പ്രജാശ്ച യൌവനപ്രാപ്താ വിനശിഷ്യന്ത്യനോ തവ। അഗ്നിപ്രസ്കന്ദനപരസ്ത്വം ചാപ്യേവം ഭവിഷ്യസി
നിന്റെ സന്തതികൾ യൗവനം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ തന്നെ നിനക്കു മുമ്പേ നശിക്കും; അഗ്നിക്കു ഹോമം ചെയ്യാതിരുന്ന നീയും അങ്ങനെ തന്നെ അനുഭവിക്കും.
പ്രത്യാഖ്യാതശ്ചതുര്ഭിശ്ച ശപ്ത്വാ താന്യദുപൂര്വകാന്। പൂരോഃ സകാശമഗമന്മത്ത്വാ പൂരുമലങ്ഘനമ്
ആ നാലുപേർക്കും നിരസിക്കപ്പെട്ട്, അവരെ ശപിച്ച്, അവൻ പുരുവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, പുരുവിന്റെ യോഗ്യത പരിശോധിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു.
പൂരോ ത്വം മേ പ്രിയഃ പുത്രസ്ത്വം വരീയാന്ഭവിഷ്യസി। ജരാ വലീ ച മാംതാത പലിതാനി ച പര്യഗുഃ
പുരുവേ, നീ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനാണ്; നീ മറ്റെവർക്കും മേലായവനാകും. വൃദ്ധാവസ്ഥയും ചുരുണ്ട ചുരുക്കുകളും വെള്ളമുടിയും എന്നെ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു, മകനേ.
കാവ്യസ്യോശനസഃ ശാപാന്ന ച തൃപ്തോഽസ്മി യൌവനേ। പൂരോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। കംചിത്കാലം ചരേയം വൈ വിഷയാന്വയസാതവ
കാവ്യൻ ഉശനസ്സിന്റെ ശാപം കാരണം എനിക്ക് യൗവനത്തിൽ തൃപ്തിയില്ല. പുരുവേ, നീ വൃദ്ധാവസ്ഥയോടൊപ്പം പാപവും ഏറ്റെടുക്കുക, ഞാൻ കുറേ സമയം എന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം ഇഹലോകസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കട്ടെ.
പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു പുനര്ദാസ്യാമി യൌവനമ്। സ്വം ചൈവ പ്രതിപത്സ്യാമി പാപ്മാനം ജരയാ സഹ
ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ, ഞാൻ വീണ്ടും നിനക്കു യൗവനം തിരിച്ചു നൽകും; എന്റെ പാപവും വൃദ്ധാവസ്ഥയുമെല്ലാം ഞാൻ തിരിച്ചു വാങ്ങും.
ഏവമുക്തഃ പ്രത്യുവാച പൂരുഃ പിതരമജ്ജസാ। യദാത്ഥ മാം മഹാരാജ തത്കരിഷ്യാമി തേ വചഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പുരു തന്റെ അച്ഛനോടു ഭക്തിയോടെ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, നിങ്ങൾ പറയുന്നതെന്തും ഞാൻ ചെയ്യാം.
ഗുരോര്വൈ വചനം പുണ്യം സ്വര്ഗ്യമായുഷ്കരം നൃണാമ്। ഗുരുപ്രസാദാത്ത്രൈലോക്യമന്വശാസച്ഛതക്രതുഃ
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ പുണ്യമുള്ളതും സ്വർഗ്ഗം നൽകുന്നതും ആയുസ്സു വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്; ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ തന്നെ ഇന്ദ്രൻ മൂന്നു ലോകവും ഭരിച്ചിരുന്നു.
ഗുരോരനുമതം പ്രാപ്യ സര്വാന്കാമാനമാപ്നുയാത്। യാവദിച്ഛസി താവച്ച ധാരയിഷ്യാമി തേ ജരാമ്
ഗുരുവിന്റെ സമ്മതം ലഭിച്ചാൽ എല്ലാം ലഭിക്കും; നിങ്ങൾക്ക് എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വൃദ്ധാവസ്ഥ സഹിക്കാം.
പ്രതിപത്സ്യാമി തേ രാജന്പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ഗൃഹാണ യൌവനം മത്തശ്ചര കാമാന്യഥേപ്സിതാന്
രാജാവേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാപവും വൃദ്ധാവസ്ഥയുമെല്ലാം ഏറ്റെടുക്കാം; നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് യൗവനം സ്വീകരിച്ച്, ഇഷ്ടമുള്ള സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.
ജരയാഹം പ്രതിച്ഛന്നോ വയോരൂപധരസ്തവ। യൌവനം ഭവതേ ദത്ത്വാ ചരിഷ്യാമി യഥാത്ഥമാമ്
വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രൂപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുത്തു മറയും; ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു യൗവനം നൽകി, നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടംപോലെ ജീവിക്കും.
പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി തേ വത്സ പ്രീതശ്ചേദം ദദാമി തേ। സര്വകാമസമൃദ്ധാ തേ പ്രജാ രാജ്യേ ഭവിഷ്യതി
പുരുവേ, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്, മകനേ; അതിനാൽ ഞാൻ ഈ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു: നിന്റെ സന്തതികൾ രാജ്യത്തിൽ എല്ലാ ഐശ്വര്യത്തോടും സന്തോഷത്തോടും വളരും.
ഏവമുക്ത്വാ യയാതിസ്തു സ്മൃത്വാ കാവ്യം മഹാതപാഃ। സംക്രാമയാമാസ ജരാം തദാ പൂരൌ മഹാത്മനി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാതപസ്വിയായ യയാതി, കാവ്യനെ ഓർത്തു, അപ്പോൾ തന്നെ വൃദ്ധാവസ്ഥ പുരുവിന് കൈമാറി.
പൌരവേണാഥ വയസാ യയാതിര്നഹുഷാത്മജഃ। `രൂപയൌവനസംപന്നഃ കുമാരഃ സമപദ്യത।' പ്രീതിയുക്തോ നൃപശ്രേഷ്ഠശ്ചരാ വിഷയാന്പ്രിയാന്
പൗരുവന്റെ യൗവനം ഏറ്റെടുത്ത്, നഹുഷപുത്രനായ യയാതി മനോഹരനും യൗവനസമ്പന്നനും ആയ ഒരു രാജകുമാരനായി, സന്തോഷത്തോടെ ഇഷ്ടമുള്ള സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
യഥാകാമം യഥോത്സാഹം യഥാകാലം യഥാസുഖമ്। ധര്മാവിരുദ്ധം രാജേന്ദ്രോ യഥാ ഭവതി സോഽന്വഭൂത്
സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം, ഉത്സാഹത്തോടെയും, സമയോചിതമായും, സന്തോഷത്തോടെയും, ധർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമല്ലാത്ത വിധത്തിൽ, രാജാവ് അനുഭവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു.
ദേവാനതര്പയദ്യജ്ഞൈഃ ശ്രാദ്ധൈസ്തദ്വിത്പിതൄനപി। ദീനാനനുഗ്രഹൈരിഷ്ടൈഃ കാമൈശ്ച ദ്വിജസത്തമാന്
ദേവന്മാരെ യജ്ഞങ്ങളാൽ, പിതൃകൾക്ക് ശ്രാദ്ധങ്ങളാൽ, ദരിദ്രരെ ദാനങ്ങളാൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്തുക്കളാൽ യയാതി തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
അതിഥീനന്നപാനൈശ്ച വിശശ്ച പരിപാലനൈഃ। ആനൃശംസ്യേന ശൂദ്രാംശ്ച ദസ്യൂന്സന്നിഗ്രഹേണ ച
അതിരികളോട് അന്നവും വെള്ളവും നൽകി, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു, താഴ്ന്നവരോട് ദയ കാണിച്ചു, ദുഷ്ടരെ ശാസിച്ചു.
ധര്മേണ ച പ്രജാഃ സര്വാ യഥാവദനുരഞ്ജയന്। യയാതിഃ പാലയാമാസ സാക്ഷാദിന്ദ്ര ഇവാപരഃ
യയാതി തന്റെ رعാജ്യത്തിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ധർമ്മപഥത്തിൽ നയിച്ചു, അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, സാക്ഷാൽ ഇന്ദ്രനുപോലെ ഭരിച്ചുവെന്നു പറയാം.
സ രാജാ സിംഹവിക്രാന്തോ യുവാ വിഷയഗോചരഃ। അവിരോധേന ധര്മസ്യ ചചാര സുഖമുത്തമമ്
ആ രാജാവ് സിംഹത്തെപ്പോലെ ധൈര്യവാനും, യുവാവും, തന്റെ ദേശത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ സുഖമായി ജീവിച്ചു, ധർമ്മം പാലിച്ച് ആരുടെയും എതിര്പ്പില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു.
സ സംപ്രാപ്യ ശുഭാന്കാമാംസ്തൃപ്തഃ ഖിന്നശ്ച പാര്ഥിവഃ। കാലം വര്ഷസഹസ്രാന്തം സസ്മാര മനുജാധിപഃ
അവൻ എല്ലാ നല്ല ആഗ്രഹങ്ങളും നേടിയതോടെ, തൃപ്തിയും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ചു; മനുഷ്യരുടെ അധിപനായ രാജാവ് ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞ സമയത്തെ ഓർത്തു.
പരിസംഖ്യായ കാലജ്ഞഃ കലാഃ കാഷ്ഠാശ്ച വീര്യവാന്। യൌവനം പ്രാപ്യ രാജര്ഷിഃ സഹസ്രപരിവത്സരാന്
സമയത്തിന്റെ ഗണന അറിയുന്ന, ശക്തിയുള്ള രാജർഷി തന്റെ യൗവനകാലത്ത് ആയിരം വർഷങ്ങൾ വരെ ഓരോ നിമിഷവും മണിക്കൂറുകളും എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിശ്വാച്യാ സഹിതോ രേമേ വ്യഭ്രാജന്നന്ദനേ വനേ। അലകായാം സ കാലം തു മേരുശൃങ്ഗേ തഥോത്തരേ
അവൻ വിശ്വാചിയോടൊപ്പം നന്ദനവനത്തിൽ പ്രകാശപൂർവ്വം ആനന്ദിച്ചു; അലകായിലും, മേറു പർവ്വതത്തിന്റെ വടക്കൻ ചൂഡയിലും കാലം ചെലവിട്ടു.
യദാ സ പശ്യതേ കാലം ധര്മാത്മാ തം മഹീപതിഃ। പൂര്ണം മത്വാ തതഃ കാലം പൂരും പുത്രമുവാച ഹ
ആ ധാർമ്മികനായ രാജാവ് തന്റെ കാലം പൂർണ്ണമായി കഴിഞ്ഞതായി കണ്ടപ്പോൾ, അതു മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ മകൻ പൂരുവിനോട് പറഞ്ഞു.
യഥാകാമം യഥോത്സാഹം യഥാകാലമരിന്ദമ। സേവിതാ വിഷയാഃ പുത്ര യൌവനേന മയാ തവ
ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന മകനേ, ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം, ഉത്സാഹത്തോടെയും യൗവനകാലത്തും, നിന്റെ خاطرം ഈ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
ന ജാതു കാമഃ കാമാനാമുപഭോഗേന ശാമ്യതി। ഹവിഷാ കൃഷ്ണവര്ത്മേവ ഭൂയ ഏവാഭിവര്ധതേ
ആഗ്രഹങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടു ഒരിക്കലും ശമിക്കാറില്ല; clarified butter അഗ്നിയിൽ ഒഴിച്ചാൽ അഗ്നി കൂടുതൽ വളരുന്നതുപോലെ, ആഗ്രഹം കൂടി വളരുന്നു.
യത്പൃഥിവ്യാം വ്രീഹിയവം ഹിരണ്യം പശവഃ സ്ത്രിയഃ। ഏകസ്യാപി ന പര്യാപ്തം തസ്മാന്നൃഷ്ണാം പരിത്യജേത്
ഭൂമിയിൽ ഉള്ള എല്ലാ അരിയും യവവും പൊന്നും പശുക്കളും സ്ത്രീകളും ഒരാൾക്കു പോലും മതിയാവില്ല; അതുകൊണ്ട് ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കണം.
യാ ദുസ്ത്യജാ ദുര്മതിഭിര്യാ ന ജീര്യതി ജീര്യതഃ। യോഽസൌ പ്രാണാന്തികോ രോഗസ്താംതൃഷ്ണാം ത്യജതഃ സുഖമ്
മണ്ടന്മാർക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത, ശരീരം വൃദ്ധമായാലും വൃദ്ധമാകാത്ത ആ തൃഷ്ണയാണ് മരണകാരിയായ രോഗം; അതു ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനാണ് സുഖം ലഭിക്കുന്നത്.
പൂര്ണം വര്ഷസഹസ്രം മേ വിഷയാസക്തചേതസഃ। തഥാപ്യനുദിനം തൃഷ്ണാ മമൈതേഷ്വഭിജായതേ
ആയിരം വർഷം മുഴുവൻ എന്റെ മനസ്സ് സുഖങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടമായിരുന്നു; എന്നിട്ടും, ദിവസേന ഈ ആഗ്രഹം മാത്രം കൂടി വളർന്നു.
തസ്മാദേനാമഹം ത്യക്ത്വാ ബ്രഹ്മണ്യാധായ മാനസമ്। നിര്ദ്വന്ദ്വോ നിര്മമോ ഭൂത്വാ ചരിഷ്യാമി മൃഗൈഃ സഹ
അതുകൊണ്ട്, ഇതൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ മനസ്സ് പരമാത്മാവിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, ഇരട്ടത്വവും സ്വാർത്ഥതയും വിട്ട്, മൃഗങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കും.
പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി ഭദ്രം തേ ഗൃഹാണേദം സ്വയൌവനമ്। രാജ്യം ചേദം ഗൃഹാണ ത്വം `യാവദിച്ഛസി യൌവനമ്। താവദ്ദീര്ഘായുഷാ ഭുങ്ഖ' ത്വം ഹി മേ പ്രിയകൃത്സുതഃ
പൂരുവേ, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്; നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ! എന്റെ യൗവനവും ഈ രാജ്യവും നീ സ്വീകരിക്കൂ; നീ എത്രകാലം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അത്രയും കാലം യൗവനം അനുഭവിച്ച്, ദീർഘായുസോടെ ഭരിക്കൂ. നീ എന്റെ പ്രിയപുത്രനാണ്.
പ്രതിപേദേ ജരാം രാജാ യയാതിര്നാഹുഷസ്തദാ। യൌവനം പ്രതിപേദേ ച പൂരുഃ സ്വം പുനരാത്മവാന്
അപ്പോൾ നാഹുഷന്റെ മകനായ യയാതി വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചു; ആത്മസംയമനമുള്ള പൂരു തന്റെ യൗവനം തിരികെ നേടി.