ତତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗିରିଵରାତ୍ସମୁଦୀର୍ଣମହାବଲଃ।' ଗରୁଡଃ ପକ୍ଷିରାଟ୍ ତୂର୍ଣଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିବୁଧାନ୍ପ୍ରତି
ତାପରେ ସେଇ ପର୍ବତରୁ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଗରୁଡ଼ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିବଲଂ ଚୈଵ ପ୍ରାକମ୍ପନ୍ତ ସୁରାସ୍ତତଃ। ପରସ୍ପରଂ ଚ ପ୍ରତ୍ଯଘ୍ନନ୍ସର୍ଵପ୍ରହରଣାନ୍ଯୁତ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ କାପିଉଠିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ତତ୍ର ଚାସୀଦମେଯାତ୍ମା ଵିଦ୍ଯୁଦଗ୍ନିସମପ୍ରଭଃ। ଭୌମନଃ ସୁମହାଵୀର୍ଯଃ ସୋମସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷିତା
ସେଠାରେ ଏକ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଆଗ ଓ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଭୂମିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସୋମଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ସ ତେନ ପତଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ପକ୍ଷତୁଣ୍ଡନଖୈଃ କ୍ଷତଃ। ମୁହୂର୍ତମତୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଵିନିହତୋ ଯୁଧି
ସେ ଗରୁଡଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପଖ, ଚଞ୍ଚୁ ଓ ନଖରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ।
ରଜଶ୍ଚୋଦ୍ଧୂଯ ସୁମହତ୍ପକ୍ଷଵାତେନ ଖେଚରଃ। କୃତ୍ଵା ଲୋକାନ୍ନିରାଲୋକାଂସ୍ତେନ ଦେଵାନଵାକିରତ୍
ତାପରେ ଗରୁଡ ଆକାଶରେ ଉଡି ନିଜ ପଖର ଝଟକାରେ ବଡ ଧୂଳି ଉଡାଇଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲେ।
ତେନାଵକୀର୍ଣା ରଜସା ଦେଵା ମୋହମୁପାଗମନ୍। ନ ଚୈଵଂ ଦଦୃଶୁଶ୍ଛନ୍ନା ରଜସାଽମୃତରକ୍ଷିଣଃ
ସେ ଧୂଳିରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମରେ ପଡିଗଲେ; ଏଭଳି ଧୂଳିରେ ଢାକି ରହିବାରୁ ସେମାନେ ଅମୃତର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସଂଲୋଡଯାମାସ ଗରୁଡସ୍ତ୍ରିଦିଵାଲଯମ୍। ପକ୍ଷତୁଣ୍ଡପ୍ରହାରୈସ୍ତୁ ଦେଵାନ୍ସ ଵିଦଦାର ହ
ଏଭଳି ଗରୁଡ ତିନି ଲୋକକୁ ଉପଥଳାଇ ଦେଲେ, ନିଜ ପଖ ଓ ଚଞ୍ଚୁର ଆଘାତରେ ଦେବତାମାନେ ଭାଗି ଭାଗି ଯାଇଲେ।
ତତୋ ଦେଵଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵାଯୁମଚୋଦଯତ୍। ଵିକ୍ଷିପେମାଂ ରଜୋଵୃଷ୍ଟିଂ ତଵେଦଂ କର୍ମ ମାରୁତ
ତାପରେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବତା ବେଗରେ ବାୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଧୂଳି ବର୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହି କାମ ତୁମର, ବାୟୁ!'
ଅଥ ଵାଯୁରପୋଵାହ ତଦ୍ରଜସ୍ତରସା ବଲୀ। ତତୋ ଵିତିମିରେ ଜାତେ ଦେଵାଃ ଶକୁନିମାର୍ଦଯନ୍
ତାପରେ ବାୟୁ ବଡ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଧୂଳିକୁ ବହି ଦେଲେ; ଅନ୍ଧାର ହଟିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପକ୍ଷୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନନାଦୋଚ୍ଚୈଃ ସ ବଲଵାନ୍ମହାମେଘ ଇଵାମ୍ବରେ। ଵଧ୍ଯମାନଃ ସୁରଗଣୈଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ଭୀଷଯନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଆକାଶରେ ବଡ ମେଘ ପରି ଉଚ୍ଚ ରବ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କରୁଥିବାବେଳେ।
ଉତ୍ପପାତ ମହାଵୀର୍ଯଃ ପକ୍ଷିରାଟ୍ ପରଵୀରହା। ସମୁତ୍ପତ୍ଯାନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥଂ ଦେଵାନାମୁପରି ସ୍ଥିତମ୍
ବଡ ଶୂର ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ପକ୍ଷୀରାଜ ଉଡି ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଭୟ ହେଲେ।
ଵର୍ମିମୋ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ନାନାଶସ୍ତ୍ରୈରଵାକିରନ୍। ପଟ୍ଟିଶୈଃ ପରିଧୈଃ ଶୂଲୈର୍ଗଦାଭିଶ୍ଚ ସଵାସଵାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶି ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର—ଅଣ୍ଡା, ଗଦା, ବାଣ, ଶୂଳ ଆଦି—ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
କ୍ଷୁରପ୍ରୈର୍ଜ୍ଵଲିତୈଶ୍ଚାପି ଚକ୍ରୈରାଦିତ୍ଯରୂପିଭିଃ। ନାନାଶସ୍ତ୍ରଵିସର୍ଗୈସ୍ତୈର୍ଵଧ୍ଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ
ତିକ୍ତ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚକ୍ର ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରାଗଲା।
କୁର୍ଵନ୍ସୁତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ପକ୍ଷିରାଣ୍ଣ ଵ୍ଯକମ୍ପତ। ନିର୍ଦହନ୍ନିଵ ଚାକାଶେ ଵୈନତେଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ପକ୍ଷାଭ୍ଯାମୁରସା ଚୈଵ ସମନ୍ତାଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷିପତ୍ସୁରାନ୍
ପକ୍ଷୀରାଜ ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ; ବୈନତୀୟ ଶୂର, ଆକାଶକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥିବା ପରି, ନିଜ ପଖ, ଛାତି ଓ ଚଞ୍ଚୁରେ ଦେବତାମାନେ ଉଡାଇ ଦେଲେ।
ତେ ଵିକ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତତୋ ଦେଵା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଗରୁଡାର୍ଦିତାଃ। ନଖତୁଣ୍ଡକ୍ଷତାଶ୍ଚୈଵ ସୁସ୍ରୁଵୁଃ ଶୋଣିତଂ ବହୁ
ଗରୁଡଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦେବତାମାନେ ଭାଗି ଯାଇଲେ; ତାଙ୍କର ନଖ ଓ ଚଞ୍ଚୁରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅନେକ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
ସାଧ୍ଯାଃ ପ୍ରାଚୀଂ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଵସଵୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍। ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ ସହିତା ରୁଦ୍ରାଃ ପତଗେନ୍ଦ୍ରପ୍ରଧର୍ଷିତାଃ
ସାଧ୍ୟମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ପୂର୍ବ ଦିଶାକୁ, ବସୁମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାକୁ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଏକସାଥି ଗରୁଡଙ୍କ ଆଘାତରେ ଭାଗି ଯାଇଲେ।
ଦିଶଂ ପ୍ରତୀଚୀମାଦିତ୍ଯା ନାସତ୍ଯାଵୁତ୍ତରାଂ ଦିଶମ୍। ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣା ଯୁଧ୍ଯମାନଂ ମହୌଜସଃ
ଆଦିତ୍ୟମାନେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଶାକୁ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଶାକୁ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଶୂର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଗରୁଡକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଶ୍ଵକ୍ରନ୍ଦେନ ଵୀରେଣ ରେଣୁକେନ ଚ ପକ୍ଷିରାଟ୍। କ୍ରଥନେନ ଚ ଶୂରେଣ ତପନେନ ଚ ଖେଚରଃ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଅଶ୍ୱକ୍ରନ୍ଦ, ରେଣୁକ, କ୍ରଥନ ଓ ତପନ ନାମକ ଶୂରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଉଲୂକଶ୍ଵସନାଭ୍ଯାଂ ଚ ନିମେଷେଣ ଚ ପକ୍ଷିରାଟ୍। ପ୍ରରୁଜେନ ଚ ସଂଗ୍ରାମଂ ଚକାର ପୁଲିନେନ ଚ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଉଲୂକ, ସ୍ୱସନ, ନିମେଷ, ପ୍ରରୁଜ ଓ ପୁଲିନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତାନ୍ପକ୍ଷନଖତୁଣ୍ଡାଗ୍ରୈରଭିନଦ୍ଵିନତାସୁତଃ। ଯୁଗାନ୍ତକାଲେ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପିନାକୀଵ ପରଂତପ
ବୈନତୀୟ, ଯୁଗାନ୍ତରେ କ୍ରୁଧିତ ଶିବ ପରି, ନିଜ ପଖ, ନଖ ଓ ଚଞ୍ଚୁର ତୀରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଜଳାଇ ଦେଲେ।
ମହାବଲା ମହୋତ୍ସାହାସ୍ତେନ ତେ ବହୁଧା କ୍ଷତାଃ। ରେଜୁରଭ୍ରଘନପ୍ରଖ୍ଯା ରୁଧିରୌଘପ୍ରଵର୍ଷିଣଃ
ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍ସାହୀ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ଆହତ କରିଥିଲା; ସେମାନେ ଅସ୍ତିର ମେଘର ଦହାଡ଼ ଭଳି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ରକ୍ତର ଧାରା ଝରିଯାଉଥିଲା।
ତାନ୍କୃତ୍ଵା ପତଗଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵାନୁତ୍କ୍ରାନ୍ତଜୀଵିତାନ୍। ଅତିକ୍ରାନ୍ତୋଽମୃତସ୍ଯାର୍ଥେ ସର୍ଵତୋଽଗ୍ନିମପଶ୍ଯତ
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ନିଖୋଜ ହେବା ପରେ, ଅମୃତ ଖୋଜିବାକୁ ଆଗେଇ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖିଲା।
ଆଵୃଣ୍ଵାନଂ ମହାଜ୍ଵାଲମର୍ଚିର୍ଭିଃ ସର୍ଵତୋଽମ୍ବରମ୍। ଦହନ୍ତମିଵ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଂଶୁଂ ଚଣ୍ଡଵାଯୁସମୀରିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲା ଏକ ବଡ଼ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି, ତାହାର ଶିଖା ଆକାଶକୁ ଚାରିପାଖରେ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳୁଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିରଣରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଜ୍ଵଲନ୍ତମଗ୍ନିଂ ତମମିତ୍ରତାପନଃ ସମାସ୍ତରତ୍ପତ୍ରରଥୋ ନଦୀଭିଃ। ତତଃ ପ୍ରଚକ୍ରେ ଵପୁରନ୍ଯଦଲ୍ପଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁକାମୋଽଗ୍ନିମଭିପ୍ରଶାମ୍ଯ
ଶତ୍ରୁଦଳନ, ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରଥରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ନଦୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ପରେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିଜ ଆକାର କୁ ଛୋଟ କରିଦେଲେ।
ସୁଶୀଘ୍ରମାଗମ୍ଯ ପୁନର୍ଜଵେନ
ସେ ବହୁତ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ପୁନି ଫେରିଆସିଲେ।
ଜାମ୍ବୂନଦମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ମରୀଚିନିକରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଃ। ପ୍ରଵିଵେଶ ବଲାତ୍ପକ୍ଷୀ ଵାରିଵେଗ ଇଵାର୍ଣଵମ୍
ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାର ଭଳି ହୋଇ, ଅନେକ କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା, ସେ ପକ୍ଷୀ ଜୋର ଦେଇ ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ସ ଚକ୍ରଂ କ୍ଷୁରପର୍ଯନ୍ତମପଶ୍ଯଦମୃତାନ୍ତିକେ। ପରିଭ୍ରମନ୍ତମନିଶଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାରମଯସ୍ମଯମ୍
ଅମୃତ ଉପରେ, ସେ ଦେଖିଲା ଏକ ଚକ୍ର, ତାହାର ଧାର କ୍ଷୁର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଅବିରତ ଘୂରୁଥିଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହାର ଧାରରେ ତିଆରି।
ଜ୍ଵଲନାର୍କପ୍ରଭଂ ଘୋରଂ ଛେଦନଂ ସୋମହାରିଣାମ୍। ଘୋରରୂପଂ ତଦତ୍ଯର୍ଥଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ଦେଵୈଃ ସୁନିର୍ମିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ନାଶକ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା, ଦେବମାନେ ଅମୃତକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାନ୍ତରଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈ ପର୍ଯଵର୍ତତ ଖେଚରଃ। ଅରାନ୍ତରେଣାଭ୍ଯପତତ୍ସଂକ୍ଷିପ୍ଯାଙ୍ଗଂ କ୍ଷଣେନ ହ
ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଫାକ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ସେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲା; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ଶରୀର କୁ ସଂକୁଚିତ କରି, ଚକ୍ରର ତାର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଅଧଶ୍ଚକ୍ରସ୍ଯ ଚୈଵାତ୍ର ଦୀପ୍ତାନଲସମଦ୍ଵ୍ଯୁତୀ। ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜିହ୍ଵୌ ମହାଵୀର୍ଯୌ ଦୀପ୍ତାସ୍ଯୌ ଦୀପ୍ତଲୋଚନୌ
ସେ ଚକ୍ରର ତଳେ ଦେଖିଲା ଦୁଇଟି ସର୍ପ, ତାଙ୍କର ଚମକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଭଳି, ତାଙ୍କର ଜିହ୍ବା ତଡିତ୍ର ଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକୁଥିବା ମୁଖ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ।