ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ, ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ—“ਹੇ ਸਾਵਿਤਰ! ਸਾਨੂੰ ਐਸੀ ਵਧੀਆ ਵਧਾਈ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਬਖ਼ਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂਂ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰੱਖੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖੇ।” ਜਦ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੰਗਦੇ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥੰਮ! ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ, ਰੱਬੀ ਘਰ ਦੀ ਚੌਕਠ ਉੱਤੇ, ਸੁਖਦਾਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਤੱਕ, ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਧੂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ। ਅੱਗੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਵਧੂ-ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। “ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਐਸੀ ਪਤਨੀ ਦੇ, ਜੋ ਸੁਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।” ਅੱਗ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸੌ ਪਤਝੜ ਲੰਮਾ ਜੀਵੇ। ਫਿਰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸੋਮਾ ਵਧੂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਦੂਜਾ, ਅੱਗੀ ਤੀਜਾ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ—“ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੋਣ। ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਅਸੀਂ ਆਰਯਮਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਈਏ।” ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ, ਸੁਭ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। “ਸੁਖੀ ਰਸਤਾ, ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਿਕਾਣਾ ਮਿਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਇਰਾਦਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।” ਜੰਗਲ, ਖੇਤ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹੇ। ਸਭ ਨੇ ਆਸਾਨ, ਸੁਖਦਾਈ ਰਸਤੇ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਾਇਕ ਕਦੇ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਸ ਪਾਈ ਗਈ ਕਿ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੱਬੀ ਜੀਵ, ਇਸ ਵਧੂ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ ਜਦ ਉਹ ਨਵੇਂ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਲਿਆਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦੇਣ। ਜੋ ਚੋਰ ਘਾਤ ਲਾਉਣ ਲੁਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਵਿਆਹੀ ਜੋੜਾ ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਣ। ਵਧੂ-ਰਥ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ, ਘਰੇਲੂ ਸੁਖ, ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਵਿਤਰ ਉਹ ਪਤੀਆਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਕਰੇ। ਇਕ ਮਿਹਰਬਾਨ ਔਰਤ ਘਰ ਆਈ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਆਰਯਮਨ, ਭਗਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਕਰਨ। ਉਚਿਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, “ਇਹ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਥੇ ਆਵੇ; ਪਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾਏ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੇ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਰਸ ਦੇਵੇ।” “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹਿ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੀ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਜਨਮੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ।” ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਬੰਧਨ ਖੁਲਣ। ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ, ਡਾਹੀ ਜਾਂ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਵਧੂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾ-ਭਾਬੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸੁਖ ਲੱਭਣ ਆਵੇ। ਉਹ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਰਾ-ਭਾਬੀਆਂ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠੇ। ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉੱਠੀ, ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਆਈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ‘ਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਇਹ ਥਾਂ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਚੁੱਕੀ, ਉੱਠ, ਚਲੀ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ।” ਜੇ ਵਧੂ ਨੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਇਸ ਔਰਤ ਲਈ ਇਹ ਰੱਖਿਆ, ਇਹ ਬਚਾਅ ਦਾ ਕਵਚ, ਮੈਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਜਨਮੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਸ ਪਾ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਵਾਰੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਲੱਭਦੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਘਾਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਓ; ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠੋ; ਇਹ ਰੱਬ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਣੋ; ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ, ਹੇ ਸਹਪਤਨੀ। ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ; ਪਤੀ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਸੱਸੁਰ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ। ਸੱਸ ਲਈ ਨਰਮ, ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਓ। ਸੱਸੁਰਾਂ, ਪਤੀ, ਘਰ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੋ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਬਣੋ। ਇਹ ਵਧੂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ; ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਸੀਬ ਦਿਓ, ਤੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੂਰਿਆ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹੇ। ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਣੋ। ਇੰਦਰਾਨੀ ਵਾਂਗ, ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸਵੇਰ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਜਾਗ ਪਵੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਹੇ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। “ਉੱਠ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣ।” ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹਵਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿਚਕਾਰ। ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਾਮਾ ਤੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਧੂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਧਨ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ; ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਸੱਦੋ। ਰੱਬ ਨੇ ਉੱਚਾ ਅਸਥਾਨ ਪਾ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਜੋ ਬੀਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵਧੂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹੀ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇ।