ശ്രോഷ്യസി ത്വം രുരോ സര്വമാസ്തീകചരിതം മഹത്। ബ്രാഹ്മണാനാം കഥയതാം ത്വരാവാന്ഗമനേ ഹ്യഹമ്
രുരു, നീ ആസ്തീകന്റെ മഹത്തായ കഥ മുഴുവനും ബ്രാഹ്മണന്മാര് പറഞ്ഞതുപോലെ കേള്ക്കും; എനിക്ക് ഇപ്പോള് പോകേണ്ടതുണ്ട്.
ഇത്യുക്ത്വാന്തര്ഹിതേ യോഗാത്തസ്മിന്നൃഷിവരേ പ്രഭൌ। സംഭ്രമാവിഷ്ടഹൃദയോ രുരുര്മേനേ തദദ്ഭുതമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹർഷി യോഗശക്തിയാല് അപ്രത്യക്ഷനായി; രുരുവിന്റെ ഹൃദയം അത്ഭുതം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു.
ബലം പരമമാസ്ഥായ പര്യധാവത്സമന്തതഃ। തമൃഷിം നഷ്ടമന്വിച്ഛന്സംശ്രാന്തോ ന്യപതദ്ഭുവി
തന്റെ മുഴുവന് ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് രുരു ചുറ്റും ഓടി ആ മഹർഷിയെ അന്വേഷിച്ചു, പക്ഷേ ക്ഷീണിച്ച് നിലത്ത് വീണു.
സ മോഹേ പരമം ഗത്വാ നഷ്ടസംജ്ഞ ഇവാഭവത്। തദൃഷേര്വചനം തഥ്യം ചിന്തയാനഃ പുനഃപുനഃ
അവന് ആഴത്തിലുള്ള അചേതനാവസ്ഥയിലായി, മഹർഷിയുടെ വാക്കുകളുടെ സത്യത്വം വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
ലബ്ധസംജ്ഞോ രുരുശ്ചായാത്തദാചഖ്യൌ പിതുസ്തദാ। `പിത്രേ തു സര്വമാഖ്യായ ഡുണ്ഡുഭസ്യ വചോഽര്ഥവത്
ശേഷം രുരു ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, അപ്പോള് അവന് ഡുണ്ടുഭിയുടെ അര്ത്ഥവത്തായ വാക്കുകള് പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു.
അപൃച്ഛത്പിതരം ഭൂയഃ സോസ്തീകസ്യ വചസ്തദാ। ആഖ്യാപയത്തദാഽഽഖ്യാനം ഡുണ്ഡുഭേനാഥ കീര്തിതമ്
അവന് വീണ്ടും ആസ്തീകന്റെ വാക്കുകള് കുറിച്ച് പിതാവിനോട് ചോദിച്ചു; പിതാവ് ഡുണ്ടുഭി പറഞ്ഞ കഥ അവന് പറഞ്ഞു.
തത്കീര്ത്യമാനം ഭഗവഞ്ശ്രോതുമിച്ഛാമി തത്ത്വതഃ।' പിതാ ചാസ്യ തദാഖ്യാനം പൃഷ്ടഃ സര്വം ന്യവേദയത്
ആ കഥയുടെ സത്യാവസ്ഥ അറിയാന് ആഗ്രഹിച്ച് രുരു ചോദിച്ചു; അപ്പോള് പിതാവ് ചോദിച്ചതെല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു.
കിമര്ഥം രാജശാര്ദൂലഃ സ രാജാ ജനമേജയഃ। സര്പസത്രേണ സര്പാണാം ഗതോഽന്തം തദ്വദസ്വ മേ
രാജാക്കന്മാരില് സിംഹനായ ജനമേജയന് എന്തുകൊണ്ട് പാമ്പ് യാഗം നടത്തി പാമ്പുകളെ നശിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചു? അത് എനിക്ക് പറയൂ.
നിഖിലേന യഥാതത്ത്വം സൌതേ സര്വമശേഷതഃ। ആസ്തീകശ്ച ദ്വിജശ്രേഷ്ഠഃ കിമര്ഥം ജപതാം വരഃ
സൗതേ, ഈ കഥ മുഴുവനും യഥാര്ത്ഥത്തില് വിശദമായി പറയൂ; ജപകര് ഇടയില് ശ്രേഷ്ഠനായ ആസ്തീകന് എന്തുകൊണ്ട് പാമ്പുകളെ മോചിപ്പിച്ചു?
മോക്ഷയാമാസ ഭുജഗാന്പ്രദീപ്താദ്വസുരേതസഃ। കസ്യ പുത്രഃ സ രാജാസീത്സര്പസത്രം യ ആഹരത്
പ്രജ്ഞാവാനായ ആസ്തീകന് പാമ്പുകളെ ദഹിക്കുന്ന യാഗത്തില് നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചുവല്ലോ; ആ യാഗം നടത്തിയ രാജാവ് ആര്ക്കു പുത്രനായിരുന്നു?
സ ച ദ്വിജാതിപ്രവരഃ കസ്യ പുത്രോഽഭിധത്സ്വ മേ
ആ ദ്വിജന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായ ആസ്തീകന് ആര്ക്കു പുത്രനാണ്? അതും എനിക്ക് പറയൂ.
ശ്രോതുമിച്ഛാമ്യശേഷേണ കഥാമേതാം മനോരമാമ്
ഈ മനോഹരമായ കഥ മുഴുവനും ഞാന് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ആസ്തീകസ്യ പുരാണര്ഷേര്ബ്രാഹ്മണസ്യ യശസ്വിനഃ
പുരാതനകാലത്തെ പ്രശസ്തനായ ആസ്തീകമുനി, മഹത്തായ ബ്രാഹ്മണൻ ആയിരുന്നു.
കൃഷ്ണദ്വൈപായനപ്രോക്തം നൈമിഷാരണ്യവാസിഷു। പൂര്വം പ്രചോദിതഃ സൂതഃ പിതാ മേ ലോമഹര്ഷണഃ
നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നവർക്ക് കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പറഞ്ഞത്, എന്റെ അച്ഛൻ ലോമഹർഷണൻ മുമ്പ് പഠിച്ചു.
ശിഷ്യോ വ്യാസസ്യ മേധാവീ ബ്രാഹ്മണേഷ്വിദമുക്തവാന്। തസ്മാദഹമുപശ്രുത്യ പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാതഥമ്
വ്യാസന്റെ ബുദ്ധിമാനായ ശിഷ്യൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഈ കഥ പറഞ്ഞു; അവനിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടതുകൊണ്ട്, അതിന്റെ യഥാർത്ഥം ഞാൻ പറയാം.
ഇദമാസ്തീകമാഖ്യാനം തുഭ്യം ശൌനക പൃച്ഛതേ। കഥയിഷ്യാമ്യശേഷേണ സര്വപാപപ്രണാശനമ്
ശൗനക, നീ ചോദിച്ച ആസ്തീകന്റെ കഥ ഞാൻ മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതരാം; എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്ന കഥയാണിത്.
ആസ്തീകസ്യ പിതാ ഹ്യാസീത്പ്രജാപതിസമഃ പ്രഭുഃ। ബ്രഹ്മചാരീ യതാഹാരസ്തപസ്യുഗ്രേ രതഃ സദാ
ആസ്തീകന്റെ അച്ഛൻ പ്രജാപതിയെപ്പോലെയുള്ള മഹാശക്തനായ ഒരാൾ ആയിരുന്നു; ബ്രഹ്മചാരിയും, അളവിലുള്ള ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിക്കുന്നവനും, എപ്പോഴും കഠിനമായ തപസ്സിൽ ലീനനുമായിരുന്നു.
ജരത്കാരുരിതി ഖ്യാത ഊര്ധ്വരേതാ മഹാതപാഃ। യായാവരാണാം പ്രവരോ ധര്മജ്ഞഃ സംശിതവ്രതഃ
ജരത്കാരു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അവൻ, മഹത്തായ തപശ്ശക്തിയുള്ളവനും, യാത്രചെയ്യുന്ന സന്യാസിമാരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനനും, ധർമ്മത്തിൽ നിപുണനും, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവനും ആയിരുന്നു.
സ കദാചിന്മഹാഭാഗസ്തപോബലസമന്വിതഃ। ചചാര പൃഥിവീം സര്വാം യത്രസായംഗൃഹോ മുനിഃ
ഒരു ദിവസം ആ മഹാത്മാവും തപസ്സിന്റെ ശക്തിയുള്ളവനും, സന്ധ്യക്കായി എവിടെയോ തങ്ങിക്കൊണ്ട്, ഭൂമിയിലെ എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
തീര്ഥേഷു ച സമാപ്ലാവം കുര്വന്നടതി സര്വശഃ। ചരന്ദീക്ഷാം മഹാതേജാ ദുശ്ചരാമകൃതാത്മഭിഃ
തിരുത്തികളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിച്ചു; മഹത്തായ ശക്തിയോടെ ദുഷ്കരമായ ദീക്ഷകൾ അനുഷ്ഠിച്ചു, ആത്മനിയന്ത്രണം ഇല്ലാത്തവർക്ക് അതിനാൽ കഴിയില്ല.
വായുഭക്ഷോ നിരാഹാരഃ ശുഷ്യന്നനിമിഷോ മുനിഃ। ഇതസ്തതഃ പരിചരന്ദീപ്തപാവകസപ്രഭഃ
വായു മാത്രം ഭക്ഷ്യമായി, ഭക്ഷണം വിട്ട്, ശരീരം ഉണങ്ങിക്കൊണ്ടു, കണ്ണടയ്ക്കാതെ, ആ മുനി ഇവിടെ അവിടെ സഞ്ചരിച്ചു; ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ പ്രകാശം പരത്തുന്നവനായിരുന്നു.
അടമാനഃ കദാചിത്സ്വാന്സ ദദര്ശ പിതാമഹാന്। ലമ്ബമാനാന്മഹാഗര്തേ പാദൈരൂര്ധ്വൈരവാങ്മുഖാന്
സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ അവൻ തന്റെ പിതാമഹന്മാരെ വലിയ ഒരു കുഴിയിൽ, കാലുകൾ മുകളിലേക്ക്, മുഖം താഴേക്ക് കിടക്കുന്നവരായി കണ്ടു.
താനബ്രവീത്സ ദൃഷ്ട്വൈ ജരത്കാരുഃ പിതാമഹാന്। കേ ഭവന്തോഽവലമ്ബന്തേ ഗര്തേ ഹ്യസ്മിന്നധോമുഖാഃ
അവരെ കണ്ട ജരത്കാരു തന്റെ പിതാമഹന്മാരോടു ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ കുഴിയിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങി കിടക്കുന്നത്?'
വീരണസ്തമ്ഭകേ ലഗ്നാഃ സര്വതഃ പരിഭക്ഷിതേ। മൂഷകേന നിഗൂഢേന ഗര്തേഽസ്മിന്നിത്യവാസിനാ
വീരണപുല്ലിന്റെ തണ്ടിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നവരും, ചുറ്റും ഒളിഞ്ഞു കഴിയുന്ന ഇലിപ്പൻപൂച്ച കഴിച്ചുതിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
യായാവരാ നാമ വയമൃഷയഃ സംശിതവ്രതാഃ। സംതാനപ്രക്ഷയാദ്ബ്രഹ്മന്നധോ ഗച്ഛാമ മേദിനീമ്
ഞങ്ങൾ യാത്രചെയ്യുന്ന യായാവരന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച ഋഷിമാരാണ്; വംശം ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണാ, ഭൂമിയിലേക്ക് താഴേക്ക് വീഴുകയാണ്.
അസ്മാകം സംതതിസ്ത്വേകോ ജരത്കാരുരിതി സ്മൃതഃ। മന്ദഭാഗ്യോഽല്പഭാഗ്യാനാം തപ ഏകം സമാസ്ഥിതഃ
ഞങ്ങളുടെ വംശത്തിൽ ഇപ്പോൾ ജരത്കാരു എന്ന ഒരാൾ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു; ദുർഭാഗ്യശാലികളിൽ ഏറ്റവും ദുർഭാഗ്യവാൻ, അവൻ മാത്രം തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ന സ പുത്രാഞ്ജനയിതും ദാരാന്മൂഢശ്ചികീര്ഷതി। തേന ലമ്ബാമഹേ ഗര്തേ സംതാനസ്യ ക്ഷയാദിഹ
അവൻ മണ്ടനായതുകൊണ്ട്, ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കാനോ, മക്കളെ ജനിപ്പിക്കാനോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഈ കുഴിയിൽ ഞങ്ങൾ തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു, വംശം നശിച്ചുപോകുന്നതിനാൽ.
അനാഥാസ്തേന നാഥേന യഥാ ദുഷ്കൃതിനസ്തഥാ। `യേഷാം തു സംതതിര്നാസ്തി മര്ത്യലോകേ സുഖാവഹാ
അവൻ രക്ഷകനായിട്ടും, ഞങ്ങൾ അനാഥരായി ദു:ഖിതരായി കഴിയുന്നു; മരണലോകത്ത് വംശം ഇല്ലാത്തവർക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാവില്ല.
ന തേ ലഭന്തേ വസതിം സ്വര്ഗേ പുണ്യകൃതോഽപി ഹി।' കസ്ത്വം ബന്ധുരിവാസ്മാകമനുശോചസി സത്തമ
പുണ്യം ചെയ്തവർക്കും സ്വർഗത്തിൽ വാസം ലഭിക്കില്ല; നീ ആരാണ്, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുവിനെപ്പോലെ ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദു:ഖിക്കുന്ന മഹാനേ?
ജ്ഞാതുമിച്ഛാമഹേ ബ്രഹ്മന്കോ ഭവാനിഹ നഃ സ്ഥിതഃ। കിമര്ഥം ചൈവ നഃ ശോച്യാനനുശോചസി സത്തമ
ബ്രാഹ്മണാ, ഇവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നു, നീ ആരാണെന്ന് അറിയാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഞങ്ങളെപ്പോലെ ദു:ഖിതരെക്കുറിച്ച് നീ എന്തുകൊണ്ട് ദു:ഖിക്കുന്നു മഹാനേ?