ସମେତ୍ଯ ଯଦୁସିଂହସ୍ଯ ଚକ୍ରୁରସ୍ଯାଞ୍ଜଲିଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ହୃଷୀକେଶଂ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ କମଲେକ୍ଷଣାଃ
ସେମାନେ ସମେତି ଯଦୁସିଂହଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କମଳନୟନୀ ମହିଳା ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ନାରଦେନ ସମାଖ୍ଯାତମସ୍ମାକଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ। ଆଗମିଷ୍ଯତି ଗୋଵିନ୍ଦଃ ସୁରକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ନାରଦ ଆମକୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଦେବତାଙ୍କର କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଗୋବିନ୍ଦ ଆସିବେ ।
ସୋଽସୁରଂ ନରକଂ ହତ୍ଵା ନିଶୁମ୍ଭଂ ମୁରମେଵ ଚ। ଭୌମଂ ଚ ସପରୀଵାରଂ ହଯଗ୍ରୀଵଂ ଚ ଦାନଵମ୍
ସେ ନରକ ନାମକ ଅସୁର, ନିଶୁମ୍ଭ, ମୁର, ଭୌମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଏବଂ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ ।
ତଥା ପଞ୍ଚଜନଂ ଚୈଵ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତେ ଧନମକ୍ଷଯମ୍। ସୋଽଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ଯୁଷ୍ମନ୍ମୋକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏଭଳି ପଞ୍ଚଜନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଳିବେ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଲାଭ କରିବେ; ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଗମଦ୍ଧୀରୋ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦସ୍ତଥା। ତ୍ଵାଂ ଚିନ୍ତଯାନାଃ ସତତଂ ତପୋ ଘୋରମୁପାସ୍ମହେ
ଏଭଳି କହି, ଧୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ଦେବଋଷି ନାରଦ ଚାଲିଗଲେ; ଆମେ ସଦା ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ ।
କାଲେଽତୀତେ ମହାବାହୁଂ କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ ମାଧଵମ୍। ଇତ୍ଯେଵଂ ହୃଦି ସଙ୍କଲ୍ପଂ କୃତ୍ଵା ପୁରୁଷସତ୍ତମ। ତପଶ୍ଚରାମ ସତତଂ ରକ୍ଷ୍ଯମାଣା ହି ଦାନଵୈଃ
‘କେବେ ଆମେ ମହାବାହୁ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବୁ?’—ଏଭଳି ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ସଦା ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ, ଯଦିଓ ଦାନବମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ।
ତତୋଽସ୍ମତ୍ପ୍ରିଯକାମାର୍ଥଂ ଭଗଵାନ୍ମାରୁତୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ଯଥୋକ୍ତଂ ନାରଦେନାଥ ନ ଚିରାତ୍ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଆମର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଭଗବାନ୍ ମାରୁତ କହିଲେ: ‘ନାରଦ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଏହା ଘଟିବ ।’
ତାସାଂ ପରମନାରୀଣାମୃଷଭାକ୍ଷଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତମ୍। ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵା ଗୃଷ୍ଟୀନାମିଵ ଗୋପତିମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭନୟନ ଠାକୁରୁଣି ଠିଆ ଥିବାକୁ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋପାଳ ଦେଖାଯାଏ ।
ତସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରୋପମଂ ଵକ୍ତ୍ରମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ମୁଦିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ। ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ମହାବାହୁମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସତ୍ଯଵ୍ରତ ପୁରା ଵାଯୁରିଦମସ୍ମାନିହାବ୍ରଵୀତ୍। ସର୍ଵଭୂତହିତଜ୍ଞଶ୍ଚ ମହର୍ଷିରପି ନାରଦଃ
ହେ ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୂର୍ବେ ବାୟୁଦେବ ଏଠାରେ ଆମକୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଜାଣିଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ସ ଭୌମଂ ନରକଂ ହତ୍ଵା ଭର୍ତା ଵୋ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେ ଭୂମିର ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତସ୍ଯର୍ଷିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଵଚନାଦେଵ ସତ୍ଯଂ ନୋ ଭର୍ତା ଭଵିତୁମର୍ହସି
ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନି ନାରଦଙ୍କର କୃପାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଯତ୍ପ୍ରିଯଂ ବତ ପଶ୍ଯାମ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରିଯମରିନ୍ଦମ। ଦର୍ଶନେନ କୃତାର୍ଥାଃ ସ୍ମୋ ଵଯମସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆମେ ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ଓ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲୁ, ଆଜି ତାହା ଦେଖିଲୁ। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା।
ଉଵାଚ ହି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵାସ୍ତା ଜାତମନ୍ମଥାଃ। ଯଥା ବ୍ରୂତ ଵିଶାଲାକ୍ଷ୍ଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦେଖି, କହିଲେ—'ହେ ବିଶାଳ ନୟନାଳି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ।'
ତତସ୍ତା ଗରୁଡେ ସର୍ଵାଃ ସରତ୍ନଧନସଞ୍ଚଯାଃ। କ୍ଷିପ୍ରମାରୋପଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀସୁତଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ରତ୍ନ ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ବସାଇଦେଲେ।
ସପକ୍ଷିଗଣମାତଙ୍ଗଂ ସଵ୍ଯାଲମୃଗପନ୍ନଗମ୍। ଶାଖାମୃଗଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ସପ୍ରସ୍ତରଶିଲାତଲମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ, ହାତୀ, ବନ୍ୟ ପଶୁ, ସାପ, ଶାଖାରେ ବସୁଥିବା ପଶୁମାନେ, ପାହାଡ଼ର ପଥର ଓ ଚଟାଣ ସହିତ ସେଠା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ନ୍ଯଙ୍କୁଭିଶ୍ଚ ଵରାହୈଶ୍ଚ ରୁରୁଭିଶ୍ଚ ନିଷେଵିତମ୍। ସପ୍ରପାତମହାସାନୁଂ ଵିଚିତ୍ରଶିଖିସଙ୍କୁଲମ୍
ବନ୍ୟ ଶୁଆ, ମୃଗ, ହରିଣ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଓ ଖଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ିଥିବା ସେଠା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ମହେନ୍ଦ୍ରାନୁଜଃ ଶୌରିଶ୍ଚକାର ଗୁରୁଡୋପରି। ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମଣିପର୍ଵତମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଶୌରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ମଣିପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ।
ଉପେନ୍ଦ୍ରଂ ବଲଦେଵଂ ଚ ଵାସଵଂ ଚ ମହାବଲମ୍। ସ୍ଵପକ୍ଷବଲଵିକ୍ଷେପୈର୍ମହାଦ୍ରିଶିଖରୋପମଃ
ଉପେନ୍ଦ୍ର, ବଳରାମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଡାଣାର ଶକ୍ତିରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସଂରାଵଂ ସ ଚକ୍ରେ ଗରୁଡୋ ଵହନ୍। ଆରୁଜନ୍ପର୍ଵତାଗ୍ରାଣି ପାଦପାଂଶ୍ଚ ସମୁତ୍କ୍ଷିପନ୍
ଗରୁଡ଼ ସେମାନଙ୍କୁ ବହି ନେଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉଖାଡ଼ି ଓ ବୃକ୍ଷ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ।
ସଞ୍ଜହାର ମହାଭ୍ରାଣି ଵୈଶ୍ଵାନରପଥଂ ଗତଃ। ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରତାରାଣାଂ ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ଅଗ୍ନିର ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସପ୍ତୃଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମ୍ଲାନ ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଜାଲମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚାଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚ ପରନ୍ତପ। ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯତମଂ ସ୍ଥାନଂ ଦେଵଲୋକମରିନ୍ଦମଃ
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଆଲୋକ ଝାଲିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେ ପବିତ୍ରତମ ସ୍ଥାନ, ଦେବଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶକ୍ରସଦ୍ମ ସମାସାଦ୍ଯ ଚାଵରୁହ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ। ସୋଽଭିଵାଦ୍ଯାଦିତେଃ ପାଦାଵର୍ଚିତଃ ସର୍ଵଦୈଵତୈଃ। ବ୍ରହ୍ମଦକ୍ଷପୁରୋଗୈଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଭିରେଵ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତଳେ ଅବତରିଲେ। ସେ ଅଦିତିଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅଦିତେଃ କୁଣ୍ଡଲେ ଦିଵ୍ଯେ ଦଦାଵଥ ତଦା ଵିଭୁଃ। ରତ୍ନାନ ଚ ପରାର୍ଘ୍ଯାଣି ରାମେଣ ସହ କେଶଵଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଦିତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ, ଏବଂ କେଶବ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତତ୍ସର୍ଵମଦିତିର୍ଵାସଵାନୁଜମ୍। ପୂଜଯାମାସ ଦାଶାର୍ହଂ ରାମଂ ଚ ଵିଗତଜ୍ଵରା
ଅଦିତି ସେସବୁ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦାଶାର୍ହ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶଚୀ ମହେନ୍ଦ୍ରମହିଷୀ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହିଷୀଂ ତଦା। ସତ୍ଯଭାମାଂ ତୁ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ଅଦିତ୍ଯୈ ସା ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀ ଶଚୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାଣୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅଦିତିଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ସା ତସ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଭାମାଯାଃ କୃଷ୍ଣାପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା। ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଦେଵମାତା ସତ୍ଯାଯୈ ଵିଗତଜ୍ଵରା
ତାପରେ ଦେବମାତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଜରାଂ ନ ଯାସ୍ଯସି ଶୁଭେ ଯାଵତ୍କୃଷ୍ଣୋଽସ୍ତି ଭୂତଲେ। ସର୍ଵଗନ୍ଧଗୁଣୋପେତା ଭଵିଷ୍ଯସି ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧା ହେବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଗୁଣ ତୁମେ ପାଇବ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ସତ୍ଯଭାମା ଵୈ ପୌଲୋମୀଂ ଚ ସୁମଧ୍ଯମା। ଶଚ୍ଯାପି ସମନୁଜ୍ଞାତା ଯଯୌ କୃଷ୍ଣନିଵେଶନମ୍
ସତ୍ୟଭାମା ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେହଯୁକ୍ତ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶଚୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତଃ। ଦ୍ଵାରକାଂ ପ୍ରଯଯୌ କୃଷ୍ଣୋ ଦେଵଲୋକାଦରିନ୍ଦମଃ
ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଓ ମହାଋଷିମାନେ ସେବା କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଦେବଲୋକରୁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।