ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଅର୍ଜୁନ, ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅନନ୍ତ, ଜଳଚର ସମୁଦାୟରେ ମୁଁ ବରୁଣ; ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅର୍ୟମାନ୍, ଏବଂ ନିୟନ୍ତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଯମ। ଦୈତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ; ସମୟ ମାପିବାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସମୟ ନିଜେ; ପଶୁମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସିଂହ, ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଭିନତାପୁତ୍ର ଗରୁଡ। ଶୁଧ୍ଧିକରଣ କରିଥିବା ଉପାୟମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବାୟୁ; ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ରାମ; ମାଛମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମକର, ନଦୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଗଙ୍ଗା। ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆଦି, ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷ; ଶାସ୍ତ୍ରମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆତ୍ମବିଦ୍ୟା; ତର୍କ କରୁଥିବାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତର୍କ। ଅକ୍ଷରମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ 'ଅ' ଅକ୍ଷର; ସମାସମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦ୍ବନ୍ଦ୍ବ ସମାସ; ମୁଁ ଅକ୍ଷୟ କାଳ, ସବୁ ଦିଗରେ ଥିବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସଂହାରକ; ଏବଂ ଯାହା ହେବାକୁ ବାକୀ ଅଛି, ତାହାର ଆଦି; ନାରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଖ୍ୟାତି, ଶ୍ରୀ, ଭାଷା, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ଧୃତି ଏବଂ କ୍ଷମା। ସାମବେଦର ଶ୍ଲୋକମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବୃହତ୍ସାମ; ଛନ୍ଦମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଗାୟତ୍ରୀ; ମାସମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ; ଋତୁମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଫୁଲର ଋତୁ। ଚାତୁର୍ୟ କରୁଥିବାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଜୁଆ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତେଜ; ମୁଁ ବିଜୟ, ଧୃଢ ସଂକଳ୍ପ ଏବଂ ନିତିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ। ବୃଷ୍ଣିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବାସୁଦେବ; ପାଣ୍ଡବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଧନଞ୍ଜୟ; ଋଷିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବ୍ୟାସ; କବିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉଶନା। ଶାସନ କରୁଥିବାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡ; ବିଜୟ ଚାହୁଁଥିବାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ନୀତି; ଗୁପ୍ତତା ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମୌନ; ଜ୍ଞାନୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଜ୍ଞାନ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀର ମୂଳ ବୀଜ ଅଛି, ଅର୍ଜୁନ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ନିଜେ; ଚଳମାନ କିମ୍ବା ଅଚଳ କିଛି ମଧ୍ୟ ମୋ ବିନା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିପାରେ ନାହିଁ। ମୋ ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତିର କେବଳ ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ତୁମକୁ କହିଲି; ଏହାର କୋଣସି ଶେଷ ନାହିଁ। ଯେଉଁ କିଛି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜ, ଶୋଭା ବା ଶକ୍ତି ଦେଖିବୁ, ଜାଣି ରଖ, ସେ ସବୁ ମୋ ତେଜର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏତେ ତଥ୍ୟ ଦରକାର କାହିଁକି, ଅର୍ଜୁନ? ମୋର ଏକମାତ୍ର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଧାରଣ କରିଛି।" ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ— "ମୋର ଉପକାର ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହୋଇଗଲା। ତୁମଠାରୁ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ବିଷୟରେ ଏବଂ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ମହିମା ବିଷୟରେ ସବୁ ଶୁଣିଛି। ତୁମେ ଯେପରି ନିଜକୁ କହିଛ, ଏହା ସଠିକ୍; ତଥାପି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଯଦି ମୁଁ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ମୋତେ ତୁମର ଅବିନାଶୀୟ ଆତ୍ମା ଦର୍ଶନ କରା।" ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ— "ପାର୍ଥ, ଏହିଠି ମୋର ଶତଶଃ ଏବଂ ଶହ-ଶହ ଦିବ୍ୟ ରୂପ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତିରେ ଦେଖ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମାରୁତ ଏବଂ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଏଠି ଦେଖ। ଏଠି ଏକାଠି ମୋ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ଏବଂ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଚାହ, ସେଉଁଠି ଦେଖ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହି ସାଧାରଣ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦେଖିପାରିବୁନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି— ଏବେ ମୋର ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଖ।" ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— "ହେ ରାଜନ୍, ଏପରି କହି, ଯୋଗେଶ୍ୱର ଶ୍ରୀହରି ତାଙ୍କର ପରମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ। ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ, ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଓ ଉତ୍ତୋଳିତ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ସେ ଦେଖାଦେଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ଅନୁଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁଖ ଥିବା, ଅସୀମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଗଲା। ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି ତେଜ ହେବ, ତାହା ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ତେଜର ସମାନ ହେବ। ଏଠି ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ଦେହରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶରେ ଏକାଠି ଦେଖିଲେ।" ଏହା ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଚୁଲ ଓଠିଉଠି ଗଲା, ଶିର ନମାଇ କରଜୋଡି କହିଲେ— "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କୁ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବକୁ, ପଦ୍ମାସନ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଋଷିମାନ୍ୟଙ୍କୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କୁ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ଦେଖୁଛି। ଅନେକ ହସ୍ତ, ପେଟ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନେକ ଆକୃତି ଦେଖୁଛି; ମୁଁ କୌଣସି ଶେଷ, ମଧ୍ୟ ବା ଆଦି ଦେଖୁନାହିଁ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକୁଟ, ଗଦା, ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚମକୁଥିବା ତେଜର ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖୁଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେଖିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ, ଅପରିମିତ। ତୁମେ ଅବିନାଶୀୟ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞେୟ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ, ନିତ୍ୟ ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ, ନିତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ, ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ। ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଜଳିଯାଉଛି।" "ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ଏହି ଆକାଶ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ତୁମେ ଭରି ରହିଛ; ତୁମ ଭୟାନକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ରୂପ ଦେଖି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଉଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ସମୂହ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; କେତେକ ଭୟରେ କରଜୋଡି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି; 'ଶାନ୍ତି' ବୋଲି କହି, ମହାଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟ ଅନେକ ସ୍ତୁତି ଗାଉଛନ୍ତି। ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ, ପିତୃ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟ— ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି।