7.50(7.52) ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਸ਼ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਹਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿ । ਏਵਾਹਮਦ੍ਯ ਕਿਤਵਾਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਯਾਸਮਪ੍ਰਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੂਏ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ।
ਤੁਰਾਣਾਮਤੁਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮਵਰ੍ਜੁषੀਣਾਮ੍ । ਸਮੈਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਭਗੋ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਸ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਮਮ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮੰਦ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬਦਕਿਸਮਤਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਾਗ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਵੇ।
ਈਡੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਾਵਸੁਂ ਨਮੋਭਿਰਿਹ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਵਿ ਚਯਤ੍ਕृਤਂ ਨਃ । ਰਥੈਰਿਵ ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਵਾਜਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਮਰੁਤਾਂ ਸ੍ਤੋਮਮृਧ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਚੰਗਾ ਦਾਤਾ, ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਯਾਤਰਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ।
ਵਯਂ ਜਯੇਮ ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਜਾ ਵृਤਮਸ੍ਮਾਕਮਂਸ਼ਮੁਦਵਾ ਭਰੇਭਰੇ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੀਯਃ ਸੁਗਂ ਕृਧਿ ਪ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਘਵਨ੍ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਰੁਜ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਹਰ ਵਾਰ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋੜ।
ਅਜੈषਂ ਤ੍ਵਾ ਸਂਲਿਖਿਤਮਜੈषਮੁਤ ਸਂਰੁਧਮ੍ । ਅਵਿਂ ਵृਕੋ ਯਥਾ ਮਥਦੇਵਾ ਮਥ੍ਨਾਮਿ ਤੇ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਗੇ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਬਘੇਰਾ ਭੇਡ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹਾਂ।
ਉਤ ਪ੍ਰਹਾਮਤਿਦੀਵਾ ਜਯਤਿ ਕृਤਮਿਵ ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀ ਵਿ ਚਿਨੋਤਿ ਕਾਲੇ । ਯੋ ਦੇਵਕਾਮੋ ਨ ਧਨਂ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਸਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਯਃ ਸृਜਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਵਯਂ ਰਾਜਸੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਰਿष੍ਟਾਸੋ ਵृਜਨੀਭਿਰ੍ਜਯੇਮ
ਗਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੈਰੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਜੌ ਜਾਂ ਰੋਟੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਹੋਈਏ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਕृਤਂ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਜਯੋ ਮੇ ਸਵ੍ਯ ਆਹਿਤਃ । ਗੋਜਿਦ੍ਭੂਯਾਸਮਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਧਨਂਜਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਜਿਤ੍
ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਪਾਸਾ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ ਫਲਵਤੀਂ ਦ੍ਯੁਵਂ ਦਤ੍ਤ ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਣੀਮਿਵ । ਸਂ ਮਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਧਨੁਃ ਸ੍ਨਾਵ੍ਨੇਵ ਨਹ੍ਯਤ
ਹੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਫਲਦਾਰ ਜਿੱਤ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਧਨੁ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰੀਯਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉੱਤਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਤੋਂ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬਣਾਏ।
ਸਂਜ੍ਞਾਨਂ ਨਃ ਸ੍ਵੇਭਿਃ ਸਂਜ੍ਞਾਨਮਰਣੇਭਿਃ । ਸਂਜ੍ਞਾਨਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਯੁਵਮਿਹਾਸ੍ਮਾਸੁ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤਮ੍
ਸਾਡੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਮਝ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਸਂ ਜਾਨਾਮਹੈ ਮਨਸਾ ਸਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾ ਮਾ ਯੁष੍ਮਹਿ ਮਨਸਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ । ਮਾ ਘੋषਾ ਉਤ੍ਸ੍ਥੁਰ੍ਬਹੁਲੇ ਵਿਨਿਰ੍ਹਤੇ ਮੇषੁਃ ਪਪ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਹਨ੍ਯਾਗਤੇ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ, ਸਮਝ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ; ਰੱਬੀ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾ ਉਠਣ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਗੜਬੜ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਮੁਤ੍ਰਭੂਯਾਦਧਿ ਯਦ੍ਯਮਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਰਮੁਞ੍ਚਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੌਹਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਸ੍ਮਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਭਿषਜਾ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ। ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਣ; ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਕੀਮ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸਂ ਕ੍ਰਾਮਤਂ ਮਾ ਜਹੀਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਤੇ ਸਯੁਜਾਵਿਹ ਸ੍ਤਾਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਜੀਵ ਸ਼ਰਦੋ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿष੍ਟੇ ਗੋਪਾ ਅਧਿਪਾ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਇਕੱਠੇ ਪਾਰ ਹੋਵੋ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ; ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਸਾਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ। ਸੌ ਹਾਰਾਂ ਜੀਵ, ਵਧਦਾ ਰਹਿ; ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਆਯੁਰ੍ਯਤ੍ਤੇ ਅਤਿਹਿਤਂ ਪਰਾਚੈਰਪਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪੁਨਰਾ ਤਾਵਿਤਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟਦਾਹਾਰ੍ਨਿਰ੍ऋਤੇਰੁਪਸ੍ਥਾਤ੍ਤਦਾਤ੍ਮਨਿ ਪੁਨਰਾ ਵੇਸ਼ਯਾਮਿ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਉੱਡ ਚੱਲੀ ਜਿੰਦ, ਤੇਰਾ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸਾਹ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਗ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਫੜ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੇਮਂ ਪ੍ਰਾਣੋ ਹਾਸੀਨ੍ ਮੋ ਅਪਾਨੋऽਵਹਾਯ ਪਰਾ ਗਾਤ੍। ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭ੍ਯ ਏਨਂ ਪਰਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਏਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਜਰਸੇ ਵਹਨ੍ਤੁ
ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰ ਵਿषਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਵਨਡ੍ਵਾਹਾਵਿਵ ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਅਯਂ ਜਰਿਮ੍ਣਃ ਸ਼ੇਵਧਿਰਰਿष੍ਟ ਇਹ ਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਤੇ ਜਿੰਦ, ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਚੱਲਣ। ਇਹ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਇੱਥੇ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।
ਆ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਂ ਸੁਵਾਮਸਿ ਪਰਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਵਾਮਿ ਤੇ । ਆਯੁਰ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਦਧਦਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਃ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਤੇਰੇ ਵਲ ਵਾਪਸ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਅੱਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵਸਾ ਦੇਵੇ।
ਉਦ੍ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ਪਰਿ ਰੋਹਨ੍ਤੋ ਨਾਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯਮਗਨ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ऋਚਂ ਸਾਮ ਯਜਾਮਹੇ ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਏਤੇ ਸਦਸਿ ਰਾਜਤੋ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇषੁ ਯਚ੍ਛਤਃ
ਅਸੀਂ ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੇ ਪਨ੍ਥਾਨੋऽਵ ਦਿਵੋ ਯੇਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮੈਰਯਃ । ਤੇਭਿਃ ਸੁਮ੍ਨਯਾ ਧੇਹਿ ਨੋ ਵਸੋ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਰਸਤੇ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜੇਰਸਿਤਾਤ੍ਪृਦਾਕੋਃ ਪਰਿ ਸਂਭृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕਙ੍ਕਪਰ੍ਵਣੋ ਵਿषਮਿਯਂ ਵੀਰੁਦਨੀਨਸ਼ਤ੍
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਕਾਲੀ ਚਿਊਂਟੀ ਤੋਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਬਿਛੂ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਸੌ ਜੜੀਆਂ।
ਇਯਂ ਵੀਰੁਨ੍ ਮਧੁਜਾਤਾ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਨ੍ ਮਧੁਲਾ ਮਧੂਃ । ਸਾ ਵਿਹ੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਭੇषਜ੍ਯਥੋ ਮਸ਼ਕਜਮ੍ਭਨੀ
ਇਹ ਜੜੀਬੂਟੀ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਡੀਕਿਆਂ ਲਈ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਤਰ ਹੈ।
ਯਤੋ ਦष੍ਟਂ ਯਤੋ ਧੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਹ੍ਵਯਾਮਸਿ । ਅਰ੍ਭਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਰਦਂਸ਼ਿਨੋ ਮਸ਼ਕਸ੍ਯਾਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਇਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਇਹ ਨੇੜੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ, ਉਥੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਾਂ—ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਦੇ ਮੱਛਰ ਦਾ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਜ਼ਹਿਰ।
ਅਯਂ ਯੋ ਵਕ੍ਰੋ ਵਿਪਰੁਰ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੋ ਮੁਖਾਨਿ ਵਕ੍ਰਾ ਵृਜਿਨਾ ਕृਣੋषਿ । ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਇषੀਕਾਮਿਵ ਸਂ ਨਮਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਟੇਢਾ, ਵਿਗੜਿਆ, ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਟੇਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਹੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦੇ।
ਅਰਸਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਕੋਟਸ੍ਯ ਨੀਚੀਨਸ੍ਯੋਪਸਰ੍ਪਤਃ । ਵਿषਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਦਿष੍ਯਥੋ ਏਨਮਜੀਜਭਮ੍
ਬਿਛੂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਿੜਕਦਾ ਤੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਤੇ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਮਸ੍ਤਿ ਨ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਨੋਤ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਅਥ ਕਿਂ ਪਾਪਯਾऽਮੁਯਾ ਪੁਚ੍ਛੇ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯਰ੍ਭਕਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸਿਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧੜ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਦਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਪਿਪੀਲਿਕਾ ਵਿ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਿ ਮਯੂਰ੍ਯਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਲ ਬ੍ਰਵਾਥ ਸ਼ਾਰ੍ਕੋਟਮਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕੱਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੋਰ ਤੈਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੱਸੋ—ਬਿਛੂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਜ਼ਹਿਰ।
ਯ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹਰਸਿ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਚਾਸ੍ਯੇਨ ਚ । ਆਸ੍ਯੇ ਨ ਤੇ ਵਿषਂ ਕਿਮੁ ਤੇ ਪੁਚ੍ਛਧਾਵਸਤ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਪੂੰਛ ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਪੂੰਛ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਯਦਾਸ਼ਸਾ ਵਦਤੋ ਮੇ ਵਿਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਯਦ੍ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਚਰਤੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਯਦਾਤ੍ਮਨਿ ਤਨ੍ਵੋ ਮੇ ਵਿਰਿष੍ਟਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਦਾ ਪृਣਦ੍ਘृਤੇਨ
ਜਦ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਖਰ ਗਿਆ—ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।