ശാണ്ഡില്യഭക്തിസൂത്രമ്

സാ പരാനുരക്തിരീശ്വരേ

അത് ഭഗവാനോടുള്ള പരമമായ അനുരാഗമാണ്.

തത്സംസ്ഥസ്യാമൃതത്വോപദേശാത്

അത് പ്രാപിച്ചവന് അമൃതത്വം ലഭിക്കുമെന്ന് ഉപദേശമുണ്ട്.

ജ്ഞാനമിതി ചേന്ന ദ്വിഷതോഽപി ജ്ഞാനസ്യ തദസംസ്ഥിതേ:

അത് ജ്ഞാനമാണെന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ അല്ല; ശത്രുക്കൾക്കും ജ്ഞാനം ഉണ്ടെങ്കിലും, അവരിൽ അത് നിലനിൽക്കുന്നില്ല.

തയോപക്ഷയാച്ച

അതിന്റെ ക്ഷയവും കാണാം.

ദ്വേഷപ്രതിപക്ഷഭാവാദ്രസശബ്ദാച്ച രാഗ:

വൈരത്തിന്റെ വിരുദ്ധം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, 'രുചി' എന്ന പദം കൊണ്ടും, ആസക്തി ഉണ്ടാകുന്നു.

ന ക്രിയാ കൃത്യനപേക്ഷണാജ്ജ്ഞാനവത്

ഇത് കർമ്മമല്ല, ചെയ്യേണ്ടതിനെ ആശ്രയിക്കുന്നതുമല്ല, ജ്ഞാനത്തെപ്പോലെ.

അത ഏവ फ़ലാനന്ത്യമ്

അതിനാൽ, അതിന്റെ ഫലം അനന്തമാണ്.

തദ്വത: പ്രപത്തിശബ്ദാച്ച ന ജ്ഞാനമിതരപ്രപത്തിവത്

അത് പോലെ തന്നെ, 'ശരണം' എന്ന പദം കൊണ്ടും, ജ്ഞാനം മറ്റുള്ള ശരണാഗതിയെപ്പോലെ അല്ല.

സാ മുഖ്യേതരാപേക്ഷിതത്വാത്

മറ്റുള്ളവ അതിനെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനാൽ, ഇത് പ്രധാനമാണ്.

പ്രകരണാച്ച

സന്ദർഭം കൊണ്ടും ഇതേ പറയാം.

ദര്ശനफ़ലമിതി ചേന്ന തേന വ്യവധാനാത്

ഇത് ദർശനഫലമാണെന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ അല്ല; അതിനിടയിൽ ഒരു ഇടവേളയുണ്ട്.

ദൃഷ്ടത്വാച്ച

അത് നേരിൽ കാണപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടും അങ്ങനെ പറയുന്നു.

അത ഏവ തദഭാവാദ്ബല്ലവീനാമ്

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അതു ഗോപികമാരിൽ കാണുന്നില്ല.

ഭക്ത്യാ ജാനാതീതി ചേന്നാഭിജ്ഞപ്ത്യാ സാഹായ്യാത്

ഭക്തിയാൽ അറിയാം എന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ അല്ല; തിരിച്ചറിയലിന്റെ സഹായം അവിടെ ഉണ്ടാകുന്നു.

പ്രാഗുക്തം ച

മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെയും ഇതേ പറയാം.

ഏതേന വികല്പോഽപി പ്രയുക്ത:

ഇതിലൂടെ, മറ്റൊരു ഭേദവും പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു.

ദേവഭക്തിരിതരസ്മിന് സാഹചര്യാത്

ദേവന്മാരോടുള്ള ഭക്തി, മറ്റുള്ളവയിൽ, കൂടെ ഉണ്ടാകുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

യോഗസ്തൂഭയാര്ഥമപേക്ഷണാത് പ്രയാജവത്

യോഗം രണ്ടിനും വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് കാണുന്നു, അതു പ്രായോഗിക അർപ്പണങ്ങൾ പോലെ ഇരുവരുടെയും ഉദ്ദേശത്തിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

ഗൌണ്യാ തു സമാധിസിദ്ധി:

പക്ഷേ, ഗൗണമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രതയിൽ പൂർണ്ണത നേടാം.