ਰੂਪਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਤਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯੇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਪਿष੍ਯਤਃ
Sudarsan ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸੌਭਂ ਵ੍ਯਪਗਤਤ੍ਵਿषਮ੍। ਮਧ੍ਯੇਨ ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰਕਚੋ ਦਾਰ੍ਵਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵੱਧ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਰੇ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਂ ਤਤਃ ਸੌਭਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਬਲਾਦ੍ਧਤਮ੍। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਰੋਦ੍ਧੂਤਂ ਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਥਾ
Sudarsan ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਸੌਭੇ ਚਕ੍ਰਮਾਗਾਤ੍ਕਰਂ ਮਮ। ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਸਾਲ੍ਵਾਯੇਤ੍ਯਹਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦ ਸੌਭਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, Sudarsan ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਸਾਲਵ ਲਈ!'
ਤਤਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਹਵੇ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕਾਰ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਰਰ੍ਦਿਤਾ ਮਮ ਸਾਯਕੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਂਸਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਰਥਂ ਸੌਭਸਮੀਪਤਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਸੁਹृਦਃ ਪਰ੍ਯਹਰ੍षਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਸੌਭਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍। ਦਹ੍ਯਮਾਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾਃ ਸਂਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਸੌਭਾ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸੌਭਂ ਸਾਲ੍ਵਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਆਨਰ੍ਤਾਤ੍ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਮ੍
ਸੌਭ ਅਤੇ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਨਰਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਮਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਯਦ੍ਯਾਗਾਂ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਨ ਹਿ ਜੀਵੇਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਣ ਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਮਯ੍ਯਾਗਤੇऽਥਵਾ ਵੀਰ ਦ੍ਯੂਤਂ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਥਾ। ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੁਰਿਵੋਦਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ, ਵੀਰ ਜੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਟੁੱਟੀ ਬੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੌਰਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤੋ ਭੀਮੇਨ ਚ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਭਿਵਾਦਿਤਃ। ਸਂਮਾਨਿਤਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਿਤੋਸ਼੍ਰੁਭਿਃ
ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਧੌਮਯ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੋੜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯਾਥ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਜਗਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਖਤਿਮਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ नगਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨਾਮਿਤੌਜਸਾ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਭਾਰਤ
ਕੇਕੈ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਬਹੁਤ ਆਸਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਸਮਵਾਯਃ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮਹਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਸਭਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਅਚੰਭੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ, ਕਾਮਯਕ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਨਨੁਮਾਨ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਕਾਲੇ ਰਥਾਨ੍ਯੋਜਯਤੇਤਿ ਵੈ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਰਥ ਜੋੜਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਧਿਪਤੌ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਯਮੌ ਚ ਕृष੍ਣ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਰਥਾਨ੍ਮਹਾਰ੍ਹਾਨ੍ਪਰਮਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਾਨ੍
ਜਦ ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਅਸ੍ਥਾਯ ਵੀਰਾਃ ਸਹਿਤਾ ਵਨਾਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਭੂਤਪਤਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਿष੍ਕਾਨ੍ਵਸਨਾਨਿ ਗਾਸ਼੍ਚ ਗਦਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਵੀਰ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਲੈ ਕੇ।
ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਪੁਰੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਧਨੂਂषਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍। ਮੌਰ੍ਵੀਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਦਾਯ ਜਘਨ੍ਯਮੀਯੁਃ
ਵੀਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨੌਕਰ ਅੱਗੇ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼, ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜਦਾਰ ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸਾਯਕ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਤ੍ਸਤੁ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਣਂ ਚ। ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਜਘਨ੍ਯਮੇਵੋਪਯਯੌ ਰਥੇਨ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਧਾਇਆਂ, ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪੌਰਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਵਦਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਾਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੌਰਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਆਗੂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਨਭ੍ਯਵਦਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਹੈਵ ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਤਤ੍ਰਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨੌਘਂ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ ਤੇषੁ ਭਾਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਤੇ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰਤਪ੍ਰਬਰ੍ਹੇ ਤਥਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪਿਤਰੀਵ ਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਜਨੌਘਾਃ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ। ਹਾਨਾਥ ਹਾਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਹੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇऽऽਸ਼੍ਰੁਮੁਖਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ ਯੋਧੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਅਨਿਆਇ ਹੈ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।