ਪਦਾ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰੇਃ ਕਾਨ੍ਤ ਰਿਰਂਸੂ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਦਾ ਤਵ ਵਸ਼ਂ ਭੂਯ ਆਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਾਰਤ
“ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ।”
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਭਾਵਮਾਸਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇ। ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਸਮਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਦਾ। ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਨ੍ਯੇਨ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਣ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਜਟਾਃ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ਤਾਪਸਂ ਵਪੁਃ
ਸਭ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਵੇਦਮਧੀਯਾਨਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਨ੍ਯਾਯਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਦ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ-ਅੰਗ, ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ।' ਤੇ ਵਨੇਨ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਮृਗਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਯੂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਣ ਤੋਂ ਵਣ ਚਲੇ, ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਕੀਚਕਾਨਨ੍ਤਰੇਣ ਚ। ਰਮਣੀਯਾਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਮਤਸਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੀਚਕਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਸੁਹਣੇ ਵਣਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਹਨ੍ਤੋ ਜਨਨੀਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। `ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪੁਨਃ। ਪਥਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਨਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ।
ਇਦਂ ਨਗਰਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਰਮਣੀਯਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਵਸਤੇਹ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮਮਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਥਾਂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਏਵਂ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਰ੍ਤਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਏਕਚਕ੍ਰਾਮਭਿਗਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਏਕਚਕਰਾ ਆਈ ਸੀ, ਭੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਤਥਾਨ ਨਰਃ। ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਲੋਕੇ ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਨਾ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਫਲਂ ਵੈ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ। ਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਫਲੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੈਨਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਯਤਾਕਾਮਮृषਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕਰਾ ਆ ਗਏ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਊषੁਰ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕਰਾ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਪਿ ਚੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਚੇਰੁਰ੍ਭੈਸ਼੍ਰਂ ਤਦਾ ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। `ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ ਉਪਾਸਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਚਰਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਟਿਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਗੁਣੈਃ ਸਂਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਨਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਭੀਖ ਲਈ ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਨ।
ਨੈਤੇ ਯਥਾਰ੍ਥਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਚਰਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਦਿਹ
ਇਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਤਿ ਤਰ੍ਕਯਨ੍ਤ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਇਹ ਨਿੱਤ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਬਨ੍ਧੂਨਾਮਾਗਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਨਾਗਰਾਃ। ਭਾਜਨਾਨਿ ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਰਕਾਰਯਨ੍
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਗਰਿਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਾਂਡੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮੌਨਵ੍ਰਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਭੈਸ਼੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਾਤਾ ਚਿਰਗਤਾਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡਵ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਭੀਖ ਲੈਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਦੁਃਖਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਲਿਖਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਗੇਹੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਾਤृਗੌਰਵਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਭੀਖ ਦਾ ਹਾਲ ਦੱਸਦੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਭੈਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਂ ਮਾਤृਦਤ੍ਤਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਵਿਭਜ੍ਯਾਭੁਞ੍ਜਤੇष੍ਟਂ ਤੇ ਯਥਾਭਾਗਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਾਰਾ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁਤਾਬਕ ਖਾਂਦੇ।