ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ ମହାଭାଗ ପରଵାନସ୍ମି ଧର୍ମତଃ। ସ୍ଵଯଂ ତୁ ରୁଚିରେ ସ୍ଥାନେ ଵାସଯେର୍ଯଦୁନନ୍ଦନ
'ତୁମେ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଧର୍ମରେ ବାଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ, ଯାଦବମାନେ ଯେଉଁଠି ଭଲ ପାଉଛ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ରଖ।'
ପ୍ରୀତଃ ସ ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍। ବଲଦେଵୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ସେ କଥାରେ ଖୁସି ହୋଇ, ବଳରାମ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରାମ କହିଲେ।
ଆରାମେ ତୁ ଵସେଦ୍ଧୀମାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଵର୍ଷମାସକାନ୍। କନ୍ଯାଗୃହେ ସୁଭଦ୍ରାଯା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଜନମିଚ୍ଛଯା
'ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଚାରି ମାସ ଉଦ୍ୟାନରେ ରହୁନ୍ତୁ; ଭୋଜନ ଇଚ୍ଛା କଲେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଘରେ ଖାଆନ୍ତୁ।'
ଲତାଗୃହେଷୁ ଵସତାମିତି ମେ ଧୀଯତେ ମତିଃ। ଲବ୍ଧାନୁଜ୍ଞାସ୍ତ୍ଵଯା ତାତ ମନ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵଯାଦଵାଃ
'ଲତା ଘରରେ ରହିବେ — ଏହି ମୋର ମନରେ ଆସିଛି; ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଏହିକୁ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି।'
ବଲଵାନ୍ଦର୍ଶନୀଯଶ୍ଚ ଵାଗ୍ମୀ ଶ୍ରୀମାନ୍ବହୁଶ୍ରୁତଃ। କନ୍ଯାପୁରସମୀପେ ତୁ ନ ଯୁକ୍ତମିତି ମେ ମତିଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେଖିବାକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଭାଷଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧନୀ ଓ ବହୁତ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କନ୍ୟାମଣ୍ଡପ ନିକଟରେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଉଚିତ ନୁହେଁ—ମୋର ମତ ଏହି ଭଳି।
ଗୁରୁଃ ଶାସ୍ତା ଚ ନେତା ଚ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୋ ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ। ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ନ ଵିରୁଧ୍ଯେହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵଚସ୍ତଵ
ସେ ଗୁରୁ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ନେତା, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଓ ଧର୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ତାହାକୁ ବିରୋଧ କରିବି ନାହିଁ—ମୁଁ ତୁମର କଥା ଅନୁସାରେ କରିବି।
ଶୁଭାଶୁଭସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାତା ନାନ୍ଯୋଽସ୍ମି ଭୁଵି କଶ୍ଚନ
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା ଯେତେକି ମୁଁ ଜାଣେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଏପରି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଅଯଂ ଦେଶାତିଥିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସର୍ଵଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରଃ। ଧୃତିମାନ୍ଵିନଯୋପେତଃ ସତ୍ଯବାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ମହିମାଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମବାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୃଢ଼ ଓ ନମ୍ରତାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ।
ଯତିଲିଙ୍ଗଧରୋ ହ୍ଯେଷ କୋ ଵିଜାନାତି ମାନସମ୍। ତ୍ଵମିମଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ନୀତ୍ଵା କନ୍ଯାପୁରଂ ଶୁଭମ୍
ଏହିଁ ନିଶ୍ଚୟ ଯତିର ଚିହ୍ନ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି—କିଏ ତାଙ୍କର ମନ ଜାଣିପାରିବ? ତୁମେ, କମଳନୟନ, ଏହାକୁ ଶୁଭ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପକୁ ନେଇଯାଅ।
ନିଵେଦଯ ସୁଭଦ୍ରାଯୈ ମଦ୍ଵାକ୍ଯପରିଚୋଦିତଃ। ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ପାନୈଶ୍ଚ ଅନ୍ନୈରିଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ପୂଜଯ
ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଅ, ଏବଂ ଏହିଁ ଅତିଥିକୁ ମିଠା, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କର।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ସହିତୋ ଯତିନା ହରିଃ। କୃତ୍ଵା ତୁ ସଂଵିଦଂ ତେନ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କେଶଵୋଽଭଵତ୍
ତାହାଁକୁ ମନୋମନେ ମନ୍ଜୁରି କରି, ଯତିଙ୍କ ସହିତ ହରି ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଲେ ଏବଂ ତାହାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ପର୍ଵତେ ତୌ ଵିହୃତ୍ଯୈଵ ଯଥେଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ। ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଗୃହ୍ଯ ହସ୍ତେନ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ, ପାହାଡ଼ରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭ୍ରମଣ କରି, ପରେ ସେହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କୃଷ୍ଣ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ହାତ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଥିବା ଏକ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଥମାଵେଦଯାମାସ ରୁକ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମଯୋଃ। ହୃଷୀକେଶଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ଉଭେ ଚୋଚତୁର୍ଭୃଶମ୍
ହୃଷୀକେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ଦୁହେଁ ଏହି ଖବର ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ମନୋରଥୋ ମହାନେଷ ହୃଦି ନୌ ପରିଵର୍ତତେ। କଦା ଦ୍ରକ୍ଷାଵ ବୀଭତ୍ସୁଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ପୁରମାଗତମ୍
‘ଏହି ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା ଆମ ହୃଦୟରେ ଘୁରୁଛି—କେବେ ଆମେ ବୀଭତ୍ସୁ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସହରକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିପାରିବୁ?’
ଇତ୍ଯେଵଂ ହର୍ଷମାଣେ ତେ ଵଦନ୍ତ୍ଯୌ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରିଯମ୍। ରୁଗ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମେ ଵୈ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଯତିଃ
ଏଭଳି ଖୁସି ହୋଇ ଦୁହେଁ ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ଯତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ହର୍ଷମାଣାନାଂ ପାର୍ଥୋ ହର୍ଷମୁପାଗମତ୍। ପ୍ରାପ୍ତମଜ୍ଞାତରୂପେଣ ଚାଗତଂ ଚାର୍ଜୁନଂ ହରିଃ
ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଉଥିବାବେଳେ, ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ହରି ଅଜଣା ରୂପରେ ଆସିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ସତ୍କୃତ୍ଯ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ତୁ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚୈଵ ହ୍ଯପୂଜଯତ୍। ସ ତଂ ପ୍ରିଯାତିଥିଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯତିମାଗତମ୍
ସେ ଅତି ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଆଦର ଓ ପ୍ରେମରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ; ଯତିଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି ସମ୍ମାନ ଦିଆଗଲା।
ସୋଦର୍ଯାଂ ଭଗିନୀଂ କୃଷ୍ଣଃ ସୁଭଦ୍ରାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଅଯଂ ଦେଶାତିଥିର୍ଭଦ୍ରେ ସଂଶିତଵ୍ରତଵାନୃଷିଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ଭଦ୍ରେ, ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ଋଷି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତୁ ସତତଂ ପୂଜାଂ ତଵ କନ୍ଯାପୁରେ ଵସନ୍। ଆର୍ଯେଣ ଚ ପରିଜ୍ଞାତଃ ପୂଜନୀଯୋ ଯତିସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ ତୁମ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ସଦା ସମ୍ମାନ ପାଉନ୍ତୁ; ଆଦରଣୀୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଯତିକୁ ତୁମେ ସମ୍ମାନ କର।
ରାଗାଦ୍ଭରସ୍ଵ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯି ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈର୍ଯତିଂ ସଦା। ଏଷ ଯଦ୍ଯଦୃଷିର୍ବ୍ରୂଯାତ୍କାର୍ଯମେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଭଲପାଇ, ହେ ବୃଷ୍ଣିକୁମାରୀ, ସଦା ଏହି ଯତିଙ୍କୁ ମିଠା ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ଏହି ଋଷି ଯାହା କହିବେ, ନିଶ୍ଚିତ ତାହା କରିବା ଦରକାର, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସଖୀଭିଃ ସହିତା ଭଦ୍ରେ ଭଵାସ୍ଯ ଵଶଵର୍ତିନୀ। ପୁରା ହି ଯତଯୋ ଭଦ୍ରେ ଯେ ଭୈକ୍ଷାର୍ଥମନୁଵ୍ରତାଃ
ତୁମ ସଖୀମାନେ ସହିତ, ଭଦ୍ରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳ; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଯତିମାନେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ନିୟମ ରଖିଥିଲେ,
ତେ ବଭୂଵୁର୍ଦଶାର୍ହାଣାଂ କନ୍ଯାପୁରନିଵାସିନଃ। ତେଭ୍ଯୋ ଭୋଜ୍ଯାନି ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ଯଥାକାଲମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ। କନ୍ଯାପୁରଗତାଃ କନ୍ଯାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଯଶସ୍ଵିନି
ସେମାନେ ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପରେ ବସୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଅଲସତା ଛାଡି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ମିଠା ଦେଉଥିଲେ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ।
ସା ତଥେତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥାଽଽଥ ମାମ୍। ତୋଷଯିଷ୍ଯାମି ଵୃତ୍ତେନ କର୍ମଣା ଚ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଠିକ୍ ଅଛି, ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି ଏବଂ ମୋର ଆଚରଣ ଓ କାମରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି।'
ଏଵମେତେନ ରୂପେଣ କଂଚିତ୍କାଲଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଉଵାସ ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭଦ୍ରଯା ପରମାର୍ଚିତଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ କିଛି ଦିନ ଧନଞ୍ଜୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ଆଦର କଲେ।
ତସ୍ଯ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତାଂ ଵାସୁଦେଵସହୋଦରୀମ୍। ପଶ୍ଯତଃ ସତତଂ ଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମନୋଭଵଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସଦା ଦେଖିବା ସମୟରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜାଗିଲା।
ଗୂହଯନ୍ନିଵ ଚାକାରମାଲୋକ୍ଯ ଵରଵର୍ଣିନୀମ୍। ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ଵିନିଶ୍ଵସ୍ଯ ପାର୍ଥଃ କାମଵଶଂ ଗତଃ
ସେ ନିଜ ଭାବନା ଲୁଚାଇ ରଖି, ଭଦ୍ରାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ରୂପକୁ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘ ଓ ଉଷ୍ଣ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ, କାମନାରେ ଅଧୀନ ହେଲେ।
ସ କୃଷ୍ଣାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ମେନେ ନ ରୂପେ ଭଦ୍ରଯା ସମାମ୍। ପ୍ରାପ୍ତାଂ ଭୂମାନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରସେନାଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵା ଵରୁଣାତ୍ମଜାମ୍
ସେ ଭାବିଲେ, କୃଷ୍ଣା ଦ୍ରୌପଦୀ ରୂପରେ ଭଦ୍ରା ସମାନ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ସେ ଭୂମିରୁ ଲଭ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଅତୀତକାଲେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସର୍ଵାସ୍ତାପି ସୁରସ୍ତ୍ରିଯଃ। ନ ସମା ଭଦ୍ରଯା ଲୋକେ ଇତ୍ଯେଵଂ ମନ୍ଯତେଽର୍ଜୁନଃ
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ ହେବା ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଭାବିଲେ, ଏହି ଜଗତରେ ଭଦ୍ରା ସମାନ ଦେବୀମାନେ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଅତୀତସମଯେ କାଲେ ସୋଦର୍ଯାଣାଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ନ ସସ୍ମାର ସୁଭଦ୍ରାଯାଂ କାମାଙ୍କୁଶନିଵାରିତଃ
ସେଇ ସମୟରେ ଧନଞ୍ଜୟ କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ହୋଇ, ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ ନାହିଁ।
କ୍ରୀଡାରତିପରାଂ ଭଦ୍ରାଂ ସଖୀଗଣସମାଵୃତାମ୍। ପ୍ରୀଯତେ ସ୍ମାର୍ଜୁନଃ ପଶ୍ଯନ୍ସ୍ଵାହାମିଵ ଵିଭାଵସୁଃ
ସଂଗୀନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ଭଦ୍ରାକୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଖୁସି ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।