ത്വയാ ഭാരതസൂര്യേണ നൃണാം വിനിഹതം തമഃ
ഭാരതസൂര്യനായ നീ മനുഷ്യരുടെ അജ്ഞാനമായ ഇരുട്ട് നീക്കം ചെയ്തു.
പുരാണപൂര്ണചന്ദ്രേണ ശ്രുതിജ്യോത്സ്നാപ്രകാശിനാ। നൃണാം കുമുദസൌമ്യാനാം കൃതം ബുദ്ധിപ്രസാദനമ്
പുരാണങ്ങളുടെ പൂര്ണ്ണചന്ദ്രന്, വേദജ്യോതിസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ, കമലപുഷ്പംപോലുള്ള മനുഷ്യഹൃദയങ്ങള്ക്ക് സന്തോഷം നല്കി.
ഇതിഹാസപ്രദീപേന മോഹാവരണഘാതിനാ। ലോകഗര്ഭഗൃഹം കൃത്സ്നം യഥാവത്സംപ്രകാശിതമ്
മോഹത്തിന്റെ മറ ചീന്തുന്ന ചരിത്രദീപംകൊണ്ട് ലോകത്തിന്റെ മുഴുവന് ഗര്ഭഗൃഹവും ശരിയായി പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
സംഗ്രഹാധ്യായബീജോ വൈ പൌലോമാസ്തീകമൂലവാന്। സംഭവസ്കന്ധവിസ്താരഃ സഭാപര്വവിടങ്കവാന്
സംഗ്രഹാധ്യായം വിത്തായി, പോളോമയും ആസ്തികനും മൂലമായി, സംഭവപര്വ്വം തണ്ടായി, സഭാപര്വ്വം അതിന്റെ കുരുക്കായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ആരണ്യപര്വരൂപാഢ്യോ വിരാടോദ്യോഗസാരവാന്। ഭീഷ്മപര്വമഹാശാഖോ ദ്രോണപര്വപലാശവാന്
ആരണ്യകപര്വ്വത്തിന്റെ രൂപം കൊണ്ട് സമ്പന്നമായത്, വിരാട്പര്വ്വവും ഉദ്യോഗപര്വ്വവും അതിന്റെ സാരം, ഭീഷ്മപര്വ്വം വലിയ ശാഖയും ദ്രോണപര്വ്വം ഇലകളും ആണ്.
കര്ണപര്വസിതൈഃ പുഷ്പൈഃ ശല്യപര്വസുഗന്ധിഭിഃ। സ്ത്രീപര്വൈഷീകവിശ്രാമഃ ശാന്തിപര്വമഹാഫലഃ
കര്ണപര്വ്വം പൂക്കളായി, ശല്യപര്വ്വം സുഗന്ധമായി, സ്ത്രീപര്വ്വം വിശ്രമസ്ഥലവും ശാന്തിപര്വ്വം വലിയ ഫലവും ആണ്.
അശ്വമേധാമൃതസസ്ത്വാശ്രമസ്ഥാനസംശ്രയഃ। മൌസലശ്രുതിസംക്ഷേപഃ ശിഷ്ടദ്വിജനിഷേവിതഃ
അശ്വമേധികപര്വ്വവും ആശ്രമവാസികപര്വ്വവും അതിന്റെ ആശ്രയമായിരിക്കുന്നു; മൗസലപര്വ്വം സംക്ഷേപം, ഉത്തമദ്വിജന്മാര് സേവനം ചെയ്യുന്നു.
സര്വേഷാം കവിമുഖ്യാനാമുപജീവ്യോ ഭവിഷ്യതി। പര്ജന്യഇവ ഭൂതാനാമക്ഷയോ ഭാരദ്രുമഃ
എല്ലാ പ്രധാന കവി മാരുടെയും ആശ്രയമായിരിക്കും ഇത്; എല്ലാ ജീവികള്ക്കും മഴവില്ലായ മേഘംപോലും, ഭാരതവൃക്ഷംപോലും.
കാവ്യസ്യ ലേഖനാര്ഥായ ഗണേശഃ സ്മര്യതാം മുനേ
ഈ കാവ്യം എഴുതുന്നതിന് മുമ്പ് ഗണപതിയെ ഓർക്കണം, മഹർഷേ.
ഏവമാഭാഷ്യ തം ബ്രഹ്മാ ജഗാമ സ്വം നിവേശനമ്। ഭഗവാന്സ ജഗത്സ്രഷ്ടാ ഋഷിദേവഗണൈഃ സഹ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകസ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാ, ഋഷികളും ദേവതകളും കൂടെ കൊണ്ട് തന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് പോയി.
തതഃ സസ്മാര ഹേരമ്ബം വ്യാസഃ സത്യവതീസുതഃ
അതിനുശേഷം സത്യവതിയുടെ മകനായ വ്യാസൻ ഹേരംബനെ ഓർത്തു.
സ്മൃതമാത്രോ ഗണേശാനോ ഭക്തചിന്തിതപൂരകഃ। തത്രാജഗാമ വിഘ്നേശോ വേദവ്യാസോ യതഃ സ്ഥിതഃ
ഭക്തന്റെ ചിന്തകൾ നിറവേറ്റുന്ന ഗണപതി ഓർക്കപ്പെട്ട ഉടനെ തന്നെ, വ്യാസൻ നിന്നിരുന്നിടത്ത് വിഗ്നേശ്വരൻ എത്തി.
പൂജിതശ്ചോപവിഷ്ടശ്ച വ്യാസേനോക്തസ്തദാനഘ। ലേഖകോ ഭാരതസ്യാസ്യ ഭവ ത്വം ഗണനായക।। മയൈവ പ്രോച്യമാനസ്യ മനസാ കല്പിതസ്യ ച
പൂജിക്കപ്പെട്ടും ഇരിപ്പിന് ഇരുത്തപ്പെട്ടും ശേഷം, വ്യാസൻ പാപരഹിതനായ ഗണനായകനെ这样 പറഞ്ഞു: "ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചും വായിച്ചും പറയുന്ന ഭാരതത്തിന്റെ എഴുത്തുകാരനായി നീ ഇരിക്കണം."
ശ്രുത്വൈതത്പ്രാഹ വിഘ്നേശോ യദി മേ ലേഖനീ ക്ഷണമ്। ലിഖതോ നാവതിഷ്ഠേത തദാ സ്യാം ലേഖകോ ഹ്യഹമ്
ഇത് കേട്ട് വിഗ്നേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: "എന്റെ എഴുത്തുകോൽ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ എഴുതാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞാൻ എഴുത്തുകാരനാകും."
വ്യാസോഽപ്യുവാച തം ദേവമബുദ്ധ്വാ മാ ലിഖ ക്വചിത്। ഓമിത്യുക്ത്വാ ഗണേശോപി ബഭൂവ കില ലേഖകഃ
അപ്പോൾ വ്യാസനും ആ ദേവനോട് പറഞ്ഞു: "പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാതെ എവിടെയും എഴുതരുത്." എന്നിട്ട് 'ഓം' എന്നു പറഞ്ഞ് ഗണപതി എഴുത്തുകാരനായി.
ഗ്രന്ഥഗ്രന്ഥിം തദാ ചക്രേ മുനിര്ഗൂഢം കുതൂഹലാത്। യസ്മിന്പ്രതിജ്ഞയാ പ്രാഹ മുനിര്ദ്വൈപായനസ്ത്വിദമ്
അപ്പോൾ ആ മഹർഷി, തന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം, ഗ്രന്ഥത്തിൽ രഹസ്യമായ കുരുക്കുകൾ ചേർത്തു.
അഷ്ടൌ ശ്ലോകസഹസ്രാണി അഷ്ടൌ ശ്ലോകശതാനി ച। അഹം വേദ്മി ശുകോ വേത്തി സംജയോ വേത്തി വാ ന വാ
എട്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളും എട്ടു നൂറ് കൂടി ഉണ്ട്; അതിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ അറിയുന്നു, ശുകനും അറിയുന്നു, സഞ്ജയൻ അറിയാമോ ഇല്ലയോ എന്നത് സംശയമാണ്.
തച്ഛ്ലോകകൂടമദ്യാപി ഗ്രഥിതം സുദൃഢം മുനേ। ഭേത്തും ന ശക്യതേഽര്ഥസ്യം ഗൂഢത്വാത്പ്രശ്രിതസ്യ ച
മഹർഷേ, ആ ശ്ലോകങ്ങളുടെ കുരുക്ക് ഇന്നും ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം ഗഹനവും സൂക്ഷ്മവുമാകയാൽ അത് തുറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
സര്വജ്ഞോപി ഗണേശോ യത്ക്ഷണമാസ്തേ വിചാരയന്। താവച്ചകാര വ്യാസോപി ശ്ലോകാനന്യാന്ബഹൂനപി
എല്ലാം അറിയുന്ന ഗണപതിക്കും ചിലപ്പോൾ ചിന്തിക്കാൻ ഒരു നിമിഷം വേണ്ടിവന്നു; ആ സമയത്ത് വ്യാസൻ അനേകം പുതിയ ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു.
തസ്യ വൃക്ഷസ്യ വക്ഷ്യാമി ശാഖാപുഷ്പഫലോദയമ്। സ്വാദുമേധ്യരസോപേതമച്ഛേദ്യമമരൈരപി
ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകളും പൂക്കളും പഴങ്ങളും, അമൃതംപോലെയുള്ള രസവും, അമരന്മാർക്കു പോലും തകർക്കാനാവാത്തതുമായതും ഞാൻ വിവരിക്കാം.
അനുക്രമണികാധ്യായം വൃത്താന്തം സര്വപര്വണാമ്। ഇദം ദ്വൈപായനഃ പൂര്വം പുത്രമധ്യാപയച്ഛുകമ്
എല്ലാ പാർവങ്ങളുടെയും വിവരണമായ അനുക്രമണികാധ്യായം ആദ്യം ദ്വൈപായനൻ തന്റെ മകൻ ശുകനോട് പഠിപ്പിച്ചു.
തതോഽന്യേഭ്യോഽനുരൂപേഭ്യഃ ശിഷ്യേഭ്യഃ പ്രദദൌ പ്രഭു ഷഷ്ടിം ശതസഹസ്രാണി ചകാരാന്യാം സ സംഹിതാമ്। ത്രിംശച്ഛതസഹസ്രം ച ദേവലോകേ പ്രതിഷ്ഠിതമ്
അതിനുശേഷം ഗുരു, മറ്റ് യോഗ്യരായ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഇത് നൽകി; അറുപത് ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ അടങ്ങിയ മറ്റൊരു സംഹിതയും സൃഷ്ടിച്ചു; മുപ്പത് ലക്ഷം ദേവലോകത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.
പിത്ര്യേ പഞ്ചദശ പ്രോക്തം രക്ഷോയക്ഷേ ചതുര്ദശ। ഏകം ശതസഹസ്രം തു മാനുഷേഷു പ്രതിഷ്ഠിതമ്
പിതൃലോകത്ത് പതിനഞ്ചായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ, രാക്ഷസന്മാരുടെയും യക്ഷന്മാരുടെയും ഇടയിൽ പതിനാലായിരം, മനുഷ്യരിൽ ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.
നാരദോഽശ്രാവയദ്ദേവാനസിതോ ദേവലഃ പിതൃന്। ഗന്ധര്വയക്ഷരക്ഷാംസി ശ്രാവയാമാസ വൈ ശുകഃ
നാരദൻ ദേവന്മാരോട് വായിച്ചു, അസിതദേവളൻ പിതൃകളോട്, ശുകൻ ഗന്ധർവന്മാരോടും യക്ഷരാക്ഷസന്മാരോടും വായിച്ചു.
വൈശംപായനവിപ്രര്ഷിഃ ശ്രാവയാമാസ പാര്ഥിവമ്। പാരിക്ഷിതം മഹാത്മാനം നാമ്നാ തു ജനമേജയമ്
വൈശംപായനമെന്ന മഹർഷി മഹാത്മാവായ പാർക്ഷിതനായ രാജാവായ ജനമേജയനോട് ഇത് വായിച്ചു.
അസ്മിംസ്തു മാനുഷേ ലോകേ വൈശംപായന ഉക്തവാന്। ശിഷ്യോ വ്യാസസ്യ ധര്മാത്മാ സര്വവേദവിദാം വരഃ
മനുഷ്യലോകത്ത്, ധാർമ്മികനും എല്ലാ വേദങ്ങളും അറിഞ്ഞവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനായ വൈശംപായനൻ ഇതു വായിച്ചു.
ഏകം ശതസഹസ്രം തു മയോക്തം വൈ നിബോധത
ഞാൻ പറഞ്ഞ ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.
ദുര്യോധനോ മന്യുമയോ മഹാദ്രുമഃ കര്ണഃ സ്കന്ധഃ ശകുനിസ്തസ്യ ശാഖാഃ। ദുശ്ശാസനഃ പുഷ്പഫലേ സമൃദ്ധേ മൂലം രാജാ ധൃതരാഷ്ട്രോഽമനീഷി
ദുര്യോധനൻ കോപത്തിൽ നിറഞ്ഞ വലിയ വൃക്ഷംപോലെയാണ്; കർണ്ണൻ അതിന്റെ തണ്ടാണ്, ശകുനി അതിന്റെ ശാഖകളാണ്, ദുശ്ശാസനൻ അതിന്റെ പുഷ്പവും പഴവും, വിവേകം ഇല്ലാത്ത ധൃതരാഷ്ട്രൻ അതിന്റെ വേരാണ്.
യുധിഷ്ഠിരേ ധര്മമയോ മഹാദ്രുമഃ സ്കന്ധോഽര്ജുനോ ഭീമസേനോഽസ്യ ശാഖാഃ। മാദ്രീസുതൌ പുഷ്പഫലേ സമൃദ്ധേ മൂലം കൃഷ്ണോ ബ്രഹ്മ ച ബ്രാഹ്മണാശ്ച
യുധിഷ്ഠിരനിൽ ധർമ്മത്തിൽ നിറഞ്ഞ വലിയ വൃക്ഷംപോലെയാണ്; അർജുനൻ അതിന്റെ തണ്ടാണ്, ഭീമസേനൻ അതിന്റെ ശാഖകളാണ്, മാദ്രിയുടെ മക്കൾ അതിന്റെ പുഷ്പവും പഴവും, കൃഷ്ണനും ബ്രഹ്മാവും ബ്രാഹ്മണന്മാരും അതിന്റെ വേരാണ്.
പാണ്ഡുര്ജിത്വാ ബഹൂന്ദേശാന്യുധാ വിക്രമണേന ച। അരണ്യേ മൃഗയാശീലോ ന്യവസത്സജനസ്തഥാ
പാണ്ഡു ധൈര്യത്താൽ യുദ്ധത്തിൽ പല ദേശങ്ങളും ജയിച്ച്, ജനങ്ങളോടൊപ്പം വനത്തിൽ വേട്ടയാടുന്നതിൽ താൽപര്യം കാണിച്ച് താമസിച്ചു.