ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਃ

ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਸਹਮਾਨ ਉਤ੍ਤਰੋ ਨਾਮ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ । ਅਭੀषਾਡਸ੍ਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾषਾਡਾਸ਼ਾਮਾਸ਼ਾਂ ਵਿषਾਸਹਿਃ

ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨਾਮਵਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।

ਅਦੋ ਯਦ੍ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਥਮਾਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵੈਰੁਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਪੋ ਮਹਿਤ੍ਵਮ੍ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਸੁਭੂਤਮਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾਨੀਮਕਲ੍ਪਯਥਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ

ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਤੇ ਫੈਲਾਈ—ਜਦ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਆਈ, ਤਦ ਤੂੰ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।

ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਾ ਯਦਰਣ੍ਯਂ ਯਾਃ ਸਭਾ ਅਧਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ । ਯੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸਮਿਤਯਸ੍ਤੇषੁ ਚਾਰੁ ਵਦੇਮ ਤੇ

ਉਹ ਪਿੰਡ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਉਹ ਸਭਾ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੰਗ, ਉਹ ਇਕੱਠ—ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।

ਅਸ਼੍ਵ ਇਵ ਰਜੋ ਦੁਧੁਵੇ ਵਿ ਤਾਨ੍ ਜਨਾਨ੍ ਯ ਆਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਯਾਦਜਾਯਤ । ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰੇਤ੍ਵਰੀ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਂ ਗृਭਿਰੋषਧੀਨਾਮ੍

ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਡਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਧੁਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਕੜ, ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ।

ਯਦ੍ਵਦਾਮਿ ਮਧੁਮਤ੍ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਯਦੀਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਮਾ । ਤ੍ਵਿषੀਮਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਜੂਤਿਮਾਨ੍ ਅਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਮਿ ਦੋਧਤਃ

ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ।

ਸ਼ਨ੍ਤਿਵਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸ੍ਯੋਨਾ ਕੀਲਾਲੋਧ੍ਨੀ ਪਯਸ੍ਵਤੀ । ਭੂਮਿਰਧਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ ਪृਥਿਵੀ ਪਯਸਾ ਸਹ

ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਗੰਧੀ, ਸੁਖਦਾਈ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ; ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੋਲੇ, ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।

ਯਾਮਨ੍ਵੈਚ੍ਛਦ੍ਧਵਿषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਰ੍ਣਵੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਮ੍ । ਭੁਜਿष੍ਯਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਯਦਾਵਿਰ੍ਭੋਗੇ ਅਭਵਨ੍ ਮਾਤृਮਦ੍ਭ੍ਯਃ

ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਧੂੜ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਭੋਗ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਲੁਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਵਪਨੀ ਜਨਾਨਾਮਦਿਤਿਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਪਪ੍ਰਥਾਨਾ । ਯਤ੍ਤ ਊਨਂ ਤਤ੍ਤ ਆ ਪੂਰਯਾਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ

ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਅਦਿਤੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜੋ ਘੱਟ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।

ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਅਨਮੀਵਾ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤੁ ਪृਥਿਵਿ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਨ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬਲਿਹृਤਃ ਸ੍ਯਾਮ

ਤੇਰਾ ਗੋਦ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।

ਭੂਮੇ ਮਾਤਰ੍ਨਿ ਧੇਹਿ ਮਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਦਿਵਾ ਕਵੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾਂ ਮਾ ਧੇਹਿ ਭੂਤ੍ਯਾਮ੍

ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ; ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦੇ।

ਨਡਮਾ ਰੋਹ ਨ ਤੇ ਅਤ੍ਰ ਲੋਕ ਇਦਂ ਸੀਸਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਤ ਏਹਿ । ਯੋ ਗੋषੁ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਾਕਮਧਰਾਙ੍ਪਰੇਹਿ

ਨੜੀ, ਤੂੰ ਵਧ, ਤੂੰ ਵਧ; ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੀਸਾ ਤੇਰੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਲੈ ਲੈ। ਜੋ ਰੋਗ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਚ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚਲੀ ਜਾ।

ਅਘਸ਼ਂਸਦੁਃਸ਼ਂਸਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰੇਣਾਨੁਕਰੇਣ ਚ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨੇਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚ ਨਿਰਜਾਮਸਿ

ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਮੰਦ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਨਿਰਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਨਿਰਰਾਤਿਮਜਾਮਸਿ । ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮਦ੍ਧ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਮੁ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ਤਮੁ ਤੇ ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਮਸਿ

ਅਸੀਂ ਮੌਤ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਖਾਣ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ।

ਯਦ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਇਮਂ ਗੋष੍ਠਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਯੋਕਾਃ । ਤਂ ਮਾषਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਦੂਰਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਪ੍ਸੁषਦੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨੀਨ੍

ਜੇ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਾਘ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਇਸ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਾਸ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।

ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਪੁਰੁषੇ ਮृਤੇ । ਸੁਕਲ੍ਪਮਗ੍ਨੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਦੀਪਯਾਮਸਿ

ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਸੁਨੀਤਿਰਗ੍ਨੇ । ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰਾਧਾਦ੍ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ

ਹੇ ਅੱਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰ, ਵਸੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ।

ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨੋ ਗृਹਮਿਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਰਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਤਂ ਹਰਾਮਿ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਯ ਦੂਰਂ ਸ ਘਰ੍ਮਮਿਨ੍ਧਾਂ ਪਰਮੇ ਸਧਸ੍ਥੇ

ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਘਰਮ ਜਗਾਏ।

ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਦੂਰਂ ਯਮਰਾਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਿਪ੍ਰਵਾਹਃ । ਇਹਾਯਮਿਤਰੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍

ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਯਮ ਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਦੂਜਾ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਾ, ਜਾਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।

ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਗ੍ਨਿਮਿषਿਤੋ ਹਰਾਮਿ ਜਨਾਨ੍ ਦृਂਹਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ । ਨਿ ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਮਿ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਲੋਕੇऽਪਿ ਭਾਗੋ ਅਸ੍ਤੁ

ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਣ ਕੇ; ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।

ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਪਥਿਭਿਃ ਪਿਤृਯਾਣੈਃ । ਮਾ ਦੇਵਯਾਨੈਃ ਪੁਨਰਾ ਗਾ ਅਤ੍ਰੈਵੈਧਿ ਪਿਤृषੁ ਜਾਗृਹਿ ਤ੍ਵਮ੍

ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ।

{੭} ਸਮਿਨ੍ਧਤੇ ਸਂਕਸੁਕਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਵਕਾਃ । ਜਹਾਤਿ ਰਿਪ੍ਰਮਤ੍ਯੇਨ ਏਤਿ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਪੁਨਾ ਪੁਨਾਤਿ

ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਂਕਸੁਕੋ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਾਨ੍ਯਾਰੁਹਤ੍। ਮੁਚ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਰੇਣਸੋऽਮੋਗਸ੍ਮਾਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਾਃ

ਦੇਵਤਾ ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹੀਏ।

ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਯਂ ਸਂਕਸੁਕੇ ਅਗ੍ਨੌ ਰਿਪ੍ਰਾਣਿ ਮृਜ੍ਮਹੇ । ਅਭੂਮ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍

ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਾਏ।

ਸਂਕਸੁਕੋ ਵਿਕਸੁਕੋ ਨਿਰ੍ऋਥੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਸ੍ਵਰਃ । ਤੇ ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸਵੇਦਸੋ ਦੂਰਾਦ੍ਦੂਰਮਨੀਨਸ਼ਨ੍

ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜਸਵੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਬਦ — ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਾਣ ਕੇ, ਰੋਗ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਯੋ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਯੋ ਨੋ ਗੋष੍ਵਜਾਵਿषੁ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਂ ਨਿਰ੍ਣੁਦਾਮਸਿ ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਨਯੋਪਨਃ

ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਵਿਰਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਗੋਭ੍ਯੋ ਅਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ । ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਂ ਨੁਦਾਮਸਿ ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜੀਵਿਤਯੋਪਨਃ

ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਅਮृਜਤ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਤ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘृਤਸ੍ਤਾਵੋ ਮृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦਿਵਂ ਰੁਹ

ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।

ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨ ਆਹੁਤ ਸ ਨੋ ਮਾਭ੍ਯਪਕ੍ਰਮੀਃ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਦੀਦਿਹਿ ਦ੍ਯਵਿ ਜ੍ਯੋਕ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ੇ

ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਮਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।

ਸੀਸੇ ਮृਡ੍ਢ੍ਵਂ ਨਡੇ ਮृਡ੍ਢ੍ਵਮਗ੍ਨੌ ਸਂਕਸੁਕੇ ਚ ਯਤ੍। ਅਥੋ ਅਵ੍ਯਾਂ ਰਾਮਾਯਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਕ੍ਤਿਮੁਪਬਰ੍ਹਣੇ

ਸੀਸੇ ਵਿਚ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਨਾਟ ਵਿਚ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ; ਅਤੇ ਕੱਟੀ ਨਾ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਅਤੇ ਸਹਾਰੇ ਵਿਚ ਵੀ।