ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਿਨੋ ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨ੍ਧਮਨਿਸਂਤਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਬੁਲਾਏ ਜੋ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦੇ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ, ਸੰਯਮੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵ੍ਰਤਿਨੋ ਜਟਿਲਾਨ੍ਮੁਣ੍ਡਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵृਤਾਨ੍। ਸਮਾਹੂਯ ਮੁਨਿਃ ਕਣ੍ਵਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਣਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ, ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ; ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਤੁ ਲਾਲਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਵਨੇ ਜਾਤਾ ਵਿਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਵਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤੁ ਪਥਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਲਯਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਯੋਜਨੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਦੂਜੇ ਯੋਜਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਪਿਤਾਮਹਃ। ਅਧ੍ਯੁਵਾਸ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ — ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦਾ ਦਾਦਾ — ਕਦੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਨੂਪਜਾਙ੍ਗਲਯੁਤਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਪੁਰਵਰਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮੇ
ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਦਲਦਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹੁਤਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਧ੍ਵਨੋ ਗਮਨੇ ਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਥੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਧੂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਥਕਾਵਟ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਮਹੌਜਸਃ। `ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਵਨਾਤ੍
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਮਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਨਯੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਃ। ਤੇ ਵਨਾਨਿ ਨਦੀਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ
ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਾਧੂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ।
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਨਿਤਮ੍ਬਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਗਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਸਮਾਯਯੁਃ। ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪੁਰੁਹੂਤੇਨ ਐਲਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਘਾਟ੍ਟਾਲਕੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰੁਪਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰਪਿ। ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਚਕ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗੁਪ੍ਤਾਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੱਖਿਆ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਸਂਬਾਧਾਂ ਨਾਨਾਪਣ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਮਣ੍ਟਪੈਃ ਸਸਭੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਪਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪਾਂ, ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਹਤਾ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਾਮ੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਲਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੁਭ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੋਰਨਾਂ ਅਤੇ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟੈ ਰਤ੍ਨਪੂਜਿਤੈਃ। ਕृਤਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਪਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੈਰ੍ਦਾਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਦਯਾਪਰੈਃ। ਅਧਰ੍ਮਭੀਰੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਜਿਗੀषੁਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂਵਿਧਜਨੋਪੇਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗਰਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਸੰਸਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਦ੍ਮਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯੈਃ। ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਭਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਮਹਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਘਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਿषੁ ਤਦਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗਤੇषੁ ਸਃ
ਰਾਜਾ ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਖਾਸੀਨੋऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਮਿਤ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਵਰਾਜੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਕੁੰਤਲਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਚੰਗੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣੇਗਾ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤੂਰ੍ਯਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਵਰਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨृਪਸੁਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਕਾਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨੇਵ ਪੌਰਵਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ ਵਰਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਸ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਵੈ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਹੂਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਨृਪਸੁਤਂ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਸਪਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦੇਵਤੇਵ ਜਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਗਤਾ। ਜਯਨ੍ਤੇਨੇਵ ਪੌਲੋਮੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਜਯੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਹੋਵੇ।