ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯ, ਮਾਤਾ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਗਾਰਡਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਪਾਰਥਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ। ਭਦਰਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹ ਭਰਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਜ ਜਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਤੀ, ਨ ਦਿਨ ਨੂੰ; ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਭਦਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ: "ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਦਿਵਕੀ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਇਕ ਤਪस्वੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਧਰਿਤ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਲਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਗਾਤਾਰ ਲੇਟ ਰਹੀ, ਨ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ, ਨ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਮਧੁਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। "ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ। ਜਦ ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਆਂਗੀ—" "ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਦਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਂਦੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਣਾਂਗੀ; ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਚਮਕਦਾਰ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਭਦਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਗੁਪਤ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਦਰਾ ਬਿਮਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਾਰਡਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪस्वੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ। "ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਰੂਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ, ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ; ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਣ ਲੈਣ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਕਰੂਰਾ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। "ਇਹੀ ਕੰਮ, ਇਹੀ ਕਰਤਬ, ਇਹੀ ਕਰਨਾ," ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ, ਸਾਤਯਕੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਿਨੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਦਿਵਕੀ ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੇ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਚੱਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਵਣ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਅੰਤਰਦਵੀਪ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮਾ, ਆਹੁਕ, ਅਕਰੂਰਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ, ਸ਼ਿਨੀ ਅਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਥ-ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਏ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਸੁਭਦਰਾ, ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ: "ਬਾਰ੍ਹ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਵਸ਼ਕ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਹੀ, ਮਾਧਵੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ, ਸਾਡੇ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।" "ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।" "ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ, ਭਾਗਯਵਤੀ, ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਕਾਂਸੇ ਦੀਆਂ ਸਾਂਭਾਂ ਅਤੇ ਡੰਡੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੈਰੀਟੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਡੰਡੀ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਟਾਪੂ ਗੂੰਜ ਉਠਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਲਈ ਖੇਡ-ਕੁਦ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਲਈ ਉਹ ਟਾਪੂ ਦੂਜੇ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਾ। ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਚੈਰੀਟੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦ ਲਈ ਆਏ। ਨਾਚ-ਗਾਨ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਮਨਾਇਆ। ਪਰ ਜਦ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ, ਚਲਿਆ, ਪਾਰਥਾ ਨੇ ਸਮਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਮਝਿਆ।