नारदभक्तिसूत्रम्

तत्रापि न माहात्म्यज्ञानविस्मृत्यपवादः

तिथेसुद्धा, त्यांच्या भक्तीमध्ये परमेश्वराचं माहात्म्य विसरण्याचा आक्षेप लागू होत नाही.

तद्विहीनं जाराणामिव

ती भावना नसली, तर ते परस्त्रीप्रेमासारखं होतं.

नास्त्येव तस्मिंस्तत्सुखसुखित्वम्

त्यात कुठलंच खरं सुख नाही, दुसऱ्याच्या सुखात आनंद मिळत नाही.

सा तु कर्मज्ञानयोगेभ्योऽप्यधिकतरा

पण ही भक्ती कर्म, ज्ञान आणि योग यांपेक्षा जास्त श्रेष्ठ आहे.

फलरूपत्वात

कारण तीच अंतिम फल आहे.

ईश्वरस्याप्यभिमानद्वेषित्वाद्दैन्यप्रियत्वाच्च

कारण परमेश्वरालाही गर्व आवडत नाही आणि नम्रता प्रिय आहे.

तस्या ज्ञानमेव साधनमित्येके

काही लोक म्हणतात, तिचं साधन म्हणजे फक्त ज्ञान.

अन्योऽन्याश्रयत्वमित्यन्ये

इतर काही म्हणतात, ती एकमेकांवर अवलंबून असते.

स्वयं फलरूपतेति ब्रह्मकुमारः

ब्रह्मकुमार म्हणतो, ती स्वतःच अंतिम फल आहे.

राजगृहभोजनादिषु तथैव दृष्टत्वात

जसं राजाच्या घरात भोजन करताना आणि अशा गोष्टींमध्ये दिसून येतं.

न तेन राजपरितोषः, क्षुधशान्तिर्वा

त्यामुळे ना राजाला समाधान मिळतं, ना भुकेचा शमण होतो.

तस्मात्सैव ग्राह्या मुमुक्षुभिः

म्हणून, मुक्तीची इच्छा असणाऱ्यांनी हीच स्वीकारावी.

तस्याः साधनानि गायन्त्याचार्याः

तिची साधनं गुरू सांगतात.

तत्तु विषयत्यागात्सङ्गत्यागाच्च

ती विषयांचा त्याग आणि आसक्तीचा त्याग यांमुळे मिळते.

अव्यावृत्तभजनात्१२

अखंड भक्तीमुळे मिळते.

लोकेऽपि भगवद्गुणश्रवणकीर्तनात

या जगातसुद्धा, भगवंताचे गुण ऐकून आणि गाताना मिळते.

मुख्यतस्तु महत्कृपयैव भगवत्कृपालेशाद्वा

मुख्यत्वाने करून, हे केवळ थोरांच्या मोठ्या कृपेने किंवा भगवंताच्या कृपेचा अंश लाभल्यानेच मिळते.

महत्सङ्गस्तु दुर्लभोऽगम्योऽमोघश्च

थोरांचा संग फार दुर्मिळ, सहज मिळणारा नाही आणि तो कधीच निष्फळ ठरत नाही.

लभ्यतेऽपि तत्कृपयैव

तोही संग त्यांच्या कृपेनेच मिळतो.

तस्मिंस्तज्जने भेदाभावात

अशा व्यक्तींमध्ये कोणताही भेद नसतो.

तदेव साध्यतां तदेव साध्यताम्

तेच साध्य करावे, तेच साध्य करावे.

दुःसङ्गः सर्वथैव त्याज्यः

वाईट संग सर्व प्रकारे टाळावा.

कामक्रोधमोहस्मृतिभ्रंशबुद्दिनाशसर्वनाशकारणत्वात

कारण तो इच्छा, राग, भ्रम, स्मृतीभ्रंश, बुद्धीचा नाश आणि सर्वनाश याला कारणीभूत ठरतो.

तरङ्गायिता अपीमे सङ्गात्समुद्रायन्ति

हे दोष लाटांसारखे असले तरी संगामुळे समुद्रासारखे मोठे होतात.

कस्तरति कस्तरति मायां यः सङ्गं त्यजति यो महानुभावं सेवते निर्ममो भवति

माया कोण पार करतो? जो संग सोडतो, थोरांची सेवा करतो आणि आपलेपणा टाकतो, तोच पार करतो.

यो विविक्तस्थानं सेवते, यो लोकबन्धमुन्मूलयति निस्त्रैगुण्यो भवति, यो योगक्षेमं त्यजति

जो एकांत स्थळी राहतो, जगाच्या बंधनांना मुळासकट दूर करतो, त्रिगुणांपासून मुक्त होतो आणि लाभ-रक्षणाची चिंता सोडतो.

यः कर्मफलं त्यजति, कर्माणि संन्यस्यति ततो निर्द्वन्द्वो भवति

जो कर्माचे फळ सोडतो, कर्मेही सोडून देतो, तो द्वंद्वमुक्त होतो.

यो वेदानपि सन्न्यस्यति, केवलमविच्छिन्नानुरागं लभते

जो वेदांनाही सोडून देतो, तो केवळ अखंड, शुद्ध प्रेमच अनुभवतो.

स तरति स तरति लोकांस्तारयति

तो पार करतो, तोच इतरांनाही पार घालतो.