ਭੈਕ੍ਸ਼ਵਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯ ਨਾਗਾਨਾਂ ਭਯਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ। ऋषਯੇ ਸੁਵ੍ਰਤਾਯੈਨਾਮੇष ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਲਾਪਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਨਾਗਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਏਲਾਪਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੁਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸੁਕਿਃ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਵੈ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਤਤੋ ਨਾਤਿਮਹਾਨ੍ਕਾਲਃ ਸਮਤੀਤ ਇਵਾਭਵਤ੍। ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਾਃ `ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਲੰਘਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਨੇਤ੍ਰਮਭੂਨ੍ਨਾਗੋ ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਸਮਾਪ੍ਯੈਵ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾ ਵਾਸੁਕਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਵ੍ਰੁਵਨ੍। ਭਗਵਞ੍ਸ਼ਾਪਭੀਤੋऽਯਂ ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਕੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯੈਤਨ੍ਮਾਨਸਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਜਨਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪਜਂ ਦੇਵ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਃ
'ਇਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਦੁਖ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਹਿਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸਦਾਸ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰੀ ਚ ਨਾਗਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਮਯਾਸ੍ਯ ਮਨੋਜ੍ਵਰਮ੍
'ਇਹ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰੋ।'
ਮਯੈਵ ਤਦ੍ਵਿਤੀਰ੍ਣਂ ਵੈ ਵਚਨਂ ਮਨਸਾऽਮਰਾਃ। ਏਲਾਪਤ੍ਰੇਣ ਨਾਗੇਨ ਯਦਸ੍ਯਾਭਿਹਿਤਂ ਪੁਰਾ
'ਉਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਕਹੀ ਸੀ, ਅਮਰੋ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਸੱਪ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਕਰੋਤ੍ਵੇष ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਵਚਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪਾਪਾ ਨ ਤੁ ਯੇ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
'ਹੁਣ ਇਹ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰੇ; ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸ੍ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤਸ੍ਯੈष ਭਗਿਨੀਂ ਕਾਲੇ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
ਜਰਤਕਾਰੁ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੁ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਏਲਾਪਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਭੁਜਗੇਨ ਹ। ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
'ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਸੱਪ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਉਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਿਤਾਮਹਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਸੁਕਿਃ ਸ਼ਾਪਮੋਹਿਤਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈਰਾਨ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸਾਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਦਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਮृषਿਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਬਹੂਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੌ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਦਧਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੁ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੁ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਯਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ਵਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਤ੍ਯ ਤਦਾऽऽਖ੍ਯੇਯਂ ਤਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੁ ਵਿਆਹ ਲਈ ਪਤਨੀ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਦਿਓ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਸੂਤਨੰਦਨ, ਜੋ ਜਰਤਕਾਰੁ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੋਰ੍ਨਾਮੈਤਤ੍ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਨਿਰੁਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਜਰਤਕਾਰੁ ਨਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸੋ।'
ਜਰੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਹੁਰ੍ਵੈ ਦਾਰੁਣਂ ਕਾਰੁਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਂ ਕਾਰੁ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸ ਧੀਮਾਞ੍ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ
'ਜਰਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਤੇ ਕਾਰੁ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਰੁ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੁਧਵਾਨ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।'
ਕ੍ਸ਼ਪਯਾਮਾਸ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸੇਤ੍ਯਤ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀ ਤਥਾ
'ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਘਟਾਇਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੁ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੌਨਕਃ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਤਦਾ। ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਉਕ੍ਤਂ ਨਾਮ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਨਹਮ੍। ਯਥਾ ਤੁ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਾਸ੍ਤੀਕ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਤਿਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਸਤਿਕਾ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਤੀ ਨੇ ਰਿਵਾਇਤ ਮੁਤਾਬਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਸੁਕਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਸ੍ਵਸਾਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਦਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਮृषਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਤਪਸ੍ਯਭਿਰਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ ਦਾਰਾਨ੍ਨਾਭ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਨ੍ਵੀਤਭਯਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ। ਚਚਾਰ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਚਾਪਿ ਦਾਰਾਨ੍ਮਨਸਾਧ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸੁਧਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋऽਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਤੁ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੌਰਵਵਂਸ਼ਜਃ
ਇਕ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਸੀ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਃ ਪੁਰਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸੇ ਹੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦਭਿਮਨ੍ਯੁਜਃ।' ਮृਗਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰਕ੍ਸ਼ੂਨ੍ਮਹਿषਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਬਾਘ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਪृष੍ਠਤੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਸਾਰ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਯਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਮृਗਂ ਦਿਵਿ। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਹਿ ਤੇਨ ਮृਗੋ ਵਿਦ੍ਧੋ ਜੀਵਨ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਵਨੇ। ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਰ, ਹਿਰਨ ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।