ਤਤਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਹਾਰ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਪੁਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਤਦਾ। ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਤਿ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਲਚਲ ਤੇ ਗੜਬੜ ਵਿਚ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਪਾਯਯਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਨ੍ਹਰੌ ਬਾਹੁਬਲਾਨ੍ਨਰਃ। ਨਿਰੋਧਯਤਿ ਚਾਪੇਨ ਦੂਰੀਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍। ਯੇ ਯੇऽਮृਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੇ ਤੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵੈਃ;
ਨਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੂਰ ਰੱਖੇ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ।
ਤਤਃ ਪਿਬਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਦੇਵੇष੍ਵਮृਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਰਾਹੁਰ੍ਵਿਬੁਧਰੂਪੇਣ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਾਪਿਬਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਹੂ ਦਾਨਵ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯਾਮृਤੇ ਤਦਾ। ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਹ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮਲਂਕृਤਮ੍। ਚਕ੍ਰਾਯੁਧੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪਿਬਤੋऽਮृਤਮੋਜਸਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਚਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛੈਲਸ਼ृਹ੍ਗਪ੍ਰਙ੍ਗਿਮਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। `ਚਕ੍ਰੇਣੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਮਪਤਚ੍ਚਾਲਯਦ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਹਿਲ ਗਈ।
ਚਕ੍ਰਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਨਾਦਾਤਿਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਤ੍ਕਬਨ੍ਧਂ ਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਧੜ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣ ਧੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਵੀਪਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਕਮ੍ਪਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਂਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੈਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵੈਰਵਿਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਰਾਹੁਮੁਖੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਗ੍ਰਸਤ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਚੈਵ ਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ੍ਰਹਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਤੁਲਂ ਹਰਿਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਮਕਮ੍ਪਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦੁੱਤੀਅ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮੀਪੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਘੋਰਤਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਵਣ-ਜਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤੋਮਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਡਿੱਗੇ।
ਤਤੋऽਸੁਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾ ਵਮਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ। ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਰੁਗ੍ਣਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਦੈਤ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਕੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਯੁਧਿ ਦਾਰੁਣੈਃ। ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲੀਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰਨਿਸ਼ਂ ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰੜੀਆਂ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿਰ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਅਦ੍ਰੀਣਾਮਿਵ ਕੂਟਾਨਿ ਧਾਤੁਰਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਪਏ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਆਹਾਕਾਰਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂਛਿਨ੍ਦਤਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯੇ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਿਘੈਰਾਯਸੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੇ ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ। ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਮਿਵਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਛਿਨ੍ਧਿਭਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਧਾਵ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਯਾਭਿਸਰੇਤਿ ਚ। ਵ੍ਯਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮਹਾਘੋਰਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
‘ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਦੌੜੋ! ਡਾਊਣ ਪਾਓ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!’—ਇਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵੌ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰਾਹਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੁੰਮਾਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨਪਿ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਮ੍
ਉਥੇ, ਨਰ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬਰਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਮਾਗਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਚਕ੍ਰਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਮ੍। ਵਿਭਾਵਸੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਮਕੁਣ੍ਠਮਣ੍ਡਲਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਂਯਤਿ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਚਕਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ—ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ।
ਤਦਾਗਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਭਯਂਕਰਂ ਕਰਿਕਰਬਾਹੁਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਮੁਮੋਚ ਵੈ ਪ੍ਰਬਲਵਦੁਗ੍ਰਵੇਗਵਾ- ਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਪਰਨਗਰਾਵਦਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਨ੍ਤਕਜ੍ਵਲਨਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਂ ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਪਤਤ ਵੇਗਵਤ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਾਰਯਦ੍ਦਿਤਿਦਨੁਜਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਕਰੇਰਿਤਂ ਪੁਰੁषਵਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦਾ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਰਦਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਦਹਤ੍ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜ੍ਵਲਨ ਇਵਾਵਲੇਲਿਹ- ਤ੍ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਾਨਸੁਰਗਣਾਨ੍ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਤ। ਪ੍ਰਵੇਰਿਤਂ ਵਿਯਤਿ ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਥਾ ਪਪੌ ਰਣੇ ਰੁਧਿਰਮਥੋ ਪਿਸ਼ਾਚਵਤ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧ-ਵਧ ਕੇ ਕੱਟਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੀਸ਼ਾਚ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾऽਸੁਰਾ ਗਿਰਿਭਿਰਦੀਨਚੇਤਸੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸੁਰਗਣਮਾਰ੍ਦਯਂਸ੍ਤਦਾ। ਮਹਾਬਲਾ ਵਿਗਲਿਤਮੇਘਵਰ੍ਚਸਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਗਗਨਮਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਹ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ, ਟੁੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਲਿਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਥਾਮ੍ਬਰਾਦ੍ਭਯਜਨਨਾਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਸਪਾਦਪਾ ਬਹੁਵਿਧਮੇਘਰੂਪਿਣਃ। ਮਹਾਦ੍ਰਯਃ ਪਰਿਗਲਿਤਾਗ੍ਰਸਾਨਵਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਹਤ੍ਯ ਸਸ੍ਵਨਾਃ
ਫਿਰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਮਹੀ ਪ੍ਰਵਿਚਲਿਤਾ ਸਕਾਨਨਾ ਮਹਾਦ੍ਰਿਪਾਤਾਭਿਹਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭृਸ਼ਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਂ ਮੁਹੂ ਰਣਾਜਿਰੇ ਭृਸ਼ਮਭਿਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਲਗਾ। ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਸਨ।
ਨਰਸ੍ਤਤੋ ਵਰਕਨਕਾਗ੍ਰਭੂषਣੈ- ਰ੍ਮਹੇषੁਭਿਰ੍ਗਗਨਪਥਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍। ਵਿਦਾਰਯਨ੍ਗਿਰਿਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਪਤ੍ਰਿਭਿ- ਰ੍ਮਹਾਭਯੇऽਸੁਰਗਣਵਿਗ੍ਰਹੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੀਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਲਵਣਜਲਂ ਚ ਸਾਗਰਂ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸੁਰੈਃ। ਵਿਯਦ੍ਗਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਰਿਕੁਪਿਤਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤੇ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ।