एकस्तु कुरुते पापं फलं भुङ्क्ते महाजनः। मया निवारितो नित्यं न करोषि वचो मम
प्रत्येकजण स्वतःच पाप करतो आणि त्याचे फळही स्वतःच भोगतो; मी तुला नेहमी समजावत आले, पण तू माझे ऐकत नाहीस.
निःसृतान्कुञ्जरान्नित्यं बाहुभ्यां संप्रमथ्य वै। वनं च लोडयन्नित्यं सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम्
तू नेहमीच तुझ्या हातांनी हत्तींचा पिच्छा करत असायचीस आणि सिंह-व्याघ्रांनी भरलेल्या या जंगलात वावरत असायचीस.
एवंविधानि चान्यानि कृत्वा वै पुरुनन्दन। रुषितो भगवांस्तात तस्मादावां विवासितौ
अशा अनेक गोष्टी आणि इतरही काही केल्यावर, हे पुरुवंशाचे आनंदा, ऋषी रागावले आणि म्हणून आपण दोघेही वनवासाला गेलो.
नाहं गच्छामि दुष्यन्तं नास्मि पुत्र हितैषिणी। पादमूले वसिष्यामि महर्षेर्भावितात्मनः
मी दुष्यंताकडे जाणार नाही, ना मी माझ्या मुलाच्या हिताची इच्छा करते; मी या महान आत्म्याच्या, ऋषींच्या पायाशीच राहीन.
एवमुक्त्वा तु रुदती पपात मुनिपादयोः। एवं विलपतीं कण्वश्चानुनीय च हेतुभिः। पुनः प्रोवाच भगवानानृशंस्याद्धितं वचः
असे म्हणून ती रडत रडत ऋषींच्या पायांवर पडली; तिच्या अशा विलापावर कण्व ऋषींनी तिला शांतपणे समजावले आणि पुन्हा दयाळू, हिताचे शब्द सांगितले.
शकुन्तले शृणुष्वेदं हितं पथ्यं च भामिनि। पतिव्रताभावगुणान्हित्वा साध्यं न किंचन
शकुंतले, हे हितकारक आणि कल्याणकारी बोल ऐक, प्रिय मुली; पतीपरायण स्त्रीचे गुण सोडून दुसरे काहीही साध्य होत नाही.
प्रतिव्रतानां देवा वै तुष्टाः सर्वरप्रदाः। प्रसादं च करिष्यन्ति आपदो मोक्षयन्ति च
पतीपरायण स्त्रियांवर देवता प्रसन्न होतात आणि सर्व काही देतात; त्यांना कृपा करतात आणि संकटांतून सोडवतात.
पतिप्रसादात्पुण्यं च प्राप्नुवन्ति न चाशुभम्। तस्माद्गत्वा तु राजानमाराधय शुचिस्मिते
पतीच्या कृपेने स्त्रीला पुण्य मिळते आणि कधीही अनिष्ट घडत नाही; म्हणून, हे पवित्र हास्य असणाऱ्या, राजाकडे जाऊन त्याचे मन जिंक.
शकुन्तलां तथोक्त्वा वै शाकुन्तलमथाब्रवीत्। दौहित्रो मम पौत्रस्त्वमिलिलस्य महात्मनः
शकुंतलेला असे सांगून, मग त्यांनी तिच्या मुलाला उद्देशून म्हटले, 'शकुंतलेच्या मुला, तू इलिल या महात्म्याचा नातूस आहेस.'
शृणुष्व वचनं सत्यं प्रब्रवीमि तवानघ। मनसा भर्तृकामा वै वाग्भिरुक्त्वा पृथग्विधम्
हे निष्पापा, माझे सत्य बोल ऐक; जरी तिने मनाने पतीची इच्छा धरली आणि वेगवेगळ्या शब्दांनी बोलली, तरी ती सती जाण्याची इच्छा करत नाही.
गन्तुं नेच्छति कल्याणी तस्मात्तात वहस्व वै। शक्तस्त्वं प्रतिगन्तुं च मुनिभिः सह पौरव
म्हणून, मुला, तू तिला घेऊन जा; तू ऋषींसोबत परत येण्यास समर्थ आहेस, हे पुरुवंशा.
इत्युक्त्वा सर्वदमनं कण्वः शिष्यानथाब्रवीत्। शकुन्तलामिमां शीग्रं सपुत्रामाश्रमादितः
असे सर्वदमनाला सांगून कण्व ऋषींनी शिष्यांना म्हटले, 'शकुंतला आणि तिच्या मुलाला लवकर आश्रमातून घेऊन जा.'
भर्तुः प्रापयताभ्याशं सर्वलक्षणपूजिताम्। नारीणां चिरवासो हि बान्धवेषु न रोचते
सर्व शुभ लक्षणांनी सन्मानित अशा हिला तिच्या पतीजवळ घेऊन जा; कारण स्त्रियांना नातेवाईकांकडे फार काळ राहणं आवडत नाही.
कीर्तिचारित्रधर्म्नस्तस्मान्नयत मा चिरम्
म्हणून, कीर्ती, वर्तन आणि धर्म यासाठी, उशीर करू नका—तिला लगेच घेऊन जा.
धर्माभिपूजितं पुत्रं काश्यपेन निशाम्य तु। काश्यपात्प्राप्य चानुज्ञां मुमुदे च शकुन्तला
कश्यप ऋषींनी तिच्या पुत्राचा धर्मपूर्वक सन्मान केला, आणि कश्यपांची परवानगी मिळाल्यावर शकुंतला आनंदली.
कण्वस्य वचनं श्रुत्वा प्रतिगच्छेति चासकृत्। तथेत्युक्त्वा तु कण्वं च मातरं पौरवोऽब्रवीत्। किं चिरायसि मातस्त्वं गमिष्यामो नृपालयम्
कण्वांचे शब्द ऐकून, आणि वारंवार 'जा' असं सांगितल्यावर, पुरुवंशजाने कण्व आणि आपल्या आईला म्हटलं, 'आई, तू का उशीर करतेस? आपण राजवाड्याकडे जाऊया.'
एवमुक्त्वा तु तां देवीं दुष्यन्तस्य महात्मनः। अभिवाद्य मुनेः पादौ गन्तुमैच्छत्स पौरवः
दुष्यंताच्या त्या पुण्यवंत पत्नीला असं सांगून, पुरुवंशजाने ऋषींच्या पायांना वंदन केलं आणि निघायचं ठरवलं.
शकुन्तला च पितरमभिवाद्य कृताञ्जलिः। प्रदक्षिणीकृत्य तदा पितरं वाक्यमब्रवीत्
शकुंतलेने हात जोडून वडिलांना वंदन केलं, त्यांची प्रदक्षिणा घातली आणि मग वडिलांना म्हणाली—
अज्ञानान्मे पिता चेति दुरुक्तं वापि चानृतम्। अकार्यं वाप्यनिष्टं वा क्षन्तुमर्हति तद्भवान्
माझ्याकडून अज्ञानामुळे कधी 'हे माझे वडील नाहीत' असं बोलणं, कठोर किंवा खोटं बोलणं, अयोग्य किंवा अप्रिय वर्तन झालं असेल, तर कृपया ते मला माफ करा.
एवमुक्तो नतशिरा मुनिर्नोवाच किंचन। मनुष्यभावात्कण्वोऽपि मुनिरश्रूण्यवर्तयत्
असं ऐकून, ऋषी डोकं खाली घालून काहीच बोलले नाहीत; माणूस असल्यामुळे कण्व ऋषींच्या डोळ्यांतही अश्रू आले.
अब्भक्षान्वायुभक्षांश्च शीर्णपर्णाशनान्मुनीन्। फलमूलाशिनो दान्तान्कृशान्धमनिसंततान्
पाण्यावर किंवा वाऱ्यावर जगणारे, गळून पडलेली पानं खाणारे, फळमुळं खाणारे, संयमी, कृश, आणि शिरा दिसणारे असे सर्व तपस्वी त्यांनी बोलावले.
व्रतिनो जटिलान्मुण्डान्वल्कलाजिनसंवृतान्। समाहूय मुनिः कण्वः कारुण्यादिदमब्रवीत्
व्रतस्थ, जटा ठेवणारे किंवा मुंडण केलेले, झाडाच्या साली किंवा जनावरांच्या कातड्याचे वस्त्र घालणारे असे सर्व तपस्वी एकत्र बोलावून, कण्व ऋषींनी करूणेने असे सांगितले—
मया तु लालिता नित्यं मम पुत्री यशस्विनी। वने जाता विवृद्धा च न च जानाति किंचन
ही माझी कीर्तीमान मुलगी, जंगलात जन्मलेली आणि वाढलेली, मी नेहमी जपली; तिला बाहेरच्या जगाचा काहीही अनुभव नाही.
आश्रमात्तु पथा सर्वैर्नीयतां क्षत्रियालयम्। द्वितीययोजने विप्राः प्रतिष्ठानं प्रतिष्ठितम्
तुम्ही सर्वांनी तिला आश्रमातून क्षत्रियाच्या घरी पोहोचवा; दुसऱ्या योजनावर, ब्राह्मणांनो, प्रतिष्ठान नावाचं नगर आहे.
प्रतिष्ठाने पुरे राजा शाकुन्तलपितामहः। अध्युवास चिरं कालमुर्वश्या सहितः पुरा
प्रतिष्ठान या नगरीत, शकुंतलेचा आजोबा राजा पूर्वी उर्वशीसोबत खूप काळ राहिला होता.
अनूपजाङ्गलयुतं धनधान्यसमाकुलम्। प्रतिष्ठितं पुरवरं गङ्गायामुनसङ्गमे
गंगा-यमुना संगमावर वसलेलं ते प्रतिष्ठान नगर दलदली, जंगलांनी वेढलेलं असून, धनधान्याने समृद्ध आहे.
तत्र सङ्गममासाद्य स्नात्वा हुतहुताशनाः। शाकमूलफलाहारा निवर्तध्वं तपोधनाः। अन्यथा तु भवेद्विप्रा अध्वनो गमने श्रमः
त्या संगमावर पोहोचल्यावर, स्नान करून, अग्निहोत्र करून, भाजी, मुळं, फळं खाऊन तुम्ही तपस्वी परत या; नाहीतर, ब्राह्मणांनो, प्रवासाने थकवा येईल.
तथेत्युक्त्वा च ते सर्वे प्रातिष्ठन्त महौजसः। `शकुन्तलां पुरस्कृत्य दुष्यन्तस्य पुरं प्रति
'तसं होईल' असं म्हणून, ते सर्व तेजस्वी तपस्वी शकुंतलेला पुढे घेऊन दुष्यंताच्या नगरीकडे निघाले.
गृहीत्वा चामरप्रख्यं पुत्रं कमललोचनम्। आजग्मुश्च पुरं रम्यं दुष्यन्ताध्युषितं वनात्
कमलासारख्या डोळ्यांचा, चामरासारखा तेजस्वी मुलगा घेऊन, ते वनातून सुंदर दुष्यंताच्या नगरीत आले.
शकुन्तलां समादाय मुनयो धर्मवत्सलाः। ते वनानि नदीः शैलान्गिरिप्रस्रवणानि च
धर्मप्रिय तपस्वी शकुंतलेला घेऊन, त्यांनी जंगलं, नद्या, पर्वत, आणि डोंगरातील झरे ओलांडले.