ଭୀମ ଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେମାନେ ଘାସ ଦବା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁକ୍ତି, ମୁଷ୍ଟି ଆଟକା—ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର କୁସ୍ତି କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଏକାଉଁଠି ଲଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ସହରର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଣିକ, ହଜାର ହଜାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏକାଠି ହେଲେ। ଶୂଦ୍ର, ବାଘ ସଦୃଶ ପୁରୁଷ, ମହିଳା ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଆସି ଭିଡ଼ ଲାଗିଗଲା। ସମଗ୍ର ସ୍ଥଳ ଲୋକମାନେ ଠସେଇ ଥିଲେ। ଉଭୟଙ୍କ ହସ୍ତ ଘାତ, ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ପ୍ରତିଆଲିଙ୍ଗନରୁ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଧକ୍କା ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ବଜ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ଟକ୍କର ଲାଗିଥିବା ପରି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ଦୁଇଁଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରତିଏକ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ଖୋଜୁଥିଲେ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଣ୍ଡ ଝପଟିବା ମେଷ, ରାତିରେ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଚଢ଼ୁଥିବା ଜନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱ ଚରଣ ଦେଇ ମାରୁଥିବା, ବା ଟିଆପାଖି ଚଞ୍ଚୁ ଦେଇ ମାରୁଥିବା ପରି ଲଡ଼ୁଥିଲେ। ଏଠିରେ, ଭୀମ ଭିଡ଼କୁ ଚାପି ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର କରିଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଭୃତ୍ରା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଛି। ଏବେ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଉଠି ଟାଣି, ଘେଷି, ପ୍ରତିଘେଷି, ମୁଣ୍ଡି ଦେଇ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ସହିତ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଉଠି ଗାଲି ଦେଇ, ଶିଳା ଟକ୍କର ଲାଗିଥିବା ପରି ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ମୁଷ୍ଟି ଘାତ କଲେ, ଭୀମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି ଆଘାତ କଲେ। ଦୁଇଁଜଣେ ଚଉଡ଼ା ଛାତି, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ କୁସ୍ତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନ ଲୋହା ଗଦା ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିନଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ପନ୍ଦର ଦିନ ଧରି ଦିନ ରାତି ଖାଇବା ଓ ବିଶ୍ରାମ ବିନା ଚାଲିଥିଲା। ତେର ଦିନ ହେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ଚୌଦ୍ଧ ଦିନ ରାତିରେ ମଗଧର ରାଜା ଶ୍ରମରେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି କ୍ଲାନ୍ତ ଦେଖି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭୀମଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି କହିଲେ—"କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାପି ଦିଅ, ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ଦେଇପାରେ। ଏହିଠାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆଜି ରାଜାଙ୍କୁ ଦଳନ କର।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବ ଭୀମ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ଏଠିରେ ବଳଶାଳୀ ଭୀମ, ଅଜୟ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଧରି ତାଙ୍କୁ ହରାଇବା ନିମନ୍ତେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଭୀମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ, ମୋର କୌଣସି କ୍ଷମା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କ୍ରୁର କର୍ମ କରି ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ନାଶ କରିଛି।" ଭୀମଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ବାନ କରି କହିଲେ, "ଭୀମ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତୁମେ ଯେତେ ଶୂର ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତାହା ଏବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିପକ୍ଷରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କର। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚାରିଅଁ ତୁମ ହସ୍ତେ ନିହତ ହେବା ଲିଖିତ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଗଗନରେ ଶୁଣିଛି। ଗୋମନ୍ତ ପର୍ବତରେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ବଳରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନା କରି ମଗଧମାନେ କିଏ ବଞ୍ଚିପାରିବ? ତେଣୁ ଏହାର ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ହସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ, ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଏହି ମଗଧ ପତିଙ୍କୁ ବଧ କର।" ଭୀମ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ମନେ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବାୟୁର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ଭୀମ, ଶତବାର ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପିଠିକୁ ଦୁଇ ଘୁଁଡି ଦେଇ ଚକ୍ରାଏ, ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଫାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ମଗଧମାନେ ତରସି ଉଠିଲେ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଗର୍ଭ ଗିରିଗଲା। ଭୀମସେନ ଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦହାଡ଼ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ—"ହିମାଲୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା କି? ପୃଥିବୀ ଫାଟିଗଲା କି?"—ଏମିତି ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ଚାହିଁ, ଏକ ଲକଡ଼ି ଧରି ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୀମଙ୍କୁ ସଙ୍କେତ ଦେଲେ। ଏହି ସଙ୍କେତ ବୁଝି, ଭୀମ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ତଥାପି, ଜରାସନ୍ଧ ପୁନି ଦୁଇ ଭାଗ ଯୋଡ଼ି ଏକାଠି ହୋଇ, ଭୀମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଆଉଥରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ପୁନି କୃଷ୍ଣ ଏକ ଲକଡ଼ି ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଉଲ୍ଟା କରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏହାର ଅର୍ଥ ଭୀମ ବୁଝିଗଲେ। ଏଥିରେ, ଭୀମ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଏବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ମାଂସ, ଅସ୍ଥି, ମଜ୍ଜା, ଚର୍ମ ସବୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ସେ ମୃତ ଦେହ ପରି ଏକ ଚିରା ଗାଢ଼ା ଦେହ ଭଳି ପଡ଼ି ରହିଲେ। ତା'ପରେ, ରାଜଦ୍ବାର ନିକଟେ, ଏହି ରାତିରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଦଳନ କରିଥିବା ଭୀମ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।