ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋ ਦੇਵਕृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਗਰ੍ਭਾਮਾਸ਼ਾਮਾਸ਼ਾਂ ਰਣ੍ਯਾਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ
ਜਿਸ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਜਣਨੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰੇ।
ਨਿਧਿਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਬਹੁਧਾ ਗੁਹਾ ਵਸੁ ਮਣਿਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਦਾਤੁ ਮੇ । ਵਸੂਨਿ ਨੋ ਵਸੁਦਾ ਰਾਸਮਾਨਾ ਦੇਵੀ ਦਧਾਤੁ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾ
ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ, ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦਇਆਲੁ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਮਨ ਦੇਵੇ।
ਜਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਬਹੁਧਾ ਵਿਵਾਚਸਂ ਨਾਨਾਧਰ੍ਮਾਣਂ ਪृਥਿਵੀ ਯਥੌਕਸਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਧਾਰਾ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਯ ਮੇ ਦੁਹਾਂ ਧ੍ਰੁਵੇਵ ਧੇਨੁਰਨਪਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਇੱਕ ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਪੋ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਤृष੍ਟਦਂਸ਼੍ਮਾ ਹੇਮਨ੍ਤਜਬ੍ਧੋ ਭृਮਲੋ ਗੁਹਾ ਸ਼ਯੇ । ਕ੍ਰਿਮਿਰ੍ਜਿਨ੍ਵਤ੍ਪृਥਿਵਿ ਯਦ੍ਯਦੇਜਤਿ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤਨ੍ ਨਃ ਸਰ੍ਪਨ੍ ਮੋਪ ਸृਪਦ੍ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਤੇਨ ਨੋ ਮृਡ
ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੀ ਸੱਪ, ਬਿਚੂ, ਡੰਗ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਿਲਦਾ, ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ—ਸੱਪ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।
ਯੇ ਤੇ ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਬਹਵੋ ਜਨਾਯਨਾ ਰਥਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਸਸ਼੍ਚ ਯਾਤਵੇ । ਯੈਃ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਭਯੇ ਭਦ੍ਰਪਾਪਾਸ੍ਤਂ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਜਯੇਮਾਨਮਿਤ੍ਰਮਤਸ੍ਕਰਂ ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਤੇਨ ਨੋ ਮृਡ
ਜੋ ਰਸਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਰਸਤਾ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਉਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।
ਮਲ੍ਵਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਗੁਰੁਭृਦ੍ਭਦ੍ਰਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਵਰਾਹੇਣ ਪृਥਿਵੀ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਸੂਕਰਾਯ ਵਿ ਜਿਹੀਤੇ ਮृਗਾਯ
ਮਿੱਟੀ ਢੋਣ ਵਾਲੀ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸੂਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਕਰ ਨੂੰ, ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤ ਆਰਣ੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਾ ਵਨੇ ਹਿਤਾਃ ਸਿਂਹਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਾਦਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਉਲਂ ਵृਕਂ ਪृਥਿਵਿ ਦੁਛੁਨਾਮਿਤ ऋਕ੍ਸ਼ੀਕਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਪ ਬਾਧਯਾਸ੍ਮਤ੍
ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਵਣ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਭੇੜ, ਰਿੱਛ, ਰਾਕਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਪ੍ਸਰਸੋ ਯੇ ਚਾਰਾਯਾਃ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਭੂਮੇ ਯਾਵਯ
ਜੋ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਜਾਸੂਸ ਤੇ ਕਿਮੀਦਿਨ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਭੂਤ ਤੇ ਰਾਕਸ਼—ਧਰਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
{੫} ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਪਾਦਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਂਪਤਨ੍ਤਿ ਹਂਸਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਵਯਾਂਸਿ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਾਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵੇਯਤੇ ਰਜਾਂਸਿ ਕृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਂਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ । ਵਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਮੁਪਵਾਮਨੁ ਵਾਤ੍ਯਰ੍ਚਿਃ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਉਤਰਦੇ ਹਨ—ਹੰਸ, ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀ, ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਵਾ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਮਰੁਣਂ ਚ ਸਂਹਿਤੇ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਹਿਤੇ ਭੂਮ੍ਯਾਮਧਿ । ਵਰ੍षੇਣ ਭੂਮਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਵृਤਾਵृਤਾ ਸਾ ਨੋ ਦਧਾਤੁ ਭਦ੍ਰਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਧਾਮਨਿਧਾਮਨਿ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਥਾਂ 'ਚ ਵਸਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ।
ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਮ ਇਦਂ ਪृਥਿਵੀ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮੇ ਵ੍ਯਚਃ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯ ਆਪੋ ਮੇਧਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਂ ਦਦੁਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਸਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਸਹਮਾਨ ਉਤ੍ਤਰੋ ਨਾਮ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ । ਅਭੀषਾਡਸ੍ਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾषਾਡਾਸ਼ਾਮਾਸ਼ਾਂ ਵਿषਾਸਹਿਃ
ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨਾਮਵਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਅਦੋ ਯਦ੍ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਥਮਾਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵੈਰੁਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਪੋ ਮਹਿਤ੍ਵਮ੍ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਸੁਭੂਤਮਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾਨੀਮਕਲ੍ਪਯਥਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਤੇ ਫੈਲਾਈ—ਜਦ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਆਈ, ਤਦ ਤੂੰ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਾ ਯਦਰਣ੍ਯਂ ਯਾਃ ਸਭਾ ਅਧਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ । ਯੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸਮਿਤਯਸ੍ਤੇषੁ ਚਾਰੁ ਵਦੇਮ ਤੇ
ਉਹ ਪਿੰਡ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਉਹ ਸਭਾ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੰਗ, ਉਹ ਇਕੱਠ—ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਅਸ਼੍ਵ ਇਵ ਰਜੋ ਦੁਧੁਵੇ ਵਿ ਤਾਨ੍ ਜਨਾਨ੍ ਯ ਆਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਯਾਦਜਾਯਤ । ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰੇਤ੍ਵਰੀ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਂ ਗृਭਿਰੋषਧੀਨਾਮ੍
ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਡਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਧੁਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਕੜ, ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ।
ਯਦ੍ਵਦਾਮਿ ਮਧੁਮਤ੍ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਯਦੀਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਮਾ । ਤ੍ਵਿषੀਮਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਜੂਤਿਮਾਨ੍ ਅਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਮਿ ਦੋਧਤਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਨ੍ਤਿਵਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸ੍ਯੋਨਾ ਕੀਲਾਲੋਧ੍ਨੀ ਪਯਸ੍ਵਤੀ । ਭੂਮਿਰਧਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ ਪृਥਿਵੀ ਪਯਸਾ ਸਹ
ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਗੰਧੀ, ਸੁਖਦਾਈ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ; ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੋਲੇ, ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਯਾਮਨ੍ਵੈਚ੍ਛਦ੍ਧਵਿषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਰ੍ਣਵੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਮ੍ । ਭੁਜਿष੍ਯਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਯਦਾਵਿਰ੍ਭੋਗੇ ਅਭਵਨ੍ ਮਾਤृਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਧੂੜ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਭੋਗ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਲੁਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਵਪਨੀ ਜਨਾਨਾਮਦਿਤਿਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਪਪ੍ਰਥਾਨਾ । ਯਤ੍ਤ ਊਨਂ ਤਤ੍ਤ ਆ ਪੂਰਯਾਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਅਦਿਤੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜੋ ਘੱਟ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਅਨਮੀਵਾ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤੁ ਪृਥਿਵਿ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਨ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬਲਿਹृਤਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਤੇਰਾ ਗੋਦ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।
ਭੂਮੇ ਮਾਤਰ੍ਨਿ ਧੇਹਿ ਮਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਦਿਵਾ ਕਵੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾਂ ਮਾ ਧੇਹਿ ਭੂਤ੍ਯਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ; ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦੇ।
ਨਡਮਾ ਰੋਹ ਨ ਤੇ ਅਤ੍ਰ ਲੋਕ ਇਦਂ ਸੀਸਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਤ ਏਹਿ । ਯੋ ਗੋषੁ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਾਕਮਧਰਾਙ੍ਪਰੇਹਿ
ਨੜੀ, ਤੂੰ ਵਧ, ਤੂੰ ਵਧ; ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੀਸਾ ਤੇਰੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਲੈ ਲੈ। ਜੋ ਰੋਗ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਚ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਅਘਸ਼ਂਸਦੁਃਸ਼ਂਸਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰੇਣਾਨੁਕਰੇਣ ਚ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨੇਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚ ਨਿਰਜਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਮੰਦ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਿਰਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਨਿਰਰਾਤਿਮਜਾਮਸਿ । ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮਦ੍ਧ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਮੁ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ਤਮੁ ਤੇ ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਮੌਤ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਖਾਣ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਇਮਂ ਗੋष੍ਠਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਯੋਕਾਃ । ਤਂ ਮਾषਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਦੂਰਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਪ੍ਸੁषਦੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨੀਨ੍
ਜੇ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਾਘ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਇਸ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਾਸ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਪੁਰੁषੇ ਮृਤੇ । ਸੁਕਲ੍ਪਮਗ੍ਨੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਦੀਪਯਾਮਸਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਸੁਨੀਤਿਰਗ੍ਨੇ । ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰਾਧਾਦ੍ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰ, ਵਸੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨੋ ਗृਹਮਿਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਰਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਤਂ ਹਰਾਮਿ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਯ ਦੂਰਂ ਸ ਘਰ੍ਮਮਿਨ੍ਧਾਂ ਪਰਮੇ ਸਧਸ੍ਥੇ
ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਘਰਮ ਜਗਾਏ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਦੂਰਂ ਯਮਰਾਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਿਪ੍ਰਵਾਹਃ । ਇਹਾਯਮਿਤਰੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਯਮ ਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਦੂਜਾ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਾ, ਜਾਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਗ੍ਨਿਮਿषਿਤੋ ਹਰਾਮਿ ਜਨਾਨ੍ ਦृਂਹਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ । ਨਿ ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਮਿ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਲੋਕੇऽਪਿ ਭਾਗੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਣ ਕੇ; ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।