തം പര്വതം മഹാകുക്ഷിമുദ്ദിശ്യ സ മഹാഖഗഃ। ജവേനാഭ്യപതത്താര്ക്ഷ്യഃ സശാഖാഗജകച്ഛപഃ
ആ മഹാപർവ്വതം ലക്ഷ്യമാക്കി, അതിവേഗത്തിൽ ആ മഹാവിഹഗൻ പറന്നു. ആ ശാഖയുമൊപ്പവും ആനയെയും ആമയെയും എടുത്ത്, അർക്ഷൻ അവിടെത്തിച്ചു.
ന താം വധ്രീ പരിണഹേച്ഛതചര്മാ മഹാതനുമ്। ശാഖിനോ മഹതീം ശാഖാം യാം പ്രഗൃഹ്യ യയൌ ഖഗഃ
ആ വലിയ ശരീരമുള്ള മൃഗത്തിന്റെ ചർമ്മം പോലും ആരും ഉയർത്താൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെ, ആ വലിയ വൃക്ഷശാഖയും. എന്നാൽ ആ പക്ഷി ആ വലിയ ശാഖ പിടിച്ച് പറന്നു പോയി.
സ തതഃ ശതസാഹസ്രം യോജനാന്തരമാഗതഃ। കാലേന നാതിമഹതാ ഗരുഡഃ പതഗേശ്വരഃ
പക്ഷികളിൽ പ്രധാനനായ ഗരുഡൻ, അധികം സമയം എടുത്തില്ലാതെ, അയ്യായിരം യോജന ദൂരം കടന്നു.
സ തം ഗത്വാ ക്ഷണേനൈവ പര്വതം വചനാത്പിതുഃ। അമുഞ്ചന്മഹതീം ശാഖാം സസ്വനം തത്ര ഖേചരഃ
അച്ഛന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച്, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ പർവ്വതത്തിലെത്തിയ ആകാശവാസി പക്ഷി, വലിയ ശാഖ അവിടെ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വിട്ടുവിട്ടു.
പക്ഷാനിലഹതശ്ചാസ്യ പ്രാകമ്പത സ ശൈലരാട്। മുമോച പുഷ്പവര്ഷം ച സമാഗലിതപാദപ
അവന്റെ ചിറകിന്റെ കാറ്റ് തട്ടി, ആ പർവ്വതരാജാവ് വിറച്ചു. മരങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ച്, പുഷ്പങ്ങൾ മഴപോലെ വീണു.
ശൃങ്ഗാണി ച വ്യശീര്യന്ത ഗിരേസ്തസ്യ സമന്തതഃ। മണികാഞ്ചനചിത്രാണി ശോഭയന്തി മഹാഗിരിമ്
ആ പർവ്വതത്തിന്റെ ചുറ്റും, രത്നങ്ങളും പൊന്നും അലങ്കരിച്ചിരുന്ന ശൃംഗങ്ങൾ തകർന്നു വീണു. അതിനാൽ ആ മഹാപർവ്വതം അതീവ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.
ശാഖിനോ ബഹവശ്ചാപി ശാഖയാഽഭിഹതാസ്തയാ। കാഞ്ചനൈഃ കുസുമൈര്ഭാന്തി വിദ്യുത്വന്ത ഇവാമ്ബുദാഃ
ആ ശാഖയാൽ തട്ടി വീണ നിരവധി വൃക്ഷങ്ങൾ പൊൻപുഷ്പങ്ങളാൽ തെളിഞ്ഞു, മിന്നൽകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ പോലെ.
തേ ഹേമവികചാ ഭൂമൌ യുതാഃ പര്വതധാതുഭിഃ। വ്യരാജഞ്ഛാഖിനസ്തത്ര സൂര്യാംശുപ്രതിരഞ്ജിതാഃ
പൊന്നുപുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ്, പർവ്വതത്തിലെ ധാതുക്കളുമായി ചേർന്ന ആ വൃക്ഷങ്ങൾ, സൂര്യന്റെ കിരണത്തിൽ തിളങ്ങി, അവിടെ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.
തതസ്തസ്യ ഗിരേഃ ശൃങ്ഗമാസ്ഥായ സ ഖഗോത്തമഃ। ഭക്ഷയാമാസ ഗരുഡസ്താവുഭൌ ഗജകച്ഛപൌ
പിന്നീട്, ആ പർവ്വതശൃംഗത്തിൽ ഇരുന്ന്, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ ആ ആനയെയും ആമയെയും ഭക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
താവുഭൌ ഭക്ഷയിത്വാ തു സ താര്ക്ഷ്യഃ കൂര്മകുഞ്ജരൌ। തതഃ പര്വതകൂടാഗ്രാദുത്പപാത മഹാജവഃ
ആ താർക്ഷ്യൻ ആ ആനയെയും ആമയെയും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് അതിവേഗത്തിൽ ഉയർന്ന് പറന്നു.
പ്രാവര്തന്താഥ ദേവാനാമുത്പാതാ ഭയശംസിനഃ। ഇന്ദ്രസ്യ വജ്രം ദയിതം പ്രജജ്വാല ഭയാത്തതഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അശുഭസൂചനകൾ ഉണ്ടായി. ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയമായ വജ്രം ഭയത്താൽ ജ്വലിച്ചു.
സധൂമാ ന്യപതത്സാര്ചിര്ദിവോല്കാ നഭസശ്ച്യുതാ। തഥാ വസൂനാം രുദ്രാണാമാദിത്യാനാം ച സര്വശഃ
പുകയോടെ ജ്വലിച്ച ഒരു ഉൽക ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു. അതുപോലെ, വസുക്കളുടെയും രുദ്രന്മാരുടെയും ആദിത്യന്മാരുടെയും ഇടയിൽ അശുഭങ്ങൾ സംഭവിച്ചു.
സാധ്യാനാം മരുതാം ചൈവ യേ ചാന്യേ ദേവതാഗണാഃ। സ്വം സ്വം പ്രഹരണം തേഷാം പരസ്പരമുപാദ്രവത്
സാധ്യന്മാരുടെയും മരുതുകളുടെയും മറ്റു ദേവഗണങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് പരസ്പരം നേരെ ഓടിച്ചു.
അഭൂതപൂര്വം സംഗ്രാമേ തദാ ദേവാസുരേഽപി ച। വവുര്വാതാഃ സനിര്ഘാതാഃ പേതുരുല്കാഃ സഹസ്രശഃ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ ഉണ്ടായ ആ യുദ്ധം അതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതായിരുന്നു. കാറ്റുകൾ ഇടിമുഴക്കത്തോടെ വീശി, ആയിരക്കണക്കിന് ഉൽക്കകൾ വീണു.
നിരഭ്രമേവ ചാകാശം പ്രജഗര്ജ മഹാസ്വനമ്। ദേവാനാമപി യോ ദേവഃ സോഽപ്യവര്ഷത ശോണിതമ്
മേഘങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഗർജിച്ചു. ദേവന്മാരിൽ ദേവനായവനും രക്തം മഴപോലെ പെയ്തു.
മമ്ലുര്മാല്യാനി ദേവാനാം നേശുസ്തേജാംസി ചൈവ ഹി। ഉത്പാതമേഘാ രൌദ്രാശ്ച വവൃഷുഃ ശോണിതം ബഹു
ദേവന്മാരുടെ മാലകൾ ഉണങ്ങി, അവരുടെ തേജസും ക്ഷയിച്ചു. ഭയാനകമായ അശുഭമേഘങ്ങൾ രക്തം പെയ്തു.
രജാംസി മുകുടാന്യേഷാമുത്ഥിതാനി വ്യധര്ഷയന്। തതസ്ത്രാസസമുദ്വിഗ്നഃ സഹ ദേവൈഃ ശതക്രതുഃ। ഉത്പാതാന്ദാരുണാന്പശ്യന്നിത്യുവാച ബൃഹസ്പതിമ്
പൊടി ഉയർന്ന് അവരുടെ കിരീടങ്ങളിൽ പതിച്ചു. അതിനാൽ ഭയത്താൽ വിറച്ച്, ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഇന്ദ്രൻ ആ ഭയാനക സൂചനകൾ കണ്ടു ബ്രഹസ്പതിയോട് പറഞ്ഞു.
കിമര്ഥം ഭഗവന്ഘോരാ ഉത്പാതാഃ സഹസോത്ഥിതാഃ। ന ച ശത്രും പ്രപശ്യാമി യുധി യോ നഃ പ്രധര്ഷയേത്
"ഭഗവനേ, ഈ ഭയാനക സൂചനകൾ എങ്ങനെ അപ്രത്യക്ഷമായി? ഞങ്ങളെ ജയിക്കാൻ യുദ്ധത്തിൽ എവിടെയും ശത്രുവിനെ കാണുന്നില്ല."
