ਕੰਵ ਮুনি ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਨੋ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਲੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਓ। ਪਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮুনি ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੇਡਾਂਗਾ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੰਵ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਮਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੰਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਤੂੰ ਰੋਂਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ।” ਕੰਵ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਖੁਦ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਭਜਾਉਂਦੀ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੰਗਲ ਚ ਫਿਰਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਨਾ ਮੈਂ ਦushyant ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮুনি ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਮুনি ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਕੰਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਲਈ, ਪਤੀ ਵਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਤੇ ਉਹਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” ਫਿਰ ਕੰਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲੀਲਾ ਦਾ ਪੌਤਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ; ਤੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਓ। ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਇਕੇ ਚ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ—ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਤांकि ਉਸਦੀ ਇੱਜਤ, ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।” ਜਦੋਂ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕੰਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਆਖਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਂ ਤੇ ਮুনি ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮਾਂ, ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ? ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼੍ਯੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ, ਮੂੜ੍ਹ ਨਮਾਅ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਚ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਤਿੱਖੀ, ਝੂਠੀ, ਗਲਤ ਜਾਂ ਅਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਬੈਠੀ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮুনি ਕੰਵ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵੈਰਾਗੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਆਏ। ਫਿਰ ਕੰਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜੋ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਛਾਲਾਂ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ। ਕੰਵ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਲਾਡਲੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ ਆਓ। ਦੂਜੇ ਯੋਜਨ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਦਾਦਾ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਲਦਲ, ਜੰਗਲ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਦੀ-ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਥਕ ਜਾਵੋਗੇ।” ਸਭ ਸਾਧੂ, “ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ” ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਦੁਸ਼੍ਯੰਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼੍ਯੰਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਹ ਧਰਮ-ਪਰਾਇਣ ਸਾਧੂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ।