ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦେଖି ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ବୟସ୍କ ଭାବି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—‘ଏହି ବୟସ୍କ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶୁକ୍ଲ କେଶ ଓ ଚମଡ଼ିରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଭୀଷ୍ମ, ଏଠାକୁ କାହିଁକି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ଆସିଛନ୍ତି?’ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ପଚାରିଲେ—‘ଭୀଷ୍ମ, ଯିଏ ନିଜକୁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଲୋକେ କ’ଣ କହିବେ? ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ନାମ ଅନର୍ଥକ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।’ ଏପରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ରୋଷ ଆସିଗଲା। ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ ନିଜେ ସେହି କନ୍ୟାମାନେ ଚୟନ କଲେ ଓ ବିଜୟୀ ବଜ୍ରଧ୍ୱନି ପରି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—‘ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ କହନ୍ତି, ଯୋଗ୍ୟକୁ କନ୍ୟା ଦେବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ। କେହି କେହି ସେମାନେ ସମ୍ଭବ ଅନୁସାରେ ସଜାଇ ଓ ଧନ ଦେଇ କନ୍ୟା ଦିଅନ୍ତି, କେହି ଦୁଇଟି ଗାଈ ସହିତ ଦିଅନ୍ତି। କେହି ଘୋଷିତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ, କେହି ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି, କେହି କନ୍ୟାଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ, କେହି କିଛି ଅବଧାନ ନ ଥିବାବେଳେ, କେହି ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଅପେକ୍ଷିତାକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଋଷି ବିବାହ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରନ କରି ବିବାହ କରନ୍ତି; ଅଷ୍ଟମ ବିବାହ ପ୍ରକାର—ଧନ ବିବାହ—ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି। ରାଜବଂଶୀମାନେ ସ୍ୱୟଂବରକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମଶୀଳମାନେ କହନ୍ତି ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନେବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ, ଜିତିବା କି ବିଫଳ ହେବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।’ ଏପରି କହି, ଭୀଷ୍ମ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ କାଶୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କଥା କହିଲେ। ପରେ ସେ କୌରବ ଭୀଷ୍ମ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ନିଜ ରଥରେ ବସାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଏଠାଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉଠିଗଲେ, ନିଜ-ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଦାନ୍ତ କଟୁଥିଲେ। ସେମାନେ ତାରାସମୂହ ଭଳି ଅଲଙ୍କାର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଏଠାରେ ବଡ଼ ଅସ୍ଥିରତା ଆସିଗଲା। ଅଲଙ୍କାର ଓ କବଚ ଚାରିପଟେ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗିଥିଲା। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଚମତ୍କାର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସଜାଇ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପିଛୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏହା ପରେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସେହି ଯୁଦ୍ଧର ଧ୍ୱନି କାନ୍ତାର ଅଞ୍ଚଳକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା। ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ଦଶ ହଜାର ତୀର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରେ ମାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଛୁଁବା ପୂର୍ବରୁ ଭୀଷ୍ମ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ କାଟିଦେଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଚାରିପଟେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ତୀରବୃଷ୍ଟି ପୃଷ୍ଟି ଭଳି ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ତୀରଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ। ତା’ପରେ ଭୀଷ୍ମ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ତିନିଟି ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ମାରିଲେ। ଏହାର ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ, ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜାକୁ ଦୁଇଟି ତୀର ମାରିଲେ, ତାଙ୍କର ବୀରତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଯୁଦ୍ଧ ପରି ଭୟାନକ ଓ କମ୍ପନାଦାୟକ ହେଲା। ସମସ୍ତ ବୀରମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ଭୀଷ୍ମ ତୀର ଓ ବାଣଦ୍ୱାରା ରଥଧ୍ୱଜ, କବଚ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ଦିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମ ଶତାଧିକ ଓ ହଜାରାଧିକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଓ ତ୍ୱରିତ ଚେଷ୍ଟା ସେଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ନିଜକୁ ଅକ୍ଷତ ରଖିଥିବା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ରକ୍ଷାକୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରେ, କାଶୀରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରଗାମୀ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆଣିଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମ, ସେହି କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଭାରତମାନଙ୍କ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ଵ ରାଜା ତାଙ୍କ ପଛୁଆଁ ଦେଖି ଦୌଡ଼ିଲେ। ଅଦମ୍ୟ ଶାଲ୍ଵ ରାଜା, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପ୍ରବଳ ହାତୀ ପରି ଆସିଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାଲ୍ଵ ରାଜା, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତା କନ୍ୟା ପାଇଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରି, ‘ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଶାଲ୍ଵ ରାଜା ରୋଷରେ ଭରି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଭୀଷ୍ମ ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନିପରି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି, ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟର ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ଏହି ମହାରଥୀ ନିଜ ରଥକୁ ଶାଲ୍ଵ ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଫେରିଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କ ମୁକାବିଲା ଦେଖିବାକୁ ଦଢ଼ିଗଲେ। ଦୁଇଟି ଗୋ-ବୃଷ ଭଳି, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା ଏକାଉପରେ ଏକା ଧାଡ଼ିଲେ, ନିଜର ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହାପରେ, ଶାଲ୍ଵ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଶତ-ଶତ ତୀରର ବୃଷ୍ଟିରେ ଭିଜାଇଦେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରଥମେ ଶାଲ୍ଵ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଚାପିଯିବା ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ‘ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!’ ବୋଲି କୁହିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଶାଲ୍ଵ ରାଜାଙ୍କ ତ୍ୱରିତ କୌଶଳ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଦଳନୀ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ—‘ଥମ୍ବ! ଥମ୍ବ!