇ—ਇਹ ਸਭ ਕਾਲੀ ਹਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ "ਇਹ ਹੋਰ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਹੋਵੇ," ਤਾਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਣਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ "ਹੋਰ ਲਿਆਓ," ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਥ ਵਿੱਚ ਕੱਠਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਸਾਜ਼ ਨਾਲ, "ਵਸ਼ਟ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਜਿਹੇ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜਾਂਚਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਜਾਂਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਾਪਤਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੋਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਮੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਵਿਸਤਾਰਯੋਗ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਉਸ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਸਤਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਿਣਾਗਨਿ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ, ਯਜਨਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।