ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੰਘਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਇੱਥੋਂ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਰਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ। ਉਹੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਝ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੀਲੀ-ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਰੋਹੜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਰੀ ਰੇਖਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਪੁਰਖ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗਾ 'ਤੇ ਹੈ। ਸੂਰਯਾ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ। ਸੂਰਯਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਚੌੜੇ ਘੇਰੇ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਲਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਬਰਫ, ਪਾਲਾ ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਬਰਫ ਤੇ ਪਾਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਥੰਭ ਬਣਾਏ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਲਾ, ਬਰਫ ਤੇ ਯਜਨਾ ਜਨਮੀ। ਅਗਨਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਅਗਨਿ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਨਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਗਨਿ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ, ਦੂਜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਗਨਿ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ—ਅਗਨਿ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਲਤਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਬਣਾਇਆ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਅਗਨਿ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ, ਸਾਲ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਅਗਨਿ ਆਲਤਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਲ ਦੇ ਘੀ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ; ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਵੇ।" ਉਹ ਯਜਨਾ ਪਹਿਲੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਨਮ ਲਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਅਗਨਿ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਅੱਜ, ਹੇ ਸੂਰਯਾ, ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਸਤੇ ਤੋਂ, ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੀਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਧਾਗਾ ਤਣਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਅਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਗਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ। ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼-ਪੰਖੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਯਸ਼ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਸੱਤ ਹਰੇ, ਅਨੇਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਵਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੇੜ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੇੜ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ; ਚੰਗੀ ਸਲਾਮਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲੋ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਧਰਤੀ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਸਲਾਮਤੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਧੀਆ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਭੜਕਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਚਮਕਦੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਸੌ, ਜਾਂ ਸੱਤ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ; ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਝਾੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਗ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹੋ, ਚਮਕਦਾਰ। ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੋ ਬੱਚੇ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹੀਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਬੱਝ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਜਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਪੂਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਪਿੱਛਲਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਉੱਪਰ, ਕਿਰਣਾਂ ਉਹ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਭ ਜੀਵ, ਤੇ ਚਾਨਣ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀ ਅਗਿਆਤ ਜਗਤ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।