ਜਦੋਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਸਵਰਗਵਾਸ ਮਗਰੋਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਬਦਲ ਲੈ।" ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਯੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਯੋਧੇ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚੀਫ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਹਾਲੇ ਨਾਬਾਲਿਗ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ, ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਜੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚਹੁੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੋਸ਼ਲ, ਵੰਗ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਉਚਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਉਮਰਦਾਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਘਬਰਾਈਆਂ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ ਕਿ ਇਹ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਇਹ ਬੁੱਢਾ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜੁੜੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ-ਧਾਰੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਦੇਣੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੁਲ্য ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਰਜਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਨਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਰੀਤ ਧਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੀਤ ਹੈ। "ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾਓ—ਜਿੱਤੋ ਜਾਂ ਹਾਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਬਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ। ਜਨਮੇਜਯ, ਉਥੇ ਐਸਾ ਹੜਕੰਪ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਖੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਵਾਂ ਟਿੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਰਥੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਕਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।