തവാപരാധാദ്ദേവേന്ദ്ര പ്രമാദാച്ച ശതക്രതോ। തപസാ വാലഖില്യാനാം മഹര്ഷീണാം മഹാത്മനാമ്
നിന്റെ തെറ്റിനും അനാസക്തിക്കും കാരണം, മഹാത്മാക്കളായ വാലഖില്യമുനിമാരുടെ കഠിനതപസ്സിന്റെ ഫലമായി,
കശ്യപസ്യ മുനേഃ പുത്രോ വിനതായാശ്ച ഖേചരഃ। ഹര്തും സോമമഭിപ്രാപ്തോ ബലവാന്കാമരൂപധൃക്
കശ്യപമുനിയുടെയും വിനതയുടെ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ശക്തനായ മകനായ ഗരുഡൻ, സോമം പിടിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സമര്ഥോ ബലിനാം ശ്രേഷ്ഠോ ഹര്തും സോമം വിഹംഗമഃ। സര്വം സംഭാവയാമ്യസ്മിന്നസാധ്യമപി സാധയേത്
ശക്തന്മാരിൽ ഏറ്റവും ബലവാനായ ആ പക്ഷി സോമം പിടിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്; അസാധ്യമായതും സാധ്യമാക്കാൻ അവൻക്ക് കഴിയും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ശ്രുത്വൈതദ്വചനം ശക്രഃ പ്രോവാചാമൃതരക്ഷിണഃ। മഹാവീര്യബലഃ പക്ഷീ ഹര്തും സോമമിഹോദ്യതഃ
ഇത് കേട്ടശേഷം ഇന്ദ്രൻ അമൃതത്തെ കാത്തുനില്ക്കുന്ന ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'വളരെ ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള ഒരു പക്ഷി സോമം പിടിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നു.'
യുഷ്മാന്സംബോധയാമ്യേഷ `ഗൃഹീത്വാവരണായുധാന്। പരിവാര്യാമൃതം സര്വേ യൂയം മദ്വചനാദിഹ
'എല്ലാവരും ജാഗ്രതയോടെ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് അമൃതത്തെ ചുറ്റി കാവൽ നിൽക്കൂ, എന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച്.'
രക്ഷധ്വം വിബുധാ വീരാ' യഥാ ന സ ഹരേദ്ബലാത്। അതുലം ഹി ബലം തസ്യ ബൃഹസ്പതിരുവാച ഹ
'ശക്തനായ ആ പക്ഷി ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് അമൃതം പിടിക്കാതിരിക്കാൻ ദൈവങ്ങളായ വീരന്മാരെ, നിങ്ങൾ അതിനെ കാത്തു സംരക്ഷിക്കണം; അവന്റെ ശക്തിക്ക് തുല്യൻ ആരുമില്ല,' എന്നു ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു.
തച്ഛ്രുത്വാ വിബുധാ വാക്യം വിസ്മിതാ യത്നമാസ്ഥിതാഃ। പരിവാര്യാമൃതം തസ്ഥൂര്വജ്രീ ചേന്ദ്രഃ പ്രതാപവാന്
ഇത് കേട്ട ദേവന്മാർ അത്ഭുതത്തോടെ ഉറച്ച മനസ്സോടെ അമൃതത്തെ ചുറ്റി കാവൽ നിൽക്കാൻ തയ്യാറായി; വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രനും അവിടെ പ്രകാശത്തോടെ നിന്നു.
ധാരയന്തോ വിചിത്രാണി കാഞ്ചനാനി മനസ്വിനഃ। കവചാനി മഹാര്ഹാണി വൈദൂര്യവികൃതാനി ച
അവർ മനസ്സുറപ്പോടെ വിലയേറിയ സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ കവർച്ചകളും, വൈഡൂര്യമണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കവർച്ചകളും ധരിച്ചിരുന്നു.
ചര്മാണ്യപി ച ഗാത്രേഷു ഭാനുമന്തി ദൃഢാനി ച। വിവിധാനി ച ശസ്ത്രാണി ഘോരരൂപാണ്യനേകശഃ
അവരുടെ ശരീരത്തിൽ തെളിഞ്ഞും ദൃഢവുമായ കവർച്ചകളും, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പലവിധ ആയുധങ്ങളും അവർ കൈവശം വെച്ചു.
ശിതതീക്ഷ്ണാഗ്രധാരാണി സമുദ്യമ്യ സുരോത്തമഃ। സവിസ്ഫുലിങ്ഗജ്വാലാനി സധൂമാനി ച സര്വശഃ
ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാർ തീപൊള്ളും പുളകവും പുകയും പുറപ്പെടുന്ന, അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
ചക്രാണി പരഘാംശ്ചൈവ ത്രിശൂലാനി പരശ്വധാന്। ശക്തീശ്ച വിവിധാസ്തീക്ഷ്ണാഃ കരവാലാംശ്ച നിര്മലാന്। സ്വദേഹരൂപാണ്യാദായ ഗദാശ്ചോഗ്രപ്രദര്ശനാഃ
അവർ ചക്രം, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡങ്ങൾ, ത്രിശൂലം, പരശു, പലവിധം മൂർച്ചയുള്ള കുന്തങ്ങൾ, വെളുപ്പുള്ള വാൾ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഗദകൾ എന്നിവയും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ ആയുധങ്ങളും എടുത്തു.
തൈഃ ശസ്ത്രൈര്ഭാനുമദ്ഭിസ്തേ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതാഃ। ഭാനുമന്തഃ സുരഗണാസ്തസ്ഥുര്വിഗതകല്മഷാഃ
ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, പ്രകാശമുള്ള ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, ദേവസംഘങ്ങൾ പാപരഹിതരായി പ്രകാശത്തോടെ അവിടെ നിന്നു.