ਅਥਾਰ੍ਤਿਜਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਘੋਰਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਾਰਤ
ਓ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਚੀਖ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਸੀ।
ਰੋਰੁਯਮਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਦੇਵਯਤਸ਼੍ਚ ਸਾ। ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧੁਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਤੇ ਨੇਕਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇਵ ਦੁਃਖੇਨ ਹृਦਯੇਨ ਪृਥਾ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਭੀਮਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦਇਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਸਾਮਃ ਸੁਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਾਂ ਵੀਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਬਿਨਾ।
ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਨ੍ਵਹਮ੍।। ਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਯੁਰੁषਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਾਂਗੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਏਤਾਵਾਨ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤਾਤ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਯਾਵਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਯਾਬ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੁਃਖਮਾਪਤਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਯਦਿ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਯਤਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦੁਃਖਂ ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਆਉ, ਪਤਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਤੌ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਚ ਭੂਯਃ ਸੁਸ਼੍ਰੁਵਤੁਃ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਆਰ੍ਤਿਜਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬਦ੍ਧਵਤ੍ਸੇਵ ਸੌਰਭੀ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਸੁਤੇਨ ਚ। ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਸਹਿਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਕृਤਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਧਿਗਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਗਤਸਾਰਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਪਰਾਧੀਨਂ ਭृਸ਼ਮਪ੍ਰਿਯਭਾਗਿ ਚ
ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਿਕਾਰਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਜੀਵਿਤੇ ਪਰਮੋ ਜ੍ਵਰਃ। ਜੀਵਿਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਾਮਾਗਮੋ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੁਖਾਰ ਹੈ; ਜੀਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਜੋੜ-ਵਿਛੋੜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਕਾਮਂ ਚੈਵ ਨਿषੇਵਤੇ। ਏਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੋऽਪਿ ਦੁਃਖਂ ਪਰਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ। ਅਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਨਰਕਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨ ਏਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਰਕ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੇਪ੍ਸੁਤਾ ਪਰਂ ਦੁਃਖਮਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਜਾਤਸ੍ਨੇਹਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਤਾਵਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਨਿਖ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੋਕਸ਼ਙ੍ਕਵਃ
ਜਿੰਨੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਅਲ੍ਪਕਾਲਂ ਮਹਾਭਯਮ੍। ਤ੍ਯਾਗੋ ਹਿ ਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤੇਨ ਚ
ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਹਿ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਯਮਾਪਦਃ। ਪੁਤ੍ਰਦਾਰੇਣ ਵਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵੇਯਮਨਾਮਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਸਕਦਾ।
ਯਤਿਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਿ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਮਮ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਇਹ ਜਾਤਾ ਵਿਵृਦ੍ਧਾऽਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਮਮੇਤਿ ਵੈ। ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍
ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ 'ਇਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਜਨਮੀ ਤੇ ਵਧੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਹਨ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋऽਪਿ ਪਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਚਿਰਂ ਤਵ। ਬਨ੍ਧਵਾ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੇ ਤੁ ਕਾ ਰਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਿਚ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ?
ਨ ਭੋਜਨਂ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦੇਸ਼ੋ ਨਿਬਨ੍ਧਨਃ। ਸੁਦੂਰਮਪਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਗਰੁਡਹਂਸਵਤ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਤਾਂ ਜਾਂ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਤੇ ਬਨ੍ਧੁਕਾਮਾਯਾ ਅਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਚੋ ਮਮ। ਬਨ੍ਧੁਪ੍ਰਣਾਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਕਰੋ ਮਮ
ਹੁਣ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਂਚਨ। ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਬਨ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਜਾਂ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀਂ ਦਾਨ੍ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਸਮਾਂ ਮਮ। ਸਖਾਯਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਯਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ—
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਹਿਤਾਂ ਸਦਾ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਭਾਗਿਨੀਮ੍। ਵਰਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਣੀਯ ਚ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾਈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁਣੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ—
ਕੁਲੀਨਾਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾਮਪਤ੍ਯਜਨਨੀਮਪਿ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਾਧ੍ਵੀਮਨਪਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੂੰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਬਾਲਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਯਸਮਜਾਤਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਕृਤਿਮ੍। ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥਾਯ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਧੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਲਕੜੀ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।