ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਰੁਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭੀਤਾਃ ਸਮਵਬੋਧਨਾਤ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿ ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਭੀਮੇਨ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਥੇ ਭੀਮ ਦੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਜਨਮਿਆ।
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇऽਭਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ, ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਇਕਚਕਰਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਹੇ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਯਤਾਃ ਕਾਲਂ ਕਂਚਿਦੂषੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹੈਕਚਕ੍ਰਾਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕਚਕਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰਾਸਸਾਦ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਪੁਰੁषਾਦਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਕਂ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨਾਮ, ਭੁੱਖੇ ਬਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵੀਰੋ ਨਾਗਰਾਨ੍ਪਰ੍ਯਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛ੍ਤ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਲਭਨ੍ਤ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ। ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਃ। ਵਿਦਿਤਾ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਗ੍ਮੁਰਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਉਥੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਪਛਾਣੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਤੇ ਉਕ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਾਤ ਕਥਂ ਵੋ ਨ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਈ-ਭਾਈ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਯੁष੍ਮਦ੍ਵਾਸੋऽਨੁਚਿਨ੍ਤਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨਪਦੋਪੇਤਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸੜਕਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਗਤਮਤ੍ਸਰਾਃ। ਤਯੋਸ੍ਤੇ ਵਚਨਾਜ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨੂੰ ਵੱਸਣ ਲਈ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਗਰਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਂਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਵਸ਼ੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਭृਤਃ। ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤੋऽਹਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਜਯਦ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ, ਸਬਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੈਨ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਉਦੀਚੀਮਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਨਕੁਲਸ੍ਤਥਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਿਰਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਕੁਲ ਨੇ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਚਕ੍ਰੁਰਿਮਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚ ਵਿਰਾਜਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਜੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ।
षਟ੍ਸੂਰ੍ਯੇਵਾਭਵਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਤਤੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ
ਵਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਉਜਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਸ ਵੈ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਾਸਂ ਚੈਕਂ ਵਨੇ ਵਸਨ੍
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਨਾਗਕਨ੍ਯਾਮਵਾਪ ਚ। ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤਾਭ੍ਯਾਂਸਹੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਗ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ। ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬੀਭਤਸੁ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਹੀ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨੁਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਸਾ ਸ਼ਚੀਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕृष੍ਣੇਨੇਵ ਸਙ੍ਗਤਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਭਲੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੀ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਯੁਯੁਜੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਹ। ਅਤਰ੍ਪਯਚ੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਸ੍ਤਮ। ਨਾਤਿਭਾਰੋ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸਹਾਭਵਤ੍
ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸਹਾਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੇष੍ਵਿਵ। ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦੌ ਚਾਪਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਦਿੱਤਾ।
ਇषੁਧੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੈਰ੍ਬਾਣੈ ਰਥਂ ਚ ਕਪਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਅਖੁੱਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਕਪਿਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚਕਾਰ ਸਭਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਨ੍ਦੋ ਲੋਭਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਮੂਰਖ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੌਬਲੇਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਵਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਫਿਰ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੂਆ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇ ਪੰਜ, ਕੁੱਲ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਮੇਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਤਤੋ ਵਰ੍षਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍। ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਯਾਚਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕਂ ਵਸੁ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਜਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਦਵੇਂ ਸਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਕੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।