ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਭਾਸਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਗਦੇਨ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਧੁਰ੍ਯਰੂਪਸਂਪਦ੍ਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਗਦਾ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਸੋਹਣੇਪਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਂ ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੋऽਤ੍ਰੋਪਾਯੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਵੇषਵੈਕृਤ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਧृਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਮਜ੍ਞਾਤੋ ਵੇषਧਾਰਣਾਤ੍। ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ਼੍ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਵੇषਵਾਨ੍
ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਸ ਕਰਕੇ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਮੇਕਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਸੁੰਦਰ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਵਾਸੁਦੇਵਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵੈ ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡੀ ਮੁਣ੍ਡਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡੀ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਃ। ਯੋਗਭਾਰਂ ਵਹਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋਟਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਿਆ, ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਵਿਚ ਅੰਗਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਯਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝੋਹ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵृष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਦ ਬੀਭਤਸੁ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸ਼ਯਾਨਃ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੇਜ ਤੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਞ੍ਜਹਾਯ ਚ ਨਨਨ੍ਦ ਚ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਚਾਨਕ ਉਠਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਭਗਵਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਯਿਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਭਵਾਨ੍ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਜਹਾਸ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਸੇਜ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸੇ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਾ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯਦਿ ਤੇ ਮਯਿ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਕਾਮਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪਿਤृष੍ਵਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਭੀਮਸੇਨਾਨੁਜੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਾਰਣਾਤ੍ਸਮਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ, ਪਾਰਥ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਿ ਭਾਰਤਃ। ਸੁਭਧ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਮੁਕ ਗਈ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁੰਦਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਨੇਵ ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਯਤਿਰੂਪਧਰੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਯਤਿਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍
ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਯਤੀ ਦੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਪਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਯਤੀ ਬਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍। ਵਾਸੁਦੇਵਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯੇ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯਤਿਲਿਙ੍ਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਛਾਯਾਯਾਂ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਪਾਂਡਵ, ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੋਗਭਾਰਂ ਵਹਨ੍ਨੇਵ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਹਸਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮੁਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਯਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ; ਪਿਆਰੀਏ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਯਨਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ'; ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਸਦੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਚਰਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੀਭਤਸੁ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚਾਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਵਚਨਾਦੇਕਾਕੀ ਸ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਤਂ ਸ ਮਾਧਵਃ
ਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਾਧਵ, ਮਿਲਣ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਨੇ। ਆਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸਖਾਯੌ ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ; ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਾਂ ਚਰ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਚਰਸ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਤੀਰਥ ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ?'
ਤਤੋऽਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਏਵਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹੀ ਹੈ,' ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਮਹੀਧਰਂ ਰੈਵਤਕਂ ਵਾਸਾਯੈਵਾਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮਹੀਧਰ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਂ ਮਹੀਧਰਮ੍। ਪੁਰੁषਾ ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰੁਪਜਹ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਰ੍ਵਮੁਪਭੁਜ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਹੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਰਤਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਤ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਯਾਨਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਲ੍ਵਲਾਨਾਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਪਗਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਾਤ੍ਵਤੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਟ ਕੇ, ਸਾਤਵਤ ਨੂੰ ਤੀਰਥ, ਝੀਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।