ਖੇਚਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਵੈ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਨਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਿਰਰਾਜਾਥ ਨਾਪਿ ਵਾਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਗਏ; ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹਵਾ ਵੱਗੀ।
ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਦਿਸ਼ੋਨ ਨ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਹ। ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਦ੍ਧਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਸ ਵਭੌ ਪਾਰ੍ਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਾਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਰਿਪੂਨ੍ਮਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਪਰ੍ਣਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਹੂਤੋ ਯਥਾ ਹਰਿਮ੍
ਜਦ ਧਨੰਜਯ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਸ ਘृਣੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਗਮੇਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਅਹਮੇਤਾਨ੍ਪਾਪਕृਤੋ ਦ੍ਯੂਤਜ੍ਞਾਨ੍ਦਗ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਕਨ੍ਤ੍ਤ੍ਵਸਤ੍ਯਗਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨਾਸ਼ਮੁਪੈਤਿ ਮੇ
'ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਰੇ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਰ ਝੂਠ ਦੀ ਰਾਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਜਗਤੋऽਰ੍ਥੇ ਵੈ ਕੋਪਂ ਸਂਯਚ੍ਛ ਪਾਣ੍ਡਵ
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਸ਼ਮਯਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਫਲ੍ਗੁਨੇ ਪੁਨਃ। ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ, ਫਲਗੁਨ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਰਿਤਂ ਚ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਬਭੂਵ ਵਿਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਨ੍ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਪਰ ਜਦ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਛਾ ਗਈ, ਰਾਜਨ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਗੋਮਾਯੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵ੍ਯਾਹਰਦਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ। ਤਂ ਰਾਸਭਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਰੌਦ੍ਰਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਕਾਲ ਨੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ; ਗਧੇ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਬੋਲ ਪਏ, ਰਾਜਨ।
ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਘੋਰਂ ਸੁਬਲਾਤ੍ਮਜਾ ਚ। ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯਪਿ ਚੈਵਾਹੁਰੁਚ੍ਚੈਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਏ; ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ! ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ!'
ਤਤੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤਮੁਤ੍ਪਾਤਂ ਘੋਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸਤੁਰਾਰ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਹਤੋऽਸਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਸਮਾਭਾषਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਨੀषੀ ਹਿਤਾਨ੍ਵੇषੀ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਮਪਾਯਾਤ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਚਵਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਵਰਂ ਮਹ੍ਯਂਵृਣੋਮਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਦਾਸੋऽਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਦਾਸ ਨਾ ਬਣੇ।
ਮਨਸ੍ਵਿਨਮਜਾਨਨ੍ਤੋ ਮੈਵਂ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਏਤਂ ਵੈ ਦਾਸਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਦੇ 'ਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤ' ਨਾ ਕਹਿਣ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਲਾਲਿਤੋ ਦਾਸਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਭਾਰਤ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਸਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਣਾ, ਭਾਰਤ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਭਿਭਾषਸੇ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੇ ਵਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦਦਾਨਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਹ। ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਵਿਤਰਤਿ ਨੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿਆ, ਐ ਕਲਿਆਣੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਫਿਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਕ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰਥੌ ਸਘਨੁष੍ਕੌ ਨ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਯਮੌ ਚ ਵਰਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਦਾਸਾਨ੍ਸ੍ਵਵਸ਼ਾਨਹਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਵੀ, ਦਾਸ ਨਾ ਬਣਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਰਹਿਣ।
ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਚ੍ਛਸਿ। ਤृਤੀਯਂ ਵਰਯਾਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਸਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੀਜਾ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਲੋਭੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਅਨਰ੍ਹਾ ਵਰਮਾਦਾਤੁਂ ਤृਤੀਯਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਲੋਭ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਜਾ ਵਰ ਲੈਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਏਕਾਮਾਹੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਵਰਂ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਰੌ। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ਼ਤਂ ਵਰਾਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਸ਼ਿਆ ਔਰਤ ਇੱਕ ਵਰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਔਰਤ ਦੋ, ਰਾਣੀ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਸੌ ਵਰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਪੀਯਾਂਸ ਇਮੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪਤਯੋ ਮਮ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋਣਗੇ।
ਯਾ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਤਾਃ। ਤਾਸਾਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਐਸੀ ਕਰਤੂਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਤਿ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਿਹਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਈ।