ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿषਵਿਦ੍ਯੋऽਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਗੁਰੁਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਲ੍ਯੋऽਹਂ ਵਿषਨਾਸ਼ਨੇ
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍
'ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੱਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਅਹਂ ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦष੍ਟਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
'ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡੱਸੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂ।'
ਯਦਿ ਦष੍ਟਂ ਮਯੇਹ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍। ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਮਿਮਂ ਜੀਵਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਡੱਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਡੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖਾ।'
ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਯਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਤਸ੍ਵ ਚ। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਮੇਨਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਆਪਣੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਦਸ਼ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯੇਤਦਭਿਮਨ੍ਯਸੇ। ਅਹਮੇਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦष੍ਟਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯੇ ਭੁਜਂਗਮ। `ਪਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਦਸ਼ ਪਨ੍ਨਗ
'ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸ; ਮੈਂ ਇਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੂੰ ਡੱਸੇਗਾ, ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਵਟ ਨੂੰ ਡੱਸ, ਸੱਪ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਦਸ਼ਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਦष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਨਗੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪੇਤਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਨਗਂ ਨਾਗਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜੀਵਯੈਵ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਅਤੇ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ।'
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਭਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸਾਰੀ ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਪਤੌ। ਅਹਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਭੁਜਂਗਮ
ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਵੇਖ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਲੈ, ਸੱਪ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ੀਕृਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸਮਜੀਵਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਕੁਰਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਪਰ੍ਣਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਲਾਸ਼ਿਨਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਟਪਿਨਂ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਟਾਹਣੀ, ਫਿਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਡਾਲ, ਤੇ ਮੁੜ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਵਾਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੈਤਦਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤ੍ਵਯਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿषਂ ਹਨ੍ਯਾ ਮਮ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਵਾ। ਕਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਯਾਸਿ ਤਤ੍ਰ ਤਪੋਧਨ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀ?
ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਿ ਨਰਾਧਿਪੇ। ਘਟਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਂਸ਼ਯਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਸੰਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤੋ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨਿਰਂਸ਼ੁਰਿਵ ਘਰ੍ਮਾਂਸ਼ੁਰਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਭਾ ਇਥੋਂ ਐਸੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਭੁਜਂਗਮ। ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਪਤੇਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਧਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ ਦੇ, ਸੱਪ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਾਵਦ੍ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਮਪਾਵਰ੍ਤਤ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਘੱਟ ਉਮਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਦ੍ਯਾਵਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤੀਪਤਿਮ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿषਹਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ ਨਿਉਂਦੇ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਕ ਉਪਾਯੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸ ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍
'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਯੂਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨਂ ਕਾਰ੍ਯਵਤ੍ਤਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਣੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸਮਾਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਰ੍ਭਾਨਮ੍ਭਃ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਨ੍। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਤਾਪਸਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿषੁ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ'; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਲੇ ਗਏ,