ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨੀ ਵਾਵृਧਾਨੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਦ੍ਧੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹੁਤੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦ੍ਧਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਅਗਨਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇ ਅਨ੍ਯਃ ਸਮਾਹਿਤੋऽਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਯਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦ੍ਧਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਇੱਕ ਸੱਚ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
{੫} ਯਂ ਵਾਤਃ ਪਰਿਸ਼ੁਮ੍ਭਤਿ ਯਂ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦ੍ਧਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਿਂ ਭੂਮਿਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਘ੍ਰਂਸਂ ਤਦਗ੍ਨਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤ੍ਮਨ੍ਵਦ੍ਵਰ੍षੇਣਾਜ੍ਯੇਨ ਰੋਹਿਤਃ
ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਕਰਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਵਰ੍षਮਾਜ੍ਯਂ ਘ੍ਰਂਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਿਰ੍ਭੂਮਿਰਕਲ੍ਪਤ । ਤਤ੍ਰੈਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੂਰ੍ਧ੍ਵਾਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਸਾਲ ਦਾ ਘੀ ਵਰਸਾ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਦੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰੂਰ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰੋਹਿਤੋ ਭੂਮਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਯੀਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਯਤਾਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਾਵ੍ਯਮ੍
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਮ ਲਵੇ।'
ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭੂਤੋ ਭਵ੍ਯੋ ਅਜਾਯਤ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ ਜਜ੍ਞ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਵਿਰੋਚਤੇ ਰੋਹਿਤੇਨ ऋषਿਣਾਭृਤਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਪਹਿਲਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਹਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚ ਗਾਂ ਪਦਾ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਮੇਹਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚਾਮਿ ਤੇ ਮੂਲਂ ਨ ਛਾਯਾਂ ਕਰਵੋऽਪਰਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਯੋ ਮਾਭਿਛਾਯਮਤ੍ਯੇषਿ ਮਾਂ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚਾਮਿ ਤੇ ਮੂਲਂ ਨ ਛਾਯਾਂ ਕਰਵੋऽਪਰਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਅਗਨਿ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾਯਤਿ । ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਂ ਛਮਲਂ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਚ ਮृਜ੍ਮਹੇ
ਜੋ ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਲ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮਾ ਪ੍ਰ ਗਾਮ ਪਥੋ ਵਯਂ ਮਾ ਯਜ੍ਞਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਮਾਨ੍ਤ ਸ੍ਥੁਰ੍ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੀਏ, ਨਾ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮ; ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵੇष੍ਵਾਤਤਃ । ਤਮਾਹੁਤਮਸ਼ੀਮਹਿ
ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੰਤੁ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ।
13.2 ਉਦਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ । ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹਿਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮੀਢੁषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਯਾਲੂ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰਯਨ੍ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੁਂ ਪਤਯਨ੍ਤਮਰ੍ਣਵੇ । ਸ੍ਤਵਾਮ ਸੂਰ੍ਯਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਂ ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਦਿਸ਼ ਆਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸ੍ਵਧਯਾ ਯਾਸਿ ਸ਼ੀਭਂ ਨਾਨਾਰੂਪੇ ਅਹਨੀ ਕਰ੍षਿ ਮਾਯਯਾ । ਤਦਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਿ ਤਤ੍ਤੇ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਯਦੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਭੂਮ ਜਾਯਸੇ
ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਰਣਿਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਹਰਿਤਃ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ । ਸ੍ਰੁਤਾਦ੍ਯਮਤ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਮੁਨ੍ਨਿਨਾਯ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਮਾਜਿਮ੍
ਸੱਤ ਹਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਮਾਜਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਮਤਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਭਮ੍ । ਦਿਵਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਦੇਵੀਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਮਿਮਾਨੋ ਯਦੇषਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯ ਚਰਸੇ ਰਥਾਯ ਯੇਨੋਭਾਵਨ੍ਤੌ ਪਰਿਯਾਸਿ ਸਦ੍ਯਃ । ਯਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੋ ਵਹਿष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ।
ਸੁਖਂ ਸੂਰ੍ਯ ਰਥਮਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸੁਵਹ੍ਨਿਮਧਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਯਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੋ ਵਹਿष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਜਾ; ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੌ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਰਿਤੋ ਯਾਤਵੇ ਰਥੇ ਹਿਰਣ੍ਯਤ੍ਵਚਸੋ ਬृਹਤੀਰਯੁਕ੍ਤ । ਅਮੋਚਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਰਜਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਧੂਯ ਦੇਵਸ੍ਤਮੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਤ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਕੇਤੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਦੇਵ ਆਗਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਵृਕ੍ਤਮੋऽਭਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼੍ਰੈਤ੍। ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ ਵੀਰੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਆਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵੇਖਿਆ; ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਆ ਤਨੁषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੁਪਾਣਿ ਪੁष੍ਯਸਿ । ਉਭਾ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਵਿ ਭਾਸਿ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪਰਿਭੂਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ
ਤੂੰ ਉੱਗ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
{੭} ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾ ਵਿਚष੍ਟੇ ਹੈਰਣ੍ਯੈਰਨ੍ਯਂ ਹਰਿਤੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰਬ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਿ ਤ੍ਵਾਤ੍ਤ੍ਰਿਰਧਾਰਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਮਾਸਾਯ ਕਰ੍ਤਵੇ । ਸ ਏषਿ ਸੁਧृਤਸ੍ਤਪਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍
ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹੀਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਹਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਉਭਾਵਨ੍ਤੌ ਸਮਰ੍षਸਿ ਵਤ੍ਸਃ ਸਂਮਾਤਰਾਵਿਵ । ਨਨ੍ਵੇਤਦਿਤਃ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਾ ਅਮੀ ਵਿਦੁਃ
ਤੂੰ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਨੁ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਤਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਅਧ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਪਰਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਤੇ ਨਵਾਂ ਵੀ।
ਤਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜੂਤਿਭਿਸ੍ਤਤੋ ਨਾਪ ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ । ਤੇਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਵ ਰੁਨ੍ਧਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੇਖਣਯੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।