ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰਚ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਇਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਅਯਾਵਨ, ਰਥੰਤਰੀ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਚਮਚੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਗਈ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੋ ਪੰਜ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਘਰਮਾ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਚਾਵਲ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਸੀ—ਇਸ ਚਾਵਲ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ, ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛਿਆਸੀ ਬਚਤਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਚਾਵਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ।" ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹੇ ਕਿ "ਇਹ ਘੱਟ ਹੈ," "ਇਹ ਛਿੜਕਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ," ਜਾਂ "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਜਿੰਨੀ ਦਾਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੋਈ ਚਾਵਲ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਚਾਵਲ ਖਾਧਾ, ਚਾਵਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾਧਾ," ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਜਾਣਗੇ। ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਾਹ-ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੀ ਗਤੀ ਛੱਡ ਜਾਏਗੀ। ਪਰ ਜੋ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਨਾ ਮੈਂ ਚਾਵਲ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਚਾਵਲ ਮੇਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਚਾਵਲ ਨੂੰ, ਚਾਵਲ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚਾਵਲ ਖੁਆਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਖੁਆਇਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਵਲ ਚੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ ਕਿ "ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨਗੇ।" ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਨਾ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਪਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਆਇਆ, ਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" ਇਹ ਚਾਵਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ, ਜੋੜਾਂ, ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋ ਹੋਰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਆਇਆ ਗਿਆ—ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਹੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਖੁਆਇਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਖੁਆਇਆ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਹਨ; ਹੋਰ ਤਾਲੂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦਾ ਤਾਲੂ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਿੱਠ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਹੈ; ਹੋਰ ਹੱਡੀ ਮੱਦੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਤੀਆਂ ਦੀ ਮੱਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਤਯ ਦਾ ਪੇਟ ਹੈ; ਹੋਰ ਮੂਤਰਾਸ਼ੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਮੂਤਰਾਸ਼ਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਖੁਆਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਨਾ ਮੈਂ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਨਾ ਪਿੱਛੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਖੁਆਇਆ," ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋ ਜੰਘਾਂ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਪੈਰ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਰ ਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਹੱਥ, ਜੋ ਰਿਤ ਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਧਾਰ, ਜੋ ਸਤਯ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਵਲ ਖੁਆਇਆ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਅੰਗਾਂ, ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਬ੍ਰਧਨਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਧਨਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਵਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਤੈਂਤੀਸ ਲੋਕ ਰਚੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।