ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਰ੍ਵੀਰ ਵਧ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਿਤ੍ਰਹਨ੍। ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ। ਯੋਪਿਸ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠਗਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਛੋਟਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰਿਮਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਹਿ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲੋऽਤ੍ਯਗਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਮਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਜਿਤਵਾਞ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਯਃ ਕੋਟਿਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ ਏष ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕਈ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨੈष ਮਾਰ੍ਦਵਸਾਧ੍ਯੋ ਵੈ ਮਤੋ ਨਾਪਿ ਸਖਾ ਤਵ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯੋਧਿਤੋ ਵੀਰ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਚਾਵਮਰ੍ਦਿਤਾ
ਇਹ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਹੇ ਵੀਰ, ਇਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮਾਦਿ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਹਂ ਸਾਰਥੇਰ੍ਵਚਃ। ਤਤ੍ਵਮੇਤਦਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਮਧਾਰਯਮ੍
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਧਾਯ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੌਭਸ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤਨੇ। ਦਾਰੁਕਂ ਚਾਬ੍ਰੁਵਂ ਵੀਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕੋ।'
ਤਤੋऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਭੋਦ੍ਯਮਤਿਵੀਰ੍ਯਵਤ੍। ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸਰ੍ਵਸਾਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਯੋਜਯਂ ਤਤ੍ਰਧਨੁषਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਬੇਰੋਕ ਟਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ Agneyastra ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਕਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਮਮਲਂ ਚਕ੍ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਹਮਤੁਲਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਿਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਧਾਰਦਾਰ Sudarshan ਚੱਕਰ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਜਹਿ ਸੌਭਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਰਿਪਵੋ ਮਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣਵਂ ਰੁषਾ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਰੂਪਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਤਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯੇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਪਿष੍ਯਤਃ
Sudarsan ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸੌਭਂ ਵ੍ਯਪਗਤਤ੍ਵਿषਮ੍। ਮਧ੍ਯੇਨ ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰਕਚੋ ਦਾਰ੍ਵਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵੱਧ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਰੇ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਂ ਤਤਃ ਸੌਭਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਬਲਾਦ੍ਧਤਮ੍। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਰੋਦ੍ਧੂਤਂ ਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਥਾ
Sudarsan ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਸੌਭੇ ਚਕ੍ਰਮਾਗਾਤ੍ਕਰਂ ਮਮ। ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਸਾਲ੍ਵਾਯੇਤ੍ਯਹਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦ ਸੌਭਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, Sudarsan ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਸਾਲਵ ਲਈ!'
ਤਤਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਹਵੇ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕਾਰ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਰਰ੍ਦਿਤਾ ਮਮ ਸਾਯਕੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਂਸਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਰਥਂ ਸੌਭਸਮੀਪਤਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਸੁਹृਦਃ ਪਰ੍ਯਹਰ੍षਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਸੌਭਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍। ਦਹ੍ਯਮਾਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾਃ ਸਂਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਸੌਭਾ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸੌਭਂ ਸਾਲ੍ਵਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਆਨਰ੍ਤਾਤ੍ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਮ੍
ਸੌਭ ਅਤੇ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਨਰਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਮਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਯਦ੍ਯਾਗਾਂ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਨ ਹਿ ਜੀਵੇਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਣ ਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਮਯ੍ਯਾਗਤੇऽਥਵਾ ਵੀਰ ਦ੍ਯੂਤਂ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਥਾ। ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੁਰਿਵੋਦਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ, ਵੀਰ ਜੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਟੁੱਟੀ ਬੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੌਰਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤੋ ਭੀਮੇਨ ਚ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਭਿਵਾਦਿਤਃ। ਸਂਮਾਨਿਤਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਿਤੋਸ਼੍ਰੁਭਿਃ
ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਧੌਮਯ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੋੜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯਾਥ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਜਗਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਖਤਿਮਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ नगਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨਾਮਿਤੌਜਸਾ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਭਾਰਤ
ਕੇਕੈ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਬਹੁਤ ਆਸਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।