महद् ध्वजं वहन् देवः समीपमागच्छत्, तमिस्रां नुद्य प्रकाशं पश्यन्। स दिव्यः पक्षी, स्वर्गलोकस्य वीरः, अदितेः पुत्रः, सर्वान् लोकान् प्रकाशयन् प्रादुरभूत्। स सूर्यः उदितः, स्वान् रश्मीन् प्रसारयन्, सर्वाणि रूपाणि धारयति। तव इच्छया स उभौ सागरौ प्रकाशयन्, तेजसा सर्वान् लोकान् व्याप्नोति। एते द्वौ अपत्यौ मायया गच्छन्तौ, समुद्रम् अतिक्रम्य क्रीडन्ति। एकः सर्वान् लोकान् पश्यति, अपरः सुवर्णैः अश्वैः आकृष्टः। दिवि त्वं त्रिः प्रतिष्ठितः, हे सूर्य, मासस्य कर्ता भूत्वा, सुव्यवस्थितः तेजस्वी, सर्वाणि भूतानि घोषयन् गच्छसि। त्वं उभयोरिव धेन्वोः वत्स इव तिष्ठसि; अस्य पूर्वम् अपि देवाः एतद् ब्रह्म विदित्वा। यद् सागरात् परं प्रतिष्ठितम्, तत् सूर्यः ज्ञातुमिच्छति; तस्य मार्गः विस्तीर्णः, पूर्वं च परं च व्याप्य स्थितः। स तं प्रयत्नेन प्राप्नोति, यतः प्रत्यागमनं नास्ति; तेन स देवेषु अमृतस्य अन्नं न निगृह्णाति। ऊर्ध्वं रश्मयः जातवेदसं देवं सूर्यं सर्वदृशं वहन्ति। पक्षिण इव रश्मयः रजनीभिः सह गच्छन्ति, सर्वदृशं सूर्यं कृते। तस्य रश्मयः दृष्टाः, तस्य किरणाः जनानाम् मध्ये अग्निवत् दीप्ताः। त्वं शीघ्रः सर्वदृशः, हे सूर्य, प्रकाशस्य कर्ता; सर्वेषु लोकपथेषु प्रकाशसे। त्वं देवसभासु, मनुष्यसभासु, सर्वेषु ज्योतिष्मत्सु लोकेषु दृष्टये प्रवर्तसे। तेन दीप्तेन नेत्रेण, हे दीप्तमान्, त्वं सर्वाणि भूतानि पश्यसि; त्वं, हे वरुण, सर्वं पश्यसि। त्वं विस्तीर्णे अन्तरिक्षे गच्छन्, दिवसा ज्योतिषा वहन्, सर्वाणि जन्मानि पश्यसि। सप्त हरिताः अश्वाः त्वां वहन्ति, हे दिव्य सूर्य, तव रथे, ज्वलद्भिः केशैः, सर्वदृशम्। सप्त शीघ्राः अश्व्यः सूर्यस्य रथस्य अपत्यानि युक्ताः; ताभिः स स्वयमेव युक्त्वा गच्छति। रक्तः तपसा तप्यमानः स्वर्गमारोहत्; स गर्भं प्रविश्य पुनः जायते; स देवतानां पतिः अभवत्। यः सर्वेषु जनपदेषु चरति, सर्वदिक्प्रवृत्तः, सर्वत्र हस्तयुक्तः, सर्वत्र व्याप्य स्थितः—स एकः देवः उभाभ्यां बाहुभ्यां, पक्षाभ्यां च दिवं पृथिवीं जनयन् वहति। एकपदेन स द्विपदाधिकं चरति; द्विपदात् त्रिपदं पृष्ठतः गच्छति; द्विपदात् षट्पदाधिकं चरति; ये एकपदाः ते स्वदेहम् समाचिन्वन्ति। अक्लान्तः, अग्रे गच्छन्, कपिलः स्वस्थानं प्राप्य, दीप्तमान् द्वे रूपे करोति; ध्वजेन भूषितः, उदितः, अन्तरिक्षं बिभ्रद्, हे तेजस्विन्, सर्वाणि सूर्यस्य पथानि प्रकाशयसि। महान् असि, हे सूर्य, महा आदित्य, महान् असि; तव महत्त्वं महत्, हे आदित्य, सत्यमेव महान् असि। त्वं दिवि प्रकाशसि, अन्तरिक्षे प्रकाशसि, हे पक्षिन्, पृथिव्याम् अपि प्रकाशसि, आप्सु प्रकाशसि; उभौ सागरौ तेजसा व्याप्नोषि, हे देव, वीर्यवान्, ज्योतिषां पतिः असि। दूरात् समीपं आगच्छन्, पन्थानं चरन्, शीघ्रः, प्राज्ञः, विहङ्गमः; विष्णुः, नानादर्शी, शक्त्या स्थितः, स्वध्वजेन सर्वं चराचरं धारयति। तेजस्वी, प्राज्ञः, बलवान्, शोभनपक्षः, दिवं पृथिवीं च अन्तरिक्षं च प्रकाशयन्; दिवस्या निशायाश्च आवरणं कृत्वा, सर्वाणि वीर्याणि दिशः प्रक्षिपति। तीक्ष्णः, दीप्तमान्, रूपं धारयन्, दुर्दर्शः, स्रवांसि सिञ्चति; तेजस्वी, पंखी, बलवान्, पक्षिणां नेता, सर्वासु दिशासु स्थित्वा ताः व्यवस्थितवान्। अद्भुतो देवध्वजः, मुखं, दीप्तमान् सूर्यः दिशासु उदितः; दिवसस्य कर्ता, तेजसा अधिकः, प्रकाशमानः तमः सर्वं दुःखं च नुदति। अद्भुतं देवेषु उदितं मुखं, मित्रस्य, वरुणस्य, अग्नेः च नेत्रम्; त्वं, हे सूर्य, दिवं पृथिवीं च अन्तरिक्षं च पूरयन्, सर्वस्य चराचरस्य आत्मा असि। वयं त्वां, हे सवितर्, उन्नतम्, रक्तं, शोभनपक्षं, दिवि मध्यस्थं दीप्तमानं पश्यामः; यं त्रयः अविन्दन्, अमोघं ज्योतिः तम् आहुः। दिवः शिखरं धावन्, शोभनपक्षः, अदितेः पुत्रः, अहं भीतः शरणं याचे; हे सूर्य, अस्मान् दीर्घायुषः पारय, मा नः नाशय, तव प्रियतमे स्याम। सहस्रदिवसैः, शीघ्रस्य हंसस्य पंखाभिः स्वर्गं गच्छन्; स सर्वं पश्यन्, सर्वान् लोकान् अभिगम्य, सर्वान् देवान् हृदि स्थापयन् चरति। रक्तः कालः अभवत्, रक्तः प्रथमः प्रजापतिः; रक्तः यज्ञस्य मुखम्, रक्तः स्तोत्राणि वहति। रक्तः जगद् अभवत्, रक्तः दिवं अतिक्रामत्; रक्तः रश्मिभिः पृथिवीं सागरं च गच्छति। रक्तः, स्वर्गस्य पतिः, सर्वदिक् चरन्; स दिवं, सागरं, पृथिवीं, सर्वाणि भूतानि च रक्षति। उदयन्, दीप्तमान्, महान्, अक्लान्तः, द्वे रूपे करोति; अद्भुतः, प्राज्ञः, बलवान्, वातवाहनः, यावत् लोकाः सन्ति तावत् प्रकाशते। सर्वतः ताड्यते, परिवेष्टितः, पीड्यते; महिषः, दिवस्या निशायाश्च मापितः। वयं, अनपगच्छन्तः, सूर्यं प्रार्थयामः, यः प्रदेशे वसति, यः पथान् वेत्ति। महिषः, पृथिव्याः अपत्यं, न कदापि पश्चात् पतति; तस्य दृष्टिः, अमोघा, सर्वं व्याप्य स्थितम्। सर्वं पश्यन्, शुभमार्गदर्शी, यज्ञीयः—स मम वाक्यं श्रुणोतु। तस्य महत्त्वं पृथिवीं सागरं च परिव्याप्य, तेजसा आभासमानम्, दिवं च अन्तरिक्षं च आवृत्य स्थितम्। सर्वं पश्यन्, शुभमार्गदर्शी, यज्ञीयः—स मम वाक्यं श्रुणोतु। अग्निः जनानाम् मध्ये प्रबुद्धः, समिद्धः, उषसं धेनुमिव प्रसारयन्। शीघ्राः, उदिताः, अग्रे धावितवन्तः; रश्मयः दिवः शिखरं प्रति प्रवहन्ति। यः एताः दिवं पृथिवीं च समजनयत्, यो अन्तरिक्षं कृत्वा लोकान् व्याप्नोति; यस्मिन् षट् दिशः, पतन् सूर्यः च स्थिताः—तस्य देवस्य, क्रुद्धस्य, एष दोषः: यो ब्राह्मणं वेदितारं जयति। यस्मात् ऋतौ वाताः वात्यन्ति, यस्मात् सागरः सिञ्चति—तस्य देवस्य, क्रुद्धस्य, एष दोषः: यो ब्राह्मणं वेदितारं जयति। शृणु, रोहित, विमोचय, ब्रह्मघ्नस्य बन्धनानि क्षिप, तं पाशात् मुञ्च। यः मरणं करोति, यः जीवनं ददाति, यस्मात् सर्वाणि भूतानि जीवन्ति—तस्य देवस्य, क्रुद्धस्य, एष दोषः: यो ब्राह्मणं वेदितारं जयति। शृणु, रोहित, विमोचय, ब्रह्मघ्नस्य बन्धनानि क्षिप, तं पाशात् मुञ्च। एवं सूर्यस्य महिमा, तेजः, सर्वत्र व्याप्य स्थितम्, सर्वं चराचरं पालयन्, देवेषु पूज्यः, ब्रह्मविद्यायाः रक्षकः, यज्ञस्य मुखम्, सर्वलोकस्य आत्मा च इति।