କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ କନ୍ୟା ଗୃହରେ ଘଟିଥିବା ସବୁ ଘଟଣା ଜାଣିଥିଲେ । ସେଉଁଥିରୁ, ତିନି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳିକୁ ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଉଦ୍ୟାନରେ ବସି ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନା ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ । ଏପଟେ, ସୁଭଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଅଶାନ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀର ଶୁକାଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ମ୍ଲାନ ଓ ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ । ଭଦ୍ରା ଉଦାତ୍ତ ମନର ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ଦୀର୍ଘ ଓ ଦୁଃଖିତ ଥିଲା; ଶୟନାସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଭୋଗରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ଲାଗୁନଥିଲା । ତିନି ଦିନ ରାତି କେବେ ଶୁଇପାରୁନଥିଲେ, ମନେ ମନେ ପ୍ରାୟ ପ୍ରମାଦ ଦେଖାଉଥିଲେ । ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରାଣୀ ଆସି କହିଲେ, "ଅ’ ବୃଷ୍ଣିବଂଶଜ, ଦୁଃଖ କରନି, ସାହସ ଧର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ!" ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାଶୁ ଦେବକୀଙ୍କୁ ସୁଭଦ୍ରା ସମ୍ପର୍କରେ କହିଲେ । ଏହିଠି, ଅର୍ଜୁନ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଚଳନାରେ ମୈଥୁନ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ । ଏହି ଦେଖି ସୁଭଦ୍ରା ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଗଲେ; ଦିନ ରାତି ଶୁଇ ରହିଲେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ଅଂଶ ନେଲେ ନାହିଁ । ରାଣୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଭଦ୍ରା ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆସି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଅ’ ବୃଷ୍ଣିବଂଶଜ, ଦୁଃଖ କରନି, ସାହସ ଧର । ଚତୁର ରାଜା ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇବି ।" "ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ । ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବି । ପରେ ତୁମ ସ୍ଥିତି ଜାଣିବି; ଦୁଃଖ କରନି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା!" ଏପରି କହି, ମା ଭଲ ଚାହିଁ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭି ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ । ଗୁପ୍ତ ମିଳନରେ ତିନି କହିଲେ, “ଭଦ୍ରା ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି; ଉଦ୍ୟାନରେ ତପସ୍ବୀ ଅଟୁଟ ଅର୍ଜୁନ ଅଛନ୍ତି ।” ଏହି ଘଟଣା ଅକୃର, କୃଷ୍ମ, ଆହୁକ, ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଜଣାଇବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଗଲା; ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଚାହିଲେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ । ବସୁଦେବ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଅକୃର ଓ ଆହୁକଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ତାପରେ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ମିଶି ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ । ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, “ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହି କାମ, ଏହି ଉପାୟ ।” ଏଥିରେ ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ, ସାତ୍ୟକି, ଗଦା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ପ୍ରିଥୁଶ୍ରବାସ, କୃଷ୍ଣ, ଶିନି, ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା, ଦେବକୀ, ରୋହିଣୀ, ବସୁଦେବ ଏବଂ ପୂର୍ବଜ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱାଦଶମ ଦିନରେ ବିବାହ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଅବଗତି ବିନା, ଗଦାଙ୍କ ଭାଇ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ଉପକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ । ଏହି ବିବାହକୁ ମହାଦେବଙ୍କ ପୂଜାର ମହୋତ୍ସବ ଭାବେ ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ଏବଂ ଏହା ଚୋଉଁତିସ ଦିନ ଚାଲିବାକୁ ଥିବା କହାଗଲା, ଯାହା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ । ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଯିବାକୁ ନଗରରେ ଘୋଷଣା ହେଲା । ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା, ଯାଦବ, ସ୍ତ୍ରୀ, ପରିଚାରକ, ପୁଅ, ଭାଇମାନେ ସହିତ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲା । ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ ସମସ୍ତେ ତାହା ଅନୁସରଣ କଲେ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦଶାର୍ହ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଚୋଉଁତିସ ଦିନ ଧରି ଏକ ମହା ଉତ୍ସବ ହେଲା, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ, ଆହୁକ, ଅକୃର, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶିନି, ସାତ୍ୟକି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସମୁଦ୍ରପାରେ ଗଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରଥ ଓ ପତାକା ସହିତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ । ନଗରବାସୀମାନେ ତରଣୀରେ ଚଢି ସମୁଦ୍ରପାରେ ଗଲେ; ତାହାଁଠାରେ ଦଶାର୍ହମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସୁଭଦ୍ରା କମଳନୟନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବର୍ତ୍ତମାନ ବାର ଦିନ ଏଠାରେ ରହି ଆବଶ୍ୟକ ନିୟମ କରିବାକୁ ପଡିବ ।” “ଏଠି ରହିଥିବା ସମୟରେ କିଏ ସେଉଁଠି ସେବା କରିବେ?”—ସେ ପଚାରିଲେ । ତାହାରେ ହୃଷୀକେଶ କହିଲେ, “ତୁମେ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଏ? ଏହି କାମ ପାଇଁ ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ ।” “ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ଏହି ତପସ୍ବୀଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାଧବୀ; ଆମ ପରାମର୍ଶରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି ସେବା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମର ।” “ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଖ୍ୟାତି ଓ ଧର୍ମ ଦୁହିଁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଅତିଥି ଓ ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ପାଇଁ ।” “ସତର୍କ ରୁହ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଓ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିବା ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ ଦଂଡ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ । ଏପରି ଭାବେ ଦ୍ୱୀପରେ ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିତ୍ର୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ । ନଗାଡ଼ା ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ସାତ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା, ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଦ୍ୱୀପ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଗଲା । ସେ ଦ୍ୱୀପ ପର୍ବତ ଓ ବିଶାଳ ଅଟବୀରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମପୁଷ୍କର ଝିଲି ଜାଲରେ ସାତ୍ୱତମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ । ଅନେକ ଝିଲି, ଜଳାଶୟ, ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ବସୁଦେବଙ୍କ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ କରିଥିଲା । ସେହି ସମୟରେ, ଏହା କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗ । ଚୋଉଁତିସ ଦିନ ଓ ରାତି ଉଗ୍ରସେନ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକ ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଲିନ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ଯାଦବ ମନୋହର ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଲେପନ କରି, ଆନନ୍ଦ ଭରି ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ । ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ସଙ୍ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀ କୃଷ୍ଣ ବିଦାୟ ନେବା ପରେ, ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ସମୟ ଭାବିଲେ ।