ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਧਨ ਅਤੇ ਵੈਭਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਵਖ-ਵਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੁਝ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਵੰਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਫੁਟ ਦੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਬਾਓ ਪੈਣ 'ਤੇ, ਵਿਭਵਾਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਬੰਨਦੀ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੰਡ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਂ।" ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਭਵਾਸੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਵੀ ਕਛੂਆ ਬਣ ਜਾਵੇਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਭਵਾਸੂ ਕਛੂਆ। ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦੋਂਕਿ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਦਹਾੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਕਛੂਆ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਸੁੰਡ, ਪੂੰਛ ਤੇ ਪੈਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੱਛੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਛੂਆ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਛੇ ਯੋਜਨ ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਦੋਹਾਂ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਛੂਆ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਘੇਰਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਖਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖੀ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਪੂਰੇ ਪਾਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਹੋਣਗੇ, ਅੰਡ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਹਾਤਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰੇਂਗਾ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ, ਪੂਰਾ ਵੇਦ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣਗੇ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇਖੇ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਿਆ। ਇੱਕ ਪੰਜਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਛੂਆ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਕਦੇ ਅਸੀਂ ਟੁੱਟ ਨਾ ਜਾਈਏ।" ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਹੋਰ ਵਿਲੱਖਣ ਦਰੱਖਤਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਬੈਰਿਲ ਦੇ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ, ਤੇ ਕਈ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾਈ ਆਸਰਾ, ਰੌਹਿਨਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਥੇ, ਰੌਹਿਨਾ ਦਰੱਖਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਖ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਇਸ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਖਾ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਖ, ਘਣੀ ਪੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਖ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਸ਼ਾਖ ਫੜੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਾਖ 'ਤੇ ਵਲਾਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਸਤੀਕ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਖੁਦ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਆਮ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉਡਿਆ; ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਡਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ। ਵਲਾਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਢੁਕਵਾਂ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਗਰੁੜ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਠੇ ਹੋਏ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।