ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ — ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵਿਕ ਧਰਮ ਅਪਣਾਇਆ। ਇੱਥੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਦਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਤਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਿਯਮ, ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ, ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜ਼, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਕਈ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਤੀਰਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 146 ਅਧਿਆਇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ 8000 ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਦਵੀਂ ਪੁਸਤਕ — ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਾ — ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸੰਵਰਤਾ ਅਤੇ ਮਰੁੱਤਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਅਤੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਤਰ-ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੰਡਵ ਨੇ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ — ਧਨੰਜਯਾ ਚਿਤਰੰਗਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵੀ। ਬਬਰੂਵਾਹਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਆਇਆ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਥਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ, ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਦੀ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਾ ਪੁਸਤਕ 103 ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 3200 ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੰਦਰਵੀਂ ਪੁਸਤਕ — ਆਸ਼ਰਮਵਾਸਿਕਾ — ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਦੁਰਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਏ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖਿਆ। ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ; ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਨੰਦਮਈ ਅਵਸਥਾ ਪਾਈ। ਸੰਜਯਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਗਾਵਲਗਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਨਾਰਦ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾ ਵਿਧਵੰਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮਵਾਸਿਕਾ ਹਿੱਸਾ 42 ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ 1506 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੌਸਲ ਪਰਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਲੁੱਟ-ਪਟੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਮਦਿਰਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਕੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਲੰਘੀ। ਅਰਜੁਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿੰਨ੍ਹ ਹੋਈ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਵਿਪਤਾ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਮਾਮਾ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾ ਵਿਧਵੰਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਹਾਰ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੇਖੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਕਤੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਆਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਾਗ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਮੌਸਲ ਪਰਵ 8 ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ 320 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਪ੍ਰਸਥਾਨਿਕਾ, ਸਤਾਰਵੀਂ ਪੁਸਤਕ, ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਦੀ ਦੇ ਮੁਹਾਨੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਖੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਉਤਤੇਜਨ ਤੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਇੱਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ, ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਪ੍ਰਸਥਾਨਿਕਾ 3 ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ 320 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਵਰਗ ਪਰਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮੱਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਵਰਗ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ, ਉੱਚਤਮ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਵਾਨ, ਬਿਨਾਂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਦੀ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।