ਪਿਤਾ ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਉੱਤੇ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਵਿਚ ਫੂਲਦੀ-ਫਲਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਯਯਾਤਿ ਨੇ, ਕਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਇਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਨੀਚਾਂ ਉਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਜਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਦੇ ਹੱਦਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਿਰੋਧ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਸੁਭ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਵੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੇ। ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਪਲ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਗਿਣਦਿਆਂ, ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਅਲਕਾ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੀ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਧਨ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਮਰ ਵੀ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੀਮਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਵੈਤ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ। ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਇਹ ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਭੋਗ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਪੁਰੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ, ਜੋ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਪੌਤਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਯਦੁ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਧ੍ਰੁਯੁ, ਅਨੁ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਪੁਰੂ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ! ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਕੇਵਲ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ‘ਪੁਤੀ’ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੁੱਖ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਗੂੰਗਾ, ਅੰਨਾ, ਬਹਿਰਾ, ਕੋੜੀ, ਅਪਨਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ—even ਜੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਮਾਣ ਲਿਆਵੇ, ਵੱਡੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਵੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਇਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਦੁ, ਤੁਰਵਸੁ, ਧ੍ਰੁਯੁ, ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਅਣਾਦਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ, ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਿਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ— —even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਪੁਰੂ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਲਾਈ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।