शत्रूणां प्रति युद्धे तीक्ष्णपादिनी पततु, सा तेषां सैन्यानि आज्ञामोहं सिञ्चतु, अद्य तानि शत्रुसैन्यानि गहनतमसि मोहं प्रविशन्तु। शत्रवः तमसि मोहिताः पुनः पुनः तेषां प्रियजनाः नश्यन्तु, अस्माभिः सह सैन्येन तान् सम्यक् निहन्याम। ये शत्रवः कवचिनः अकवचिनः रथारोहिणः वा, ते कवचिनां पाशैः रथपाशैश्च निपातिताः पतन्तु। ये च कवचिनः, अकवचिनः, अर्धकवचिनश्च, ते सर्वे तमसि निपातिताः भूमौ श्वभिः भक्ष्यन्ताम्। ये रथारोहिणः, अरथिनः, ये अश्वारोहिणः, अनश्विनश्च, ते सर्वे हताः गृध्रैः श्येनैः पक्षिभिश्च भक्ष्यन्ताम्। शत्रुपक्षः युद्धे निपातितः प्रपतेद् मृतशरीराणां राशिवत्, शृगालैः विदारितः विदीर्णश्च। ये प्राणेषु व्रणिताः, क्रन्दन्तः, निपातिताः भूमौ शयानाः, ते महापक्षिभिः भक्ष्यन्ताम्; ये च शत्रवः अस्माकं पश्चिमयागस्य प्रतिकूलाः। या हुतिः देवा निरीक्षन्ते, या दुरत्यया, तां इन्द्रः वृत्रहाः त्रिधाराशनिना निहन्यात्। सत्यं महत्त्वं ऋतं वीर्यं दीक्षा तपः ब्रह्म यज्ञश्च, एते पृथिवीं धारयन्ति; सा विस्तीर्णा पृथ्वी, या भूतस्य भाविनश्च सहचरी, अस्मभ्यं विश्वं विशदं लोकं करोतु। या पृथ्वी मध्ये अप्रमिता, यत्र मानवा विचरन्ति, या समशिलाः समगर्ताः, बहुगुणवन्त्यौषधिधारिणी, सा पृथ्वी अस्मभ्यं विस्तारं धनं च ददातु। या पृथ्वी, यत्र समुद्रः, आपः, नद्यः च विश्रान्ताः, यत्र अन्नं जनाः च उत्पन्नाः, यत्र इयं भूमिः सञ्जीवति स चेष्टते, सा पृथ्वी अस्मान् श्रेष्ठे स्थाने स्थापयेत्। या पृथ्वी चतस्रः दिशः, या अन्नं जनान् च धत्ते, या जीवितस्य नानारूपधारिणी, सा पृथ्वी अस्मान् पशुषु अन्ने च स्थापयेत्। या पृथ्वी, यत्र प्राचीनाः कर्माणि अकुर्वन्, यत्र देवाः असुरान् अपजयन्, सा पृथ्वी अस्मभ्यं गो, अश्व, प्रजायाः श्रियम् ओजः यशश्च ददातु। या सर्वधारिणी, धनवती, दृढाधारा, सुवर्णस्तनी, जगदधिष्ठानं, विश्वमग्निधारिणी, सा पृथ्वी इन्द्रेण वृषभेण च सह अस्मभ्यं धनं ददातु। या पृथ्वी, यां देवाः अनिद्रा रक्षन्ति, सर्वदा दात्री, अव्यया, सा पृथ्वी मधुरं प्रियं दुग्ध्वा अस्मान् तेजसा पुष्णातु। या पृथ्वी, यत्र आदौ आपः समुद्रे स्थिताः, यां विप्राः मनसा विचिन्वन्, यस्याः हृदयं सत्येन अमृतत्वेन चावृतं दिवि उत्तमे, सा पृथ्वी अस्मान् परमे बलं वीर्यं च ददातु। या पृथ्वी, यत्र आपः नित्यगाः अहर्निशं प्रवहन्ति, सा पृथ्वी सरिद्वती अस्मभ्यं समृद्धिं दुह्यात् तेजसा च पुष्णातु। या पृथ्वी, यां अश्विनौ ममापत्स्येताम्, यां विष्णुः त्रैविक्रमेण व्यचक्रमीत्, याम् इन्द्रः स्वस्य अपराजितां चकार, सा पृथ्वी अस्माकं माता स्वपुत्रमिव दुग्धं पयः सिञ्चतु। ते त्वं पर्वतानां शिखराणि, हिमवन्तः तव गिरयः, तव वनानि; सा पृथ्वी अस्मभ्यं रम्या भूयात्। या पृथ्वी नाना वर्णा, कृष्णा, रक्ताऽन्या, सर्वरूपिणी, स्थिरा, इन्द्रेण रक्षिता, अपराजिता, अवध्याऽच्युताऽहम् पृथिव्याम् उपव्रजे। यत् तव मध्ये, हे पृथिवि, यत् तव नाभौ, ये च बलरूपाः त्वत्तः उत्पन्नाः, तेषु अस्मान् स्थापय, अस्मान् आच्छादय; पृथिवी माता, अहं पृथिव्याः पुत्रः, पर्जन्यः पिता, सः अस्मान् पूरयतु। या पृथिवी, यत्र वेदिं स्थापयन्ति, या सर्वकर्मणां विस्तारिणी, या पृथिवी, यत्र स्तोत्राणि गायन्ति, यत्र दीप्ताः हविः पूर्वं ऊर्ध्वं गच्छन्ति, सा पृथ्वी, नित्यवर्धिनी, अस्मान् वर्धयतु। यः नः द्वेष्टि, हे पृथिवि, यः नः युद्धते, यः मनसा वा हिंसायाऽपि वा आक्रमति, सः पृथिवि, तं बध्नीत पुरातनैः इव। त्वत्तः जाताः, त्वयि चरन्ति मनुष्याः; त्वं द्विपदः चतुष्पदश्च धारयसि। पञ्च मानवानां जातयः तव, हे पृथिवि, यस्यां अमृतं ज्योतिः सूर्यः मानुषेषु किरणान् सिञ्चति। अस्माकं अपत्यं संयुक्तं समृद्धं च भूयात्; मधुरं वाक् मयि स्थापय, हे पृथिवि। त्वं सर्वाणाम् ओषधीनां माता, स्थिरा पृथिवि, ऋतेन धृता; त्वयि सुखेन सुरक्षितेन च वयं विचरेम। त्वं स्वे विशालायां निवासे महान् अभवः, त्वं बलवती, त्वं महता वेगेन कम्पसे, त्वां महेन्द्रः रक्षति; साऽस्मभ्यं पृथिवि सुवर्णवर्णा प्रकशस्व, न कोऽपि अस्मान् हिंसयेत्। अग्निः पृथिव्याम् अस्ति, ओषधिषु, आपः अग्निं वहन्ति, अग्निः रश्मिषु, अग्निः मनुष्येषु, गावः, अश्वेषु च, अग्निः सर्वत्र अस्ति। अग्निः दिवः प्रज्वलति; अग्निना देवेन अन्तरिक्षं विस्तृतम्; अग्निं मनुष्याः जुह्वन्ति, हविःप्रियं। अग्निना आवृतां, पृथिव्याः कृष्णतां जानन्तीं, सा अस्मान् तेजसा तीक्ष्णं न करोतु। पृथिव्याम् एव देवेषु यज्ञः, हविः स्रवति; पृथिव्याम् एव मनुष्याः स्वेन अन्नेन जीवन्ति; सा पृथ्वी अस्मभ्यं प्राणं जीवितं च ददातु, न अस्मान् जरयतु। या तव गन्धः, हे पृथिवि, यो उत्पन्नः, या ओषधयः वहन्ति, या आपः वहन्ति, या गन्धर्वाः अप्सरसोऽपि विभजन्ति, तेन मां गन्धिनं कुरु, न कोऽपि अस्मान् हिंसयेत्। या तव गन्धः पद्मे प्रविष्टः, या सूर्यायाः विवाहे समाहृतः, या अमृतगन्धः पृथिव्याः आदौ, तेन मां गन्धिनं कुरु, न कोऽपि अस्मान् हिंसयेत्। या तव गन्धः नराणां, स्त्रीणां, पुंसां मध्ये, या श्रीः तेजश्च, या अश्वेषु, वीर्येषु, मृगेषु, हस्तिषु, या कन्यायाः कान्तिः, सा अस्मान् प्रविशतु, न कोऽपि अस्मान् हिंसयेत्। शिला पृथिविः, पर्वतः, रजः च, सा एव पृथिवी, संयुता धृता च; तस्यै सुवर्णस्तन्यै पृथिव्यै नमोऽस्तु। या पृथिवी, यत्र वृक्षाः, वनस्पतयः च स्थिराः, सा सर्वधारिणी धृता पृथिवी, ताम् उपगच्छामः नमस्यन्तः। उत्तिष्ठन्, उपविशन्, स्थित्वा, गच्छन्, वयं पृथिव्याम् दक्षिणेन वा वामेन पादेन न पताम। अहं पृथिव्याः विस्तीर्णायाः, क्षमायाः, भूमेः, या ब्रह्मबलात् बलवती, या पोषणं रसं च धारयति, या घृतवती, तस्यां पृथिव्याम् उपविशेम। शुद्धाः आपः मम शरीरे प्रवहतु; यत् अस्मभ्यं अप्रियं वा अहितं वा, तत् परित्यजामः। शुद्ध्या, हे पृथिवि, त्वां शुद्धयामि। तव पूर्वाः दिशः, उत्तराः, अधराः, पश्चिमाः च, हे पृथिवि, मम रम्याः स्युः; वयं लोके निवसन्तः न पताम। न अस्मान् पृष्ठतः, न पूर्वतः, नोपरि, न अधः च निष्कासय; हे पृथिवि, अस्मभ्यं शुभा भूयाः; ये मार्गं रोधयन्ति, ते अस्मान् न हिंसयन्तु; यद् अपायं तद् अपाकुरु।