ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਬਲੈਸ਼ਟ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣੋ।" ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਿਨ੍ਹ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹੇਗਾ।" ਗਰੁੜ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਗਰੁੜ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਚਲਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜੋ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਚੀਖਿਆ। ਗਰੁੜ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਰਮ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਜਰ ਬਣੀ।" "ਮੈਂ ਵਜਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੰਖ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪਰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਇਹ ਪੰਛ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਨ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਪਰ ਜਾਣ ਲਓ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਸਹਿਣੀ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਵਡਾਈ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਨਿੰਦਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਦ ਆਪਣੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ।" "ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਾਈ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੰਖ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ, ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਸ਼ੌਣਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਮਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਸੋਮਾ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਉਹ ਘਾਹ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਬਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਲੈ ਲਓ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ, "ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਲਿਆ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੀ?" "ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਵਣ, ਤਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਸਕਣਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਹੋ।" "ਇਹ ਮਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।" ਫਿਰ ਸੱਪ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੱਪ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ, ਨ੍ਹਾ ਲਏ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!" ਜਦੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਨਕਲੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। "ਇਹ ਸੋਮਾ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ," ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਚੱਟਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਗਰੁੜ ਨੇ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਦੋ-ਜੀਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਘਟ ਗਈ।