ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਜੂਏ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਉਠਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ-ਆਬਰੂ ਵਧ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੁਬਲਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਨਿਕਾਲਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਾਂ ਰਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਪਾਣ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜਹਿਰੀਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਜ਼ਹਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਹਜ਼ਮ ਕਰ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਭੀਮ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵਾਪਸ ਨਗਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿਤੀਆਂ ਤੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਡੱਸਵਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਭੀਮ ਮਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਦੁਰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੁਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਜਦ ਕੌਰਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜੋ ਭਾਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਪਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਵਾਰਣਾਵਟਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡਵ, ਵੈਰੀ-ਵਿਨਾਸਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਲੱਖ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪੂਰੋਚਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਰੰਗ ਬਣਵਾਈ। ਇਕ ਰਾਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੋਚਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਡਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਥੇ ਭੀਮ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਥੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹੇ ਤੇ ਇਕਚਕਰਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਵਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖੀ ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦਾ ਸੁਯੰਵਰ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਪਛਾਣੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਵੈਰੀ-ਵਿਨਾਸਕ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਵਾਦ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਸਤੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਜਾਓ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸੋ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹੇ। ਭੀਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਪੂਰਬ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿਸਾ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਵੈਰੀ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਇੰਜ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਾਪਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਯ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